Ο Μάνος Κοντοπίδης επιλέγει …
Για το photologio, ο φωτογράφος Μάνος Κοντοπίδης ανασύρει από το προσωπικό του αρχείο 4+1 αγαπημένες του φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …
Μάνος Κοντοπίδης
Μερικές φορές, οι φωτογραφίες που τραβάω μου φαίνεται ότι κρύβουν κάτι μέσα τους που δεν μπορώ να προσεγγίσω. Δοκιμάζω να τις επεξεργαστώ για να αποκαλυφθεί, αλλά συχνά δεν συμβαίνει τίποτε. Τις αφήνω τότε να «εκκρεμούν», ώστε κάποια πιο εμπνευσμένη στιγμή να επανέλθω. Κάποιες χρειάζονται μέρες, κάποιες όμως χρόνια. Η στιγμή που νιώθω ότι βρήκα αυτό που έψαχνα είναι πραγματικά αποκαλυπτική.
Μάνος Κοντοπίδης
Τραβάω φωτογραφίες με έναν τρόπο αυθόρμητο, χωρίς κανέναν σχεδιασμό για το μέλλον τους και χωρίς να έχω στο μυαλό μου κάποιο concept στο οποίο σχεδιάζω να περιληφθούν. Φωτογραφίζω αυτό που μου τραβά απλώς την προσοχή, πολλές φορές σε παραπάνω από ένα καρέ. Όταν έρθει η ώρα να δω τις φωτογραφίες στον υπολογιστή, τότε μπορώ να αποφασίσω αν κάποια υπερβαίνει την απλή καταγραφή και με την επεξεργασία της αποκτά ένα δικό της νόημα.
Μάνος Κοντοπίδης
Ο στόχος μου είναι να «αποσπάσω» από τον περίγυρο ένα κομμάτι, τοποθετώντας το σε ένα πλαίσιο με τέτοιον τρόπο, ώστε να αποκτήσει μια δική του ζωή. Μια αυτόνομη παρουσία που μπορεί να αλληλεπιδράσει με το περιβάλλον και να προσθέσει κάτι στο νόημά του.
Μάνος Κοντοπίδης
Θεωρώ πως ένα έργο τέχνης, όπως μια καλλιτεχνική φωτογραφία, κουβαλάει μαζί της κάτι παραπάνω από την καταγραφή του θέματος, κάτι παραπάνω από την αισθητική της αντίληψη. Είναι αυτό το «κάτι», το απροσδιόριστο, που γεννιέται μέσα στον καθένα από τους αποδέκτες της. Είναι, φαντάζομαι, το σημείο που συναντιέται η απεικόνιση με τον ιδιαίτερο ψυχισμό του καθενός και που δεν χωράει στις περιγραφές. Όσον αφορά την δική μου φωτογραφική ματιά, αν αυτό το «κάτι» μπορώ να το περιγράψω με λόγια, τότε θεωρώ ότι δεν έχω κανέναν λόγο να το φωτογραφήσω. Όσες φορές προσπάθησα να το κλείσω σε λέξεις, ένιωσα σαν να πήρα κάτι ζωντανό και το μετέτρεψα σε άγαλμα. Έτσι προτιμώ να μην μιλώ για τις φωτογραφίες μου χωριστά, αλλά για την φωτογραφική μου αντίληψη και πρακτική εν γένει.
Ο Μάνος Κοντοπίδης επιλέγει … Michael Ackerman
Michael Ackerman-Calcutta, 2018
Στις φωτογραφίες βλέπουμε συχνά να αναδύονται φωτεινές μορφές μέσα από το σκοτάδι, σαν να τις γεννά αυτό. Πολλές φορές και εγώ αυτό επιχειρώ να αποτυπώσω. Όμως στη φωτογραφία του Michael Ackerman που επέλεξα να δείξω, οι μορφές μοιάζουν να γεννιούνται από το φως και να καταναλώνονται απ’ αυτό. Ακόμα και το κάτω μέρος της εικόνας μοιάζει να καίγεται από το φως. Το ίδιο το μαύρο δείχνει τόσο «ταλαιπωρημένο» από το λευκό, ενώ οι σκόπιμες φθορές επιτείνουν την αίσθηση αυτή. Το στοιχείο αυτό της παρακμής και της διάλυσης -και φυσικά και η εικόνα του αλόγου- μου έφεραν στον νου το «Στοιχείο του εγκλήματος» του Lars von Trier. Συνολικότερα, ο τρόπος που ο Ackerman αποτυπώνει στο χαρτί την ματιά του, με βοήθησε να απελευθερώσω και την δική μου φωτογραφική έκφραση.
Info (σε πρώτο πρόσωπο):
Γεννήθηκα στην Αθήνα αλλά κατοικώ στην Θεσσαλονίκη. Η ζωή μου μοιράστηκε στις δύο αυτές πόλεις. Εργάζομαι σαν σχεδιαστής και με την φωτογραφία ασχολούμαι ερασιτεχνικά από το 2008. Έχω παρουσιάσει την δουλειά μου σε ομαδικές εκθέσεις, κυρίως με την ομάδα Klikers στην οποία συμμετείχα.
