Σώμα του καλοκαιριού (Ιούλιος I)
photo: Paul Seawright
Η ηχώ είναι μία στους χρόνιους πολέμους: μια μάνα, ένας πατέρας κι ένα παιδί
πίστεψαν ότι πίσω από τις λίμνες τ’ άλογα επιστρέφουν σ’ εκείνους πλουμισμένα με την τελευταία ελπίδα, ετοίμασαν λοιπόν για τα όνειρά τους έναν καφέ ώστε να μείνουν ακοίμητα
μέσα στο φάντασμα των δρυών.Κάθε πόλεμος μας μαθαίνει ν’ αγαπάμε περισσότερο τη φύση : μετά την πολιορκία φροντίζουμε τα κρίνα περισσότερο, μαζεύουμε το χνούδι της τρυφερότητας από τις αμυγδαλιές τον Μάρτιο, φυτεύουμε γαρδένιες στο μάρμαρο και ποτίζουμε τα φυτά των γειτόνων μας όταν πάνε να κυνηγήσουν τις γαζέλες μας.
Πότε λοιπόν θα τελειώσει ο πόλεμος ώστε να λύσουμε από τη μέση των γυναικών στον λόφο…
τον κόμπο των συμβόλων μες στις δρυς; …… Οι πόλεμοι μας μαθαίνουν να γευόμαστε τον αέρα και να δοξάζουμε το νερό.
Πόσες νύχτες ακόμα θ’ απολαύσουμε τα ωμά ρεβίθια και τα κάστανα στις τσέπες των παλτών μας ;
Θα λησμονήσουμε άραγε πώς πίναμε τις στάλες της βροχής ;
Και ρωτάμε: μπορεί άραγε κάποιος που πέθανε να μην πεθάνει και ν’ αρχίσει από δω την ιστορία του;
Ίσως… ίσως μπορέσουμε το κρασί να εξυμνήσουμε κάνοντας μια πρόποση
στη χήρα των δρυών “(Mahmoud Darwish, ” Δεν μου ανήκω “
Μετάφραση, Αγγελική Σιγούρου)
