Ο άνεμος του Νοεμβρίου (ΙΙI)
photo: Philippe Poitevin
“Φεύγει από τα δάχτυλά μου
το χάδι χωρίς λόγο
από τα δάχτυλά μου γλιστρά…
Στον άνεμο καθώς περνά,
το χάδι που πλανιέται χωρίς ανταπόκριση και προορισμό,
το χαμένο χάδι…
Ποιος θα το μαζέψει ;Μπορούσα να αγαπήσω απόψε με ατελείωτη ζέση,
μπορούσα να αγαπήσω τον πρώτο που θα τύχαινε να ‘ρθει.
Κανείς δεν έρχεται.
Μόνα μένουν τα λουλουδένια μονοπάτια.
Το χαμένο χάδι, θα κυλήσει…
Θα κυλήσει…Αν στα μάτια σε φιλούν απόψε, ταξιδιώτη, αν συνταράζει τα κλαδιά ένας γλυκός στεναγμός,
αν σου σφίγγει τα δάχτυλα ένα μικρό χεράκι
που σε πιάνει και σ’ αφήνει, που σε κατακτά και φεύγει.Αν δεν βλέπεις αυτό το χέρι και το στόμα που φιλά,
αν είναι ο αγέρας που υφαίνει την ψευδαίσθηση του φιλιού,
ω, ταξιδιώτη, που το βλέμμα σου, βαθιά μες στον άνεμο, είναι σαν ουρανός… θα μ’ αναγνωρίσεις;”(Αlfonsina Storni, “Tο χαμένο χάδι”
Μετάφραση, Στέργιος Ντέρτσας)
