Η Στεφανία Τσουπάκη επιλέγει …

Η Στεφανία Τσουπάκη επιλέγει …

Για το photologio, η φωτογράφος Στεφανία Τσουπάκη ανασύρει από το προσωπικό της αρχείο 4+1 αγαπημένες της φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …


Στεφανία Τσουπάκη

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα. Αν φτιάξω μέσα από τυχαία θραύσματα το παζλ της ζωής μου, μέσα εκεί θα βρούμε πολλά διαβάσματα, μουσική, κινηματογράφο, ταξιδιωτικές αναμνήσεις και κάποιες ανθρώπινες παρουσίες που με καθόρισαν και με σημάδεψαν.  Έτσι διαμόρφωσα το σύμπαν μου μέσα στα χρόνια. Στην αρχή άναρχα, μετά κρατώντας ισορροπίες, τα τελευταία χρόνια πάλι, απολαμβάνοντας μια ελευθερία για την οποία είμαι ευγνώμων.    

Η φωτογραφία μπήκε στη ζωή μου σχετικά αργά.  Κοιτάζοντας πίσω, ανακαλύπτω συμπτώσεις και συγκυρίες και σκέφτομαι πόσες φορές διασταυρώθηκαν οι δρόμοι μας χωρίς η γνωριμία να προχωρήσει. Με πονάει λίγο που τόσοι τόποι, τόσες σκηνές , τόσες εκφράσεις προσώπων εδώ … αλλού… πέρασαν και πέταξαν χωρίς να αποτυπωθούν πουθενά πέρα από τη μνήμη. Που, τι να σου κάνει κι αυτή!, δίνει μάχες για να κρατηθεί ακέραια κι αξιόπιστη όσο περνούν τα χρόνια.  Απ το 2014 και μετά είναι διαφορετικά… Ο κόσμος έχει έντονα χρώματα, οι ήχοι είναι πάντα ζωντανοί, οι κινήσεις, τα βήματα, οι σκέψεις όλα παίρνουν ξανά ζωή κι υπόσταση στη θέα ενός καρέ. Η ματιά μου, η αντίληψή μου, τα βιώματά μου,  οι ευαισθησίες μου, τα θέλω μου είναι όλα εδώ. Ένα πράγμα μόνο απουσιάζει:  η κριτική. Μέσα απ το φακό γίνομαι ένας μακρόθυμος καταγραφέας, το θέμα μου το αγαπώ όποιο κι αν είναι  και το αποτέλεσμα έρχεται να αποτυπώσει κυρίως αυτή την αγάπη.


Στεφανία Τσουπάκη

Το αγαπημένο μου πεδίο δράσης θα έλεγα ότι είναι η πόλη. Ιδανικά, μαζί με τους ανθρώπους της.  Αν αυτοί απουσιάζουν, υπάρχουν πολλές λεπτομέρειες -έργα ανθρώπων κι αυτές- που μ’ ευχαριστεί να εντοπίζω και ν’ αναδεικνύω. Η αστική μοναξιά κι όλη αυτή η μελαγχολία που κουβαλά, ιδιαίτερα όταν είναι μασκαρεμένη σε υπερβολική κοινωνικότητα, μ΄ ενδιαφέρει πολύ. Η καταγραφή της πραγματικότητας ξεκινώντας απ το φωτορεπορτάζ και φτάνοντας στην τεκμηριωτική αποτύπωση της εποχής που ζούμε είναι για μένα το πιο ενδιαφέρον πρόσωπο της φωτογραφίας.


Στεφανία Τσουπάκη

Βλέπω τη φωτογραφία γενικά,  σαν μια ύπαρξη με πολλά και διαφορετικά πρόσωπα. Το άψογο και φροντισμένο της που έρχεται σε αντίθεση με την εξπρεσιονιστική της τρέλα,  το  ξεκάθαρο που είναι σε κόντρα με το μυστηριώδες, το εξωστρεφές  και το εσωστρεφές που εναλλάσσονται, το  ήσυχο που στέκεται απέναντι απ’ το καταγγελτικό, πότε αφόρητα μοντέρνα και πότε συγκινητικά νοσταλγική …    Θάλεγα  πως όλες οι ετικέτες που της έχουν κολλήσει μ’ αρέσουν χωρίς να στέκομαι σε καμμία ιδιαίτερα. Δεν μ ενδιαφέρει να την παγιδεύσω κάπου. Μου φτάνει να είναι εκεί για μένα. Επίσης, δεν είμαι σίγουρη ότι πρόκειται περί Τέχνης. Ποτέ δεν πείστηκα.  Κι αυτό με απελευθερώνει.


Στεφανία Τσουπάκη

Το ένστικτο με οδηγεί. Η περιέργεια με οδηγεί. Το ρίσκο, επίσης. Το γοητευτικό εφήμερο σε αντιπαράθεση με το αιώνιο και αμετακίνητο, έχει πάντα το πάνω χέρι. Ολες οι φωτογραφίες μου γεννιώνται από μια έλξη σχεδόν ερωτική για πρόσωπα, τόπους, τρόπους. Χαίρομαι που δεν «πυροβολώ»  αβασάνιστα. Εξ ίσου χαίρομαι που δεν αφομοιώνω  τίποτε,  αν δεν με αγγίζει. Η φωτογραφία σαν σύμβαση απλά δεν με αφορά. Θέλω να γίνεται μια ψυχική ανταλλαγή την ώρα που απελευθερώνεται το κλείστρο. Μόνον έτσι…


Η Στεφανία Τσουπάκη επιλέγει … Robert Frank

Robert Frank

“When people look at my pictures I want them to feel the way they do when the want to read a line of a poem twice.”

Robert Frank  

Αγαπώ πολύ αυτόν τον φωτογράφο. Κυρίως για την νέα ανάγνωση του κόσμου γύρω του.  Για την αφήγηση χωρίς λόγια. Την ανάδειξη του αθέατου. Την πολυεπίπεδη εικόνα.  Τις αισθητικές ανατροπές που έφερε.  Και γιατί κάποτε, το 2009, στο Jeu de Paume,  όλοι οι Αμερικανοί του έσκυψαν από πάνω μου. Κι αυτό το λένε κάρμα.


Info (σε πρώτο πρόσωπο):

Τη χρονιά που γεννήθηκα τα γράμματά μας πήραν Νόμπελ κι αυτό το θεωρώ ωραία συγκυρία. Σπούδασα Γαλλική γλώσσα και Φιλολογία κι ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου το πέρασα μιλώντας σε γάλλους περιηγητές για την Ελλάδα. Ναι, κάπως ανάποδα το χειρίστηκα.  Στη συνέχεια, το τραπεζο-ασφαλιστικό περιβάλλον αποτέλεσε αυτό που λέμε το «άχρωμο, αόσμο και άγευστο» οκτάωρο της μέρας μου για πολλά χρόνια. Αντιμετώπισα όμως την πεζή καθημερινότητα με πολλές παράπλευρες όμορφες ενασχολήσεις.  Το 2015,  πρωτοσυναντήθηκα στην Κρήτη με την φωτογραφία. Εκτοτε, δεν έχω σταματήσει να μελετώ, να διδάσκομαι και να εξελίσσω την κριτική μου σκέψη σταθερά, μέσα από σεμινάρια, workshops, ακόμα και μέσα από χαλαρές συζητήσεις με αξιόλογους ανθρώπους που εκτιμώ και θαυμάζω. Τα τρία καλά παιδιά μου είναι οι πιο δύσκολοι κριτές μου.