Ο Σωτήρης Λάμπρου επιλέγει …
Για το photologio, o φωτογράφος Σωτήρης Λάμπρου ανασύρει από το προσωπικό του αρχείο 4+1 αγαπημένες του φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …
Σωτήρης Λάμπρου
Ταξιδεύαμε σαν υπνωτισμένοι μέσα σ’αυτό το τρένο.
Εγώ και η Μάνα, πηγαίναμε να δούμε τον άλλο της γιο που υπηρετούσε στην Λάρισα.
Σε κάποιο σημείο της διαδρομής η ομίχλη έλουσε το τρένο.
Ήταν σαν να είμαστε ολομόναχοι.
Μήπως δεν είμαστε ολομόναχοι στο ταξίδι;
Χωρίς να το καταλάβω έκανα την φωτογραφία.
Η ψυχή κατέχει πληρέστερα κάτι, όταν αγνοεί ότι το κατέχει,αν το γνωρίζει είναι σαν να το κατέχει από απόσταση;
(Πλωτίνος ο Αλεξανδρεύς)
Σωτήρης Λάμπρoυ
Φωτογραφίζεις κάτι για να μπορέσεις να το «δεις».
Εκείνο που με μαγεύει στην φωτογραφία, είναι η δυνατότητά της να αναδεικνύει το ελάχιστο σε ένα μικρό σύμπαν.
Όταν απομονώσεις κάτι, τότε το αντιλαμβάνεσαι ολιστικά, σε μιαν άλλη διάσταση, με χαρακτηριστικά που, ενδεχομένως, δεν είχες καν φανταστεί.
Σωτήρης Λάμπρoυ
Δεν ξέρω αν, όλα αυτά τα χρόνια, η φωτογραφική πράξη είναι μια συνειδητή διαδικασία.
Νιώθω σαν κάποια αόρατη δύναμη να με εκτοξεύει εδώ κι εκεί και να συμπίπτω με στοιχεία της πραγματικότητας που γίνονται φωτογραφία.
Στο βιβλίο του, “Προς την πλανητική σκέψη” ο Κώστας Αξελός γράφει ότι οι άνθρωποι σκέφτονται τις συμπτώσεις, δεν αναλογίζονται όμως σχετικά με την αναγκαιότητα που τις δραστηριοποιεί.
Σωτήρης Λάμπρoυ
Η φωτογραφία αποτελεί ζωτική μου λειτουργία, είναι ο τρόπος μου να ανασαίνω, έρχεται φυσικά, όπως η αναπνοή που κουβαλάει τα πάντα μέσα της: την αγωνία την χαρά και τον πόνο, όλα όσα συνθέτουν την παρουσία μου σε αυτήν την παράξενη, σκοτεινή και ταυτόχρονα εκτυφλωτικά ολόφωτη ακτή, στην οποία συγκατοικούμε, την ίδια την ζωή.
Οι περισσότερες φωτογραφίες μου έχουν γίνει στον τόπο που ζω και αποδίδουν την εμπειρία της καθημερινότητας μου, την συνάντηση μου με ό,τι αναζητώ ή με ό,τι με αναζητά. Υπό αυτό το πρίσμα, ποτέ δεν έχω στον νου μου κάποιο συγκεκριμένο project: απλά, φωτογραφίζω ό,τι συνιστά την καθημερινή μου ζωή, και αυτό το είδος project είναι ατέρμονο ή, μάλλον, θα έχει την διάρκεια της ζωής μου. Αισθάνομαι ότι, κατά κάποιο τρόπο, στην περίπτωση μου, η φωτογραφία είναι μια αναζήτηση, μια δοκιμασία, μια σιωπηλή, μοναχική και απόλυτα εσωτερική διαδικασία, της οποίας το απότοκο είναι ευθέως ανάλογο με την προσπάθεια που έχω καταβάλει.
Ο Σωτήρης Λάμπρου επιλέγει … Eugène Atget
Eugène Atget
Ο Eugène Αtget με συναρπάζει όσο κανένας άλλος φωτογράφος. Δεν τον θεωρώ απλώς πρωτοπόρο, αλλά το Α και το Ω της φωτογραφίας. Η καθαρότητα και η φαινομενική απλότητα της ματιάς του, είναι, για μένα, αξεπέραστες. Πήγε τη φωτογραφία τόσο μακριά, ώστε ακόμα και σήμερα δύσκολα αντιλαμβάνεται κανείς το εύρος και την σημασία του έργου του. Και αυτό το κατόρθωμα του έγινε χωρίς να έχει τις προσλαμβάνουσες και την πληθώρα των φωτογραφικών αναφορών, που σήμερα θεωρούνται δεδομένες. Η αφοσίωση του με εμπνέει και μου δείχνει τον δρόμο.
Info (σε πρώτο πρόσωπο):
Γεννήθηκα και ζω στον Αλίαρτο Βοιωτίας.
Ασχολούμαι με την φωτογραφία από το 1990. Έχω λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις στην Ελλάδα και στην Νορβηγία.
Φωτογραφίες μου έχουν δημοσιευθεί στο ένθετο Βιβλιοθήκη της ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑΣ, καθώς και σε βιβλία ποίησης και λογοτεχνίας, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, καθώς και σε φωτογραφικές επιθεωρήσεις και περιοδικά.
Το 2009, κυκλοφόρησε το πρώιμο έργο μου από τις εκδόσεις Οδός Πανός, με τίτλο “Το πετρωμένο δάσος”.
Το 2021, κυκλοφόρησε zine με δεκαοκτώ φωτογραφίες μου από τις εκδόσεις Tour Dogs (Η.Π.Α.), ενώ, το 2022, εκδόθηκε από το ίδιο οίκο, το βιβλίο μου “Where Sisyphus…”
