Σώμα του Καλοκαιριού (Ιούνιος IIΙ)
photo: Άννα Παπαχρήστου
Νεράιδα κάθεται
σε βράχο χαμηλό
και με τον ήλιο το λαμπρό
την όψη έχει ίδια,
γλιστρά το χτένι
στα μαλλιά της
απαλό,
σπίθες πετούνε τα χρυσά της
τα στολίδια.
Χτενίζει τα ξανθά μαλλιά της
τα μακριά
και τραγουδάει με γλυκιά μελαγχολία
κι έχει η φωνή της
μια παράξενη γητειά
κι έχει μια χάρη σαγηνεύτρα η μελωδία.
Κι απλώνεται τριγύρω
ο μαγικός σκοπός,
τα μάτια του βαρκάρη
ο πόθος τα θαμπώνει
και μπρος του βράχο μεθυσμένος και τυφλός
δεν βλέπει,
και κουπί αφήνει και τιμόνι.
Και βάρκα και βαρκάρη
μέσα τους τραβούν
τα κύματα του Ρήνου
που όλο αργοκυλάει,
ετούτη λεν πως είν’ η μοίρα όσων ακούν
το κάλεσμα το ερωτικό
της Λορελάη.
(Heinrich Heine, ” Λορελάη “
Μετάφραση, Μαρία Υψηλάντη)
