Στο εμβληματικό του έργο “Ο Φωτεινός Θάλαμος”, ο Roland Barthes επιχείρησε να ορίσει την οντολογία της φωτογραφίας, καταλήγοντας στο περίφημο «αυτό υπήρξε». Για τον Barthes η φωτογραφία δεν είναι απλώς μια εικόνα, αλλά ένα «πιστοποιητικό παρουσίας», ένας ομφάλιος λώρος που συνδέει το σώμα του εικονιζόμενου πράγματος με το βλέμμα μας. Σήμερα, η παρουσία της Παραγωγικής Τεχνητής Νοημοσύνης (Generative AI) έρχεται να κλονίσει αυτή την υπαρξιακή βάση με ένα πλήθος από ερωτήματα.

Σε ένα συνέδριο για τη φωτογραφία στον εικονικό πολιτισμό (Photography in Virtual Culture, Λονδίνο, Μάιος 2024), ο Dr. Liat Lavi ισχυρίστηκε πως η εξάπλωση των ψηφιακών εικόνων που μιμούνται την αισθητική της άμεσης λήψης, τροφοδοτεί ανησυχίες, καθώς συχνά συνδέεται με το περιβάλλον της «μετα‑αλήθειας» και τον κίνδυνο χειραγώγησης του κοινού, γεγονός που θεωρείται ότι απειλεί την ηθική υπόσταση και αξιοπιστία της φωτογραφίας.

Στο Generative AI, το «φάσμα» όπως περιγράφει ο Barthes το αντικείμενο της φωτογραφίας, δεν είναι πλέον το ίχνος ενός όντος, αλλά ένα σύνολο δεδομένων. H AI εικόνα μετατρέπεται από «αυτό υπήρξε» σε «αυτό υπολογίστηκε», σε μια παράφραση που χρησιμοποιεί η Οικονόμου-Πάντζου.

Ο Barthes διακρίνει στη φωτογραφία το Studium —το πολιτισμικό, πληροφοριακό και αναγνωρίσιμο ενδιαφέρον— και το Punctum, εκείνη την απρόβλεπτη λεπτομέρεια που «πληγώνει» τον θεατή. Παρότι η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να αναπαράγει με ακρίβεια το Studium, δηλαδή το ύφος, τη σύνθεση και την αισθητική, παραμένει ανοιχτό το ερώτημα αν είναι σε θέση να παράγει Punctum. Το Punctum συνδέεται συχνά με στοιχεία που υπερβαίνουν την πρόθεση του φωτογράφου, με το τυχαίο, το απρόοπτο. Σε μια εικόνα που παράγεται αλγοριθμικά, κατά πόσο μπορεί να υπάρξει χώρος για εκείνη την απροσδόκητη λεπτομέρεια που χαρακτηρίζει την ανθρώπινη εμπειρία;

Η μετάβαση από το φωτογραφικό ίχνος στη σύνθεση με τη χρήση αλγόριθμου δημιουργεί μια σειρά ερωτημάτων. Μπορεί μια AI εικόνα να μεταδώσει τον «αέρα» ενός προσώπου, αυτό το «μη αναλύσιμο συμπλήρωμα της ταυτότητας» που αναζητούσε ο Barthes; Πώς η ιδέα του Barthes ότι η φωτογραφία παράγει τον θάνατο ενώ διατηρεί τη ζωή εφαρμόζεται στις εικόνες της τεχνητής νοημοσύνης;

Η τεχνητή νοημοσύνη δεν αμφισβητεί μόνο τις βεβαιότητες της φωτογραφικής θεωρίας, αλλά μας καλεί να επαναπροσδιορίσουμε τι σημαίνει παρουσία, ίχνος και αλήθεια σε έναν οπτικό κόσμο όπου η φωτογραφία παύει να είναι μαρτυρία και γίνεται υπόθεση για το τι σημαίνει να βλέπουμε και τι να πιστεύουμε.

Χαρά Σκλήκα*

——
Ενδεικτική βιβλιογραφία:
Barthes, R. (2008). Ο Φωτεινός Θάλαμος: Σημειώσεις για τη Φωτογραφία. (Ελλ. έκδ. Κέδρος)
Lavi, L. (2024). Ethical Imaginariums and Grassroots Metaphysics. Photography in Virtual Culture Conference
Οικονόμου-Πάντζου, Ν. (2025). Occasional glimpses of beauty: μια συνειρμική απόπειρα αποτύπωσης «του πραγματικού» στον χειροποίητο κινηματογράφο (ΕΑΠ)
Wells, L. (2015). Photography: A Critical Introduction. Routledge

*Info:
Η Χαρά Σκλήκα είναι υποψήφια διδάκτωρ στο Τμήμα Φωτογραφίας και Οπτικοακουστικών Τεχνών του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής, και κάτοχος μεταπτυχιακού τίτλου στη Φωτογραφία, Έρευνα και Μεθοδολογία. Σπούδασε Διοίκηση Τουρισμού στην Αθήνα και στη συνέχεια Φωτογραφία, ενώ παράλληλα εμπλούτισε τις γνώσεις της στο Central Saint Martins και στο London College of Communication.
Παράλληλα με το ερευνητικό της έργο στην επιμέλεια φωτογραφικών εκθέσεων, αναπτύσσει ανθρωποκεντρικά φωτογραφικά έργα. Στις δραστηριότητές της περιλαμβάνεται η ιδιωτική έκδοση φωτογραφικών λευκωμάτων. Έχει διατελέσει διευθύντρια παραγωγής στο Διεθνές Φεστιβάλ Φωτογραφίας της Αντιπάρου. Είναι συντονίστρια επικοινωνίας στο Διεθνές Φεστιβάλ Φωτογραφίας Photometria. Έχει συμμετάσχει σε πλήθος εκθέσεων, ενώ άρθρα και έργα της έχουν δημοσιευτεί στον ελληνικό και ξένο Τύπο.

Στο κλασικό του δοκίμιο με τίτλο «Το έργο τέχνης την εποχή της μηχανικής αναπαραγωγής», που γράφτηκε το 1935 και εκδόθηκε για πρώτη φορά το 1936, ο Walter Benjamin υποστήριξε ότι η τεχνική εικόνα (που δημιουργείται με τη βοήθεια συσκευής) είχε μεταβάλει την εμπειρία του έργου τέχνης, αφαιρώντας ένα μέρος από την «αύρα» που αυτό είχε ως μοναδικό αντικείμενο, η οποία διαχεόταν στον χώρο όπου αυτό ήταν αναρτημένο, μια έπαυλη ή αργότερα ένα μουσείο.

Η φωτογραφία έθεσε σε κρίση την έννοια της αυθεντικότητας, χωρίς καν ακόμη να έχει διαπιστευτεί ως καλλιτεχνικό μέσο. Εισέφερε όμως ευρέως στον εκδημοκρατισμό της εμπειρίας του έργου τέχνης. Δεν απαιτούνταν να ταξιδέψει κανείς στις πυραμίδες πλέον για να τις δει. Ερχόντουσαν εκείνες σ’ αυτόν με τη μορφή λεπτομερειακών, ευκρινών εικόνων. Η φωτογραφία όμως, κατά τον Benjamin, θόλωνε την αύρα ενός έργου τέχνης χάρη και στην ευχερή αναπαραγωγή της σε αντίτυπα. Ο Alfred Stieglitz, η επιδραστική αυτή μορφή στην εξέλιξη της μοντέρνας φωτογραφίας και τέχνης γενικότερα στην Αμερική, ανέφερε ήδη το 1921 ως ιδανικό του το να επιτυγχάνει «αναρίθμητες εκτυπώσεις από κάθε αρνητικό, ζωτικές και απαράλλαχτες», και να τις διαθέτει «σε τιμή μικρότερη από αυτή ενός περιοδικού ευρείας κυκλοφορίας ή μιας ημερήσιας εφημερίδας».[1] Ο Stieglitz διέγνωσε τη ριζοσπαστική πολιτική δυναμική της φωτογραφίας νωρίτερα από τον Benjamin. Αν μια εκτύπωση αναπαράγεται εύκολα επ’ άπειρον σε καλή ποιότητα, ποια είναι η σημασία του πρωτότυπου; Λίγα χρόνια και έναν παγκόσμιο πόλεμο αργότερα, το 1949, ο André Malraux αναφέρθηκε στο ομώνυμο έργο του στο «μουσείο χωρίς τοίχους», το πώς δηλαδή η φωτογραφία μπορούσε να φέρει σε άμεση γειτνίαση έναν ολόκληρο ναό κι ένα αρχαίο νόμισμα μέσα από αναπαραγωγές ίδιου μεγέθους. Το νέο, απεριόριστο, αυτό «μουσείο» μπορούσε πλέον να είναι ένα καλαίσθητο λεύκωμα.

Ο Benjamin προχώρησε κι άλλο: η διαδικασία της μηχανικής αναπαραγωγής, σημείωσε, μετέφερε το έργο από το πεδίο της τελετουργίας σε εκείνο της πολιτικής. Εκεί δηλαδή όπου η τέχνη ανήκει κανονικά. Σήμερα είναι πολύ περισσότερο αποδεκτό ότι η τέχνη είναι πολιτική μορφή επικοινωνίας, με την ευρεία έννοια του όρου πολιτική, ακόμη κι όταν δεν το δείχνει, ίσως τότε ακόμη περισσότερο. Έναν αιώνα αργότερα τα πράγματα έχουν αλλάξει θεαματικά. Ο 20ος αιώνας εκτιμάται ότι παρήγαγε πάνω από 100 δισεκατομμύρια φωτογραφίες. Σήμερα ο αριθμός υπερβαίνει το ένα τρισεκατομμύριο σε ετήσια βάση, σε μια ανεξέλεγκτη πλέον παραγωγή και αναπαραγωγή φωτογραφιών. Κάθε ανάρτηση εικόνας διαμοιράζεται δυνητικά επ’ άπειρον, και εξασθενεί περισσότερο την έννοια του πρωτότυπου. Η ψηφιακή κυκλοφορία φωτογραφιών προβάλλει σήμερα ως η μεγαλύτερη (φαινομενικά δωρεάν) αφθονία της εποχής. Η θέαση φωτογραφιών θεωρείται ίσως δίκαια ως η πλέον διαδεδομένη (απλήρωτη) μορφή απασχόλησης. Παράλληλα, η φωτογραφία έχει απολέσει σε μεγάλο βαθμό την υλικότητά της. Είναι πλέον περισσότερο ένα μητρώο πληροφοριών που παίρνει δυνητικά μορφή εικόνας, παρά ένα αντικείμενο με καθορισμένες τεχνικές και αισθητικές ιδιότητες. Ακόμη περισσότερο, οι ιδιότητες αυτές μεταβάλλονται εύκολα, εκούσια ή ακούσια. Η μεταβλητότητα και η ρευστότητα αποτελούν στοιχείο της ταυτότητάς της. Κανένας σχεδόν δεν τυπώνει πλέον ο ίδιος τις φωτογραφίες του, ακόμη και αν πρόκειται για εκθεσιακή χρήση. Αντίθετα τις αναθέτει σε εργαστήρια που εκτυπώνουν με ρυθμό και χαρακτηριστικά βιοτεχνικής παραγωγής.

Ο Βenjamin έγραψε το σημαντικό δοκίμιο που αναφέρθηκε αυτοεξόριστος στο Παρίσι, σε μια εποχή που τους ουρανούς σκοτείνιαζε η ναζιστική θύελλα. Προοικονόμησε, κατά μια έννοια, τη ριζοσπαστική δυναμική της φωτογραφίας στον εκδημοκρατισμό της κουλτούρας, στη διάσπαση των κλειστών ιεραρχιών. Θα ήταν αδύνατο να φανταστεί τότε ότι η ανοιχτή, επιθετικά πληθωρική, υπερπαραγωγή της εικόνας στη σύγχρονη εποχή θα χρησιμοποιούνταν σήμερα, μαζί με άλλα προσωπικά δεδομένα (dataveillance), για την εμπορευματοποίηση και τον έλεγχο των πάντων, και τη δημιουργία ενός θαυμαστού καινούργιου εικονόκοσμου που είναι επιφανειακά λαμπερός, διαρκώς ανανεούμενος, σκοτεινά απειλητικός.

Ηρακλής Παπαϊωάννου*
Επιμελητής MOMus-ΜΦΘ

——–
[1] Alfred Stieglitz, κατάλογος έκθεσης, Anderson Galleries, Νέα Υόρκη 1921, στο Brooks Johnson (επιμ.), Photography Speaks, Aperture / The Chrysler Museum, Νέα Υόρκη 1989, σελ.30.

*Info:
Ο Ηρακλής Παπαϊωάννου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1962. Σπούδασε Φυσική στο ΑΠΘ, φωτογραφία στο New York University (Master of Arts), ενώ είναι Διδάκτωρ Φωτογραφίας του Τμήματος Δημοσιογραφίας και ΜΜΕ του ΑΠΘ.
Από το 1999 εργάζεται ως Επιμελητής του Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης. Το διάστημα 1993-2006 υπήρξε οργανωτικό στέλεχος του ετήσιου διεθνούς φεστιβάλ φωτογραφίας Photosynkyria και το 2003 και 2006 καλλιτεχνικός του διευθυντής.
Έχει δημοσιεύσει μεγάλο αριθμό κειμένων και δοκιμίων, επιμελήθηκε μεγάλο αριθμό εκθέσεων, ενώ έχει διδάξει φωτογραφία για περισσότερα από 20 χρόνια. Μετέφρασε στα ελληνικά θεωρητικά έργα των Susan Sontag, Ian Jeffrey, Villém Flusser, Julian Stallabrass. Έχουν εκδοθεί τα βιβλία του «Οι φωτογραφίες Marlboro και η χλιαρή Άγρια Δύση» (Άγρα, 2009), «Η ελληνική φωτογραφία και η φωτογραφία στην Ελλάδα» (επιμ., Νεφέλη 2013), «Η φωτογραφία του ελληνικού τοπίου, μεταξύ μύθου και ιδεολογίας» (Άγρα, 2014), «Περί φύσεως και αληθινότητας» (Νεφέλη, 2017), «Η φωτογραφία ως αίνιγμα» (University Studio Press, 2020), Ένα βλέμμα χωρίς πρόσωπο – Η φωτογραφία την εποχή της παρακολούθησης (Petites Maisons, 2026). 

photo: Μάρα Δεσύπρη

… Κι ο Γυιός της τηνέ δέχθηκε στα χέρια του την αγιασμένη της ψυχή. Και τότε γύρεψε η Παναγία απ’ το Γυιό της να την κατεβάσει κάτω στον Άδη, για να ιδεί τους τόπους οπού επήγε εκείνος για να απολυτρώσει τους Προπάτορες, και εκείνος την εισάκουσε. Και επήραν την ψυχή της την αγιασμένη στα χέρια τους ηλιόλουστοι άγγελοι και την οδήγησαν όπου ήθελε εκείνη, καθώς ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός μαρτυρεί τούτο στο Τροπάριο της τέταρτης ωδής σήμερα κι οπού λέει : ” θαύμα και έκπληξη που ήτανε να βλέπεις της Παναγίας την ψυχή πώς περπατούσε στου Άδη μέσα τα κατώγια τα θεοσκότεινα “. Και η μεν ψυχή της επήγε στον Άδη, όπως η ίδια το βουλήθηκε, το δε κορμί της το άγιο και θεοδόχο το επήραν οι Μαθητές και σηκώνοντάς το απάνω στους ώμους τους το επήγαν ως τον τάφο. Κι απ’ τη μία μεριά το κρατούσε ο θεολόγος Ιωάννης, ενώ απ’ την άλλη το κρατούσε ο Πέτρος, απ’ την τρίτη μεριά το κρατούσε ο Ιάκωβος ο αδελφός του Ιωάννη, κι απ’ την τέταρτη μεριά ο Παύλος, καθώς οι υπόλοιποι απόστολοι και αρχιερείς πορεύονταν ψάλλοντας και άδοντας ύμνους…

Το σώμα εκείνο, ευλογημένοι χριστιανοί, γίνηκεν άφθαρτο κι αθάνατο, όπως κ’ η αγιασμένη σάρκα του Κυρίου, κι όπως όλοι οι άνθρωποι μέλλουμε ν’ απογίνουμε άφθαρτοι κατά τη Δεύτερη Παρουσία …

(Νίκος Καρούζος, «Fragmenta για τη Μάνα του Χριστού / Ο Μέγας Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας»)

Η Λέσχη Ερασιτεχνών Φωτογράφων Ρόδου “C.Ro.P.” με αφορμή τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Φωτογραφίας συνδιοργανώνει με την Περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου και το Δήμο Ρόδου, την Τετάρτη 19 Αυγούστου 2026, Ψηφιακή Έκθεση Φωτογραφίας στην Πλατεία Αργυροκάστρου της Μεσαιωνικής Πόλης Ρόδου, στις 20:00.

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης θα προβληθεί ψηφιακή έκθεση φωτογραφίας με τη φετινή θεματολογία του Συλλόγου «ΦΩΣ», καθώς και προβολή φωτογραφιών από τις δράσεις “Διεθνής Μαραθώνιος Ρόδου”, “Ρόδος για τη ζωή” και άλλες αθλητικές και πολιτιστικές δράσεις, θέλοντας να τιμήσουμε τη ξεχωριστή αυτή ημέρα για όλο τον φωτογραφικό κόσμο. Παράλληλα, θα υπάρχει προβολή για την ιστορία της φωτογραφίας και “φωτογραφικές γωνιές” με δρώμενα για τους επισκέπτες.

Η Παγκόσμια Ημέρα Φωτογραφίας αποτελεί μια ευκαιρία να αναγνωρίσουμε τη σημαντική συνεισφορά της φωτογραφίας στην ανθρώπινη κουλτούρα και επικοινωνία. Για αυτό και τα μέλη της Λέσχης έχουν οργανώσει δραστηριότητες με στόχο τη γνωριμία, τη διάδοση και την ανάδειξη της τέχνης της φωτογραφίας ως μέσο έκφρασης, ψυχαγωγίας και ερασιτεχνικής ενασχόλησης.

Info:
Ημερομηνία Εκδήλωσης: 19-08-2026
Ώρες διεξαγωγής : 20:00 με 23:00
Πληροφορίες για την Λέσχη μπορείτε να αντλήσετε από την σελίδα μας στο facebook https://www.facebook.com/cropgr/
Η εκδήλωση πραγματοποιείται με την υποστήριξη της Εφορείας Αρχαιοτήτων Δωδεκανήσου.

Το Αιγαίο δεν είναι μόνο η θάλασσα που μας περιβάλλει· είναι ο κοινός μας τόπος, η καθημερινότητά μας, είναι οι διαδρομές που μας ενώνουν. Η έκθεση αυτή αποτελεί μια συλλογική χειρονομία κατοίκων – φωτογράφων που στρέφουν το βλέμμα τους στα ενδότερα των νησιών τους.
Η Φωτογραφική Ομάδα Λήμνου,
η Φωτογραφική Λέσχη Χίου,
το Φωτογραφικό Εργαστήρι Δήμου Μυτιλήνης
και η «Φωτόνησος Τεχνών & Πολιτισμού» από τη Σάμο
συνθέτουν μια κοινή αφήγηση. Μέσα από τον φακό τους, η Λήμνος, η Χίος, η Μυτιλήνη και η Σάμος παύουν να αποτελούν απομονωμένες κουκκίδες στον χάρτη και μετατρέπονται σε σταθμούς ενός εικαστικού διαλόγου.

JASPAR CLIFFORD

Κάθε φωτογραφία που παρουσιάζεται είναι μια προσωπική ματιά επάνω στο οικείο: τους δρόμους που διασχίζουμε, τους ανθρώπους που συναντάμε, το τοπίο που μας περιβάλλει και τις στιγμές που απαρτίζουν τη ζωή στα νησιά μας.

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΥΖΑΝΙΑΡΗΣ

Ταξιδεύοντας και στα τέσσερα νησιά –από το Καρλόβασι μέχρι τη Μυρίνα, τη Μυτιλήνη και τη Χίο– η έκθεση αυτή υπογραμμίζει την ουσία της πρωτοβουλίας: τη Συνάντηση. Μέσα από αυτό το ταξίδι, οι εικόνες μας ανταλλάσσονται, οι γειτονικές εμπειρίες συναντιούνται και η θαλάσσια απόσταση γεφυρώνεται από την ανθρώπινη παρουσία.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΤΣΑΛΑΣ

Η περιήγηση σε αυτόν τον φωτογραφικό χάρτη αποτελεί μια διαδρομή αναγνώρισης, όπου μέσα από τις φωτογραφίες αποκαλύπτεται ο κοινός ρυθμός που χτυπά η καρδιά του ανατολικού Αιγαίου.

ΣΤΕΛΛΑ ΧΑΤΖΗΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Info:
Τόπος: Δημοτική Πινακοθήκη (Χαλίμ μπέη)
Διάρκεια: 17-28  Αυγούστου  ώρες 08.30- 14.00 (πλην Σαββάτου & Κυριακής)
Εγκαίνια 17 Αυγούστου στις 19.00

Μετά την παρουσίασή της στην Πινακοθήκη Δήμου Αθηναίων, η έκθεση «Ever Given» φιλοξενείται από την Πινακοθήκη Κυκλάδων, στη Σύρο, συνεχίζοντας το ταξίδι της σε έναν τόπο όπου η σχέση με τη θάλασσα, το εμπόριο και το τοπίο προσδίδει στα έργα μια νέα γεωγραφική και νοηματική διάσταση.

Στην έκθεση, εικόνες λιμανιών και λατομείων συνυπάρχουν αρμονικά, προσκαλώντας τον θεατή να ξεδιπλώσει το νήμα που τις συνδέει. Τόσο στα λατομεία όσο και στα λιμάνια η ανθρώπινη απουσία δηλώνεται εμφατικά. Μέσα στη βιομηχανική κλίμακα αυτών των χώρων οι ακατοίκητες φωτογραφίες της μοιάζουν με ένα ανόθευτο τοπίο που γοητεύει με τις αντιθέσεις του. Οι δύο θεματικές καταλήγουν σε μία εικόνα που προβάλλεται μόνη, μεγεθυμένη σε σκοτεινή αίθουσα: μια εικόνα στατική, που όμως σφύζει από ζωή και ανθρώπινη παρουσία και, όπως σε όλες τις εικόνες της έκθεσης, η ερμηνεία παραμένει ανοιχτή.

Έφη Χαλιορή

Ένα άλλο χαρακτηριστικό των φωτογραφιών της Χαλιορή είναι η ελάχιστη επεμβατικότητα, στην επεξεργασία της εικόνας αλλά και στην καταγραφή της, σε αυτό που βλέπει η ίδια μέσα από τον φακό. Η παρουσία της φωτογράφου είναι διακριτική, θέλει μάλλον να περνάει απαρατήρητη και τα καταφέρνει. Το βλέμμα της, αν και διερευνητικό, δεν επιβάλλεται στην εικόνα· είναι απαλό, ανεπαίσθητο, χαϊδεύει το τοπίο και τις ανάγλυφες επιφάνειες που το συνθέτουν. Οι φωτογραφίες της δεν έχουν τίποτε το προσποιητό ή επιτηδευμένο. Έχεις την εντύπωση ότι η φωτογράφος σχεδόν εξαφανίζεται, με αποτέλεσμα οι εικόνες της να γίνονται αβίαστα κτήμα σου, μέρος του οπτικού σου πεδίου, της μνήμης και των αναφορών σου.

Έφη Χαλιορή

Με ή χωρίς ανθρώπους, δεν χωρεί αμφιβολία πως οι εικόνες της Χαλιορή είναι άχρονες. Μόνο τα ονόματα των πλοίων, όπως του δεξαμενόπλοιου “Leonora Victory” και του επιβλητικού φορτηγού “Ever Given”, που δίνει στην έκθεση τον τίτλο της, μας επαναφέρουν στο παρόν και μας υπενθυμίζουν ότι αυτό που βλέπουμε σε αυτές τις φωτογραφίες είναι αυτό που ζούμε και συχνά δεν το συνειδητοποιούμε: μια παγκοσμιοποιημένη συνθήκη ανταλλαγής αγαθών μέσω του εμπορίου. Η Χαλιορή παρουσιάζει αυτόν τον κόσμο της έντονης εμπορικής συναλλαγής σε ακινησία: αραγμένα ποντοπόρα πλοία, στοιβαγμένα κοντέινερ, μεγάλα κομμάτια ακατέργαστου μαρμάρου πριν μεταφερθούν στην Κίνα για να μετατραπούν σε μπανιέρες και νιπτήρες. Το βλέμμα της εστιάζει σε λεπτομέρειες, σε ρωγμές, στις υφές των μαρμάρων και των πλοίων, αναδεικνύοντας την υλική τους διάσταση.

Έφη Χαλιορή

Σταδιακά ξεκλειδώνει ο θεατής τη σύνδεση ανάμεσα στα λατομεία και στα λιμάνια, αλλά και τον λόγο συνύπαρξης των φωτογραφιών στον εκθεσιακό χώρο: Η μεταφορά και το διαμετακομιστικό εμπόριο, δηλαδή η οικονομία και η εργασία ως κοινά σημεία. Ένα κοντέινερ που μπορεί να μεταφέρει μάρμαρα αλλά και πρόσφυγες, φορτία άψυχα αλλά και έμψυχα. Η επικινδυνότητα, ο θάνατος που καραδοκεί, η αλόγιστη εκμετάλλευση των φυσικών πόρων και των ανθρώπων, η ανεξέλεγκτη καπιταλιστική ανάπτυξη, η άγρια ομορφιά και το δέος που προκαλούν αυτοί οι ανδροκρατούμενοι χώροι αποτελούν επίσης συνδετικούς κρίκους. Η βαρύτητα-στασιμότητα του λατομείου (γη) και η ρευστότητα-κινητικότητα του λιμανιού (νερό) είναι δύο αντιθετικά γνωρίσματα, που όμως εδώ λειτουργούν συμπληρωματικά. Αλλά το πιο ενδιαφέρον κοινό στοιχείο, η κρυφή τους συγγένεια, είναι ότι έχουμε να κάνουμε με ετεροτοπίες.

Έφη Χαλιορή

Info:
Εγκαίνια: Σάββατο 5 Σεπτεμβρίου 2026, 20.00
Διάρκεια έκθεσης: 2 – 20 Σεπτεμβρίου 2026
Τοποθεσία: Δημοτική Πινακοθήκη Κυκλάδων (Ερμούπολη, Σύρος)
Ώρες λειτουργίας:
Τρίτη – Κυριακή, 19.00 – 21.30 (απόγευμα)
Τετάρτη – Κυριακή, 11.00 – 13.00 (πρωί)
Δευτέρα κλειστά
Είσοδος ελεύθερη

Η Έφη Χαλιορή είναι καλλιτέχνιδα με έδρα στην Αθήνα. Έχει συμμετάσχει σε διάφορες εκθέσεις σε γκαλερί και κέντρα τέχνης διεθνώς: Shanghai Museum, Κίνα· The National Art Center, Τόκιο, Ιαπωνία· Salon d’Automne, Παρίσι, Γαλλία· Δημοτική Πινακοθήκη Πειραιά. Το έργο της πραγματεύεται τη φθαρτή φύση τόσο της ανθρώπινης ζωής όσο και του πλανήτη μέσα από τη δική της γεωγραφική θέση και εμπειρία. Η απλότητα, ο μινιμαλισμός και η αφαίρεση είναι βασικά στοιχεία στο συνολικό της έργο. Μέσα από επίμονη παρατήρηση, μεταφέρει μια συμπυκνωμένη εμπειρία του αντικειμένου της και όχι απλά αισθητική τεκμηρίωση. (www.efihaliori.com / www.instagram.com/efihaliori/?hl=en)

10 χρόνια Postcards from Home

«Επιστροφές στον Τόπο»

Νομαδικό Φεστιβάλ Σύγχρονων Τεχνών & Κοινοτικής Μνήμης

11–13 Αυγούστου 2026 | Τσεπέλοβο, Ζαγόρι

Το Postcards from Home γιορτάζει δέκα χρόνια δημιουργικής πορείας με ένα τριήμερο νομαδικό φεστιβάλ σύγχρονων τεχνών και κοινοτικής μνήμης, που θα πραγματοποιηθεί από τις 11 έως τις 13 Αυγούστου 2026 στο Τσεπέλοβο Ζαγορίου σε συνδιοργάνωση με την Artifactory.
Από το 2016, το Postcards from Home, μια πλατφόρμα που εμπνεύστηκε και δημιούργησε η Φωτεινή Παπαχατζή, αποτελεί έναν ανοιχτό χώρο καλλιτεχνικής έρευνας και συμμετοχικών δράσεων γύρω από την έννοια του σπιτιού, της μνήμης, της ταυτότητας και της σχέσης μας με τον τόπο. Μέσα από φωτογραφία, performance, μουσική, εργαστήρια και καλλιτεχνικές δράσεις στον δημόσιο χώρο, δημιουργεί ευκαιρίες συνάντησης ανάμεσα σε καλλιτέχνες, κατοίκους και επισκέπτες, αναδεικνύοντας τη συλλογική εμπειρία και τις πολλαπλές αφηγήσεις κάθε τόπου.
Με τίτλο «Επιστροφές στον Τόπο», η επετειακή διοργάνωση επιστρέφει στο Ζαγόρι, έναν τόπο με έντονη ιστορική και πολιτισμική ταυτότητα, φιλοξενώντας ένα πρόγραμμα δράσεων που συνδέει τη σύγχρονη καλλιτεχνική δημιουργία με την τοπική κοινότητα.
Στο φεστιβάλ συμμετέχουν οι: Ρούλα Πάτρα, Ερμίνα Αποστολάκη, Κατερίνα Κούρου, Μάντη Λυκερίδου, Άσπα Ανωγιάτη, Μαρίνα Λιόντου-Μωχάμεντ και Δρόσος Κουτσοκώστας.
Το φεστιβάλ πραγματοποιείται με την υποστήριξη του Δήμου Ζαγορίου, του Ριζάρειου Ιδρύματος, του Μουσείου Ζαγορίσιου Πολιτισμού «Μάνα του Ζαγορίου» και της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών Αθηνών.

ΑΝΑΛΥΤΙΚΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ

Τρίτη 11 Αυγούστου

ΜΟΥΣΕΙΟ ΖΑΓΟΡΙΣΙΟΥ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ «Μάνα του Ζαγορίου» | 10.00–11.00
Ξενάγηση
Μας ξεναγεί ο Δημήτρης Ιωαννίδης (Zagoristas)
Δωρεάν με εγγραφή (10–15 άτομα) · Γενικό κοινό και έφηβοι του εργαστηρίου «Εμείς και ο Κόσμος»
ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ | 11.30–13.30
Εμείς και ο Κόσμος – Συλλογική Χαρτογράφηση Τόπου και Κοινότητας
Εισηγήτρια: Ερμίνα Αποστολάκη
Δωρεάν · Έφηβοι 12–15 ετών
ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ | 18.00–20.00
Συμμετοχική δράση μέσω της φωτογραφίας «Ζωντανός διάλογος με τον τόπο»
Εισηγήτρια: Μάντη Λυκερίδου

Προηγείται σύντομη παρουσίαση της πλατφόρμας Postcards from Home (18.00–18.20) · Δωρεάν
ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ | 20.30
Εγκαίνια έκθεσης «ΚΑΛΙΑ»
Εναρκτήρια ομιλία και ξενάγηση στην έκθεση από τη φωτογράφο Κατερίνα Κούρου
Ελεύθερη είσοδος

Τετάρτη 12 Αυγούστου

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ | 10.00–12.00
Σεμινάριο «Νέες Αφηγήσεις της Εικόνας»
Εισηγήτρια: Ρούλα Πάτρα
Ελεύθερη συμμετοχή

ΤΣΕΠΕΛΟΒΟ | 19.00–21.00
Σώμα, Τοπίο, Μνήμη: Μια περιπατητική δράση στο Τσεπέλοβο
Ερμίνα Αποστολάκη
Ελεύθερη συμμετοχή
ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ | 21.00
Συναυλία «Καφέ Αμάν»
Άσπα Ανωγιάτη – φωνή, λύρα · Μαρίνα Λιόντου-Μωχάμεντ – ούτι, φωνή · Δρόσος Κουτσοκώστας – φωνή,, κρουστά
Ελεύθερη είσοδος

Πέμπτη 13 Αυγούστου

ΚΑΛΛΙΤΕΧΝΙΚΟΣ ΣΤΑΘΜΟΣ | 10.00–13.00
Ατομικές συναντήσεις με τη Ρούλα Πάτρα
Περίπου 20 λεπτά ανά συμμετέχοντα
Ελεύθερη συμμετοχή μετά από εγγραφή στο postcardsfromhomenet@gmail.com
ΜΑΓΑΖΙ ΠΛΑΤΕΙΑΣ | 20.30
Παρουσίαση της συμμετοχικής δράσης «Ζωντανός διάλογος με τον τόπο»
Μάντη Λυκερίδου
Ελεύθερη είσοδος
ΚEΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ | 22.00
The Motherwound – Performance
Ερμίνα Αποστολάκη
Ελεύθερη είσοδος

Info:
Δηλώστε άμεσα το ενδιαφέρον σας στο postcardsfromhomenet@gmail.com Υπάρχουν ακόμη διαθέσιμες θέσεις φιλοξενίας στον Καλλιτεχνικό Σταθμό
Πληροφορίες & Επικοινωνία
Website: https://www.postcardsfromhome.eu/
Πρόγραμμα: https://www.postcardsfromhome.eu/program-nomadic-festival
Email: postcardsfromhomenet@gmail.com

Το Postcards from Home παραμένει μια ανοιχτή πλατφόρμα συνεργασίας και προσκαλεί φωτογράφους, εικαστικούς, ερευνητές, δημιουργούς και ανθρώπους από κάθε πεδίο που διερευνούν —μέσα από την τέχνη ή την έρευνα— την έννοια του σπιτιού, να έρθουν σε επαφή μαζί μας. Το κάλεσμα συμμετοχής παραμένει ανοιχτό καθ’ όλη τη διάρκεια του χρόνου.

Δύο φωτογραφικές ενότητες, η «Κασσάνδρα» της Βάσως Σφαιροπούλου και το «Μεγάλο Παραμύθι» της Νένας Κάλπη, παρουσιάζονται στο Ίδρυμα Γκανή από τις 3 έως και τις 28 Αυγούστου.

Η “Κασσάνδρα” πριν και μετά την απελευθέρωση έμοιαζε αρχικά σαν ένα παιχνίδι και μια προσπάθεια περάσματος από το λόγο στην εικόνα. Γράφηκε, σβήστηκε, ξαναγράφτηκε καθώς οι λήψεις των φωτογραφιών διαδέχονταν η μια την άλλη. Οι λέξεις και οι εικόνες έγιναν μια μετάβαση και μια εκ νέου ανακάλυψη του αστικού περιβάλλοντος της γειτονιάς γύρω από το τζαμί της Καλούτσιανης κατά τη διάρκεια της καραντίνας επί κορωνοϊού και κατά το διάστημα αμέσως μετά τη λήξη της. Τα στημένα, ελεγχόμενα κι ασφαλή πλάνα του εσωτερικού χώρου δίνουν τη θέση τους σε μια φωτογράφιση των συνθημάτων στους τοίχους και άλλων σημείων που γεννούν μια αίσθηση παρακμής καθρεφτίζοντας τον εσωτερικό κόσμο και τις σκέψεις των ανθρώπων που ζουν και κινούνται σε μια γειτονιά που άλλαξε και συνεχίζει να αλλάξει όψη και μορφή.

Από την άλλη πλευρά, το “Μεγάλο Παραμύθι” μιλάει για την “απελευθέρωση” από μία “κανονικότητα” αβέβαιη και δυσοίωνη: η γενιά των σύγχρονων, καθημερινών ανθρώπων σταματά να πιστεύει στις υποσχέσεις του παρελθόντος – ξυπνά, επαναστατεί, προβληματίζεται. Πολεμά για μία αλλαγή που ίσως αδυνατεί να επέλθει, ωστόσο αρνείται να μείνει αμέτοχη, με τα χέρια σταυρωμένα.

Οι δύο ενότητες εκφράζονται με μία κοινή καλλιτεχνική γλώσσα: ασπρόμαυρα, μετωνυμικά πλάνα,  εξερεύνηση των λεπτομερειών, των υφών και όλων εκείνων των μικρών στοιχείων της καθημερινότητας που συχνά περνούν απαρατήρητα, ωστόσο κουβαλούν μέσα τους τη δύναμη και την ποιητικότητα που συχνά χάνεται στα μεγαλύτερα πλάνα. Με άλλα λόγια, εκφράζουν την επιθυμία της φυγής από την καθημερινότητα και την αναζήτηση της ομορφιάς ακόμη και στα πιο “προβλέψιμα” σημεία. Η έκθεση φωτογραφίας της Βάσως Σφαιροπούλου και της Νένας Κάλπη αντίστοιχα φιλοξενείται στο Ίδρυμα Γκανή από τη Δευτέρα 3 Αυγούστου μέχρι και τις 28 του μήνα.

Info:
Οι ώρες λειτουργίας της έκθεσης είναι Δευτέρα- Παρασκευή 09.00 – 14.00 και Τετάρτη 18.00-21.00.

Bio:
Η Ελένη Νένα Κάλπη γεννήθηκε στα Γιάννενα το 1994. Μετά τις σπουδές της στην κλασική φιλολογία, το 2020 ξεκίνησε τη φοίτησή της στο τμήμα Εικαστικών τεχνών και επιστημών της τέχνης Π.Ι. Ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τη φωτογραφία και τη σκηνογραφία, καθώς εμπλέκονται σε αυτή τόσο ο λόγος όσο και η εικόνα. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις στα Ιωάννινα, στο Θεσπρωτικό Πρεβέζης, στην Ιθάκη, στην Αθήνα στη Θεσσαλονίκη και στο Groningen, ενώ τον Οκτώβριο του 2024 παρουσίασε στην Έδεσσα την πρώτη της ατομική έκθεση λόγου και εικόνας με τίτλο “Εικόνων Σπαράγματα”.
Η Βάσω Σφαιροπούλου γεννήθηκε το 1995 στα Γιάννενα. Είναι απόφοιτος του τμήματος Βιολογικών Εφαρμογών και της Σχολής Καλών Τεχνών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Η δουλειά της είναι διαθεματική, συνδυάζοντας το  installation, τη φωτογραφία, τη βιντεοτέχνη, τον ήχο και την ψηφιακή διάδραση σε σχέση με την οργανική φόρμα. Έχει λάβει μέρος σε πάνω από 13 ομαδικές εκθέσεις και φεστιβάλ, τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό.

Όποιος ταξιδέψει στην ωραία Άνδρο τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο, έχει την εξαιρετική ευκαιρία να επισκεφθεί την έκθεση «Ανδρίων Έργα και Ημέρες» που παρουσιάζεται στον εκθεσιακό χώρο της Καϊρείου Βιβλιοθήκης, στην Οικία Μ.Ε. Κυδωνιέως, στη Χώρα.

Η έκθεση αντλεί το περιεχόμενο της από το νεοσύστατο φωτογραφικό αρχείο της Καϊρείου Βιβλιοθήκης. Στόχος ήταν να δημιουργήσουν οι ίδιοι οι Ανδριώτες το νέο αρχείο του νησιού, παραδίδοντας στη βιβλιοθήκη φωτογραφίες που ήταν καταδικασμένες να μείνουν στην αφάνεια και να παραδοθούν στη φθορά του χρόνου.

Η ανταπόκριση υπήρξε εξαιρετική, καθώς μέσα σε λίγους μήνες συγκεντρώθηκαν 4.000 εικόνες.-γονέων, παππούδων και γιαγιάδων, φίλων και γειτόνων, από καθημερινά στιγμιότυπα, γλέντια και εκδρομές μέχρι αποχαιρετισμούς.

Θερμός συμπαραστάτης της πρωτοβουλίας ήταν το Διεθνές Φεστιβάλ Άνδρου το οποίο από την πρώτη στιγμή εκδήλωσε μεγάλο ενδιαφέρον στηρίζοντας τη δράση με κάθε δυνατό τρόπο.

Όπως σημειώνει η φιλόλογος – ιστορικός Αμαλία Τηνιακού, «Κάθε πακέτο που παίρναμε στα χέρια μας δεν ήταν απλώς ένας αριθμός νέων φωτογραφιών, αλλά οι μνήμες και οι δεσμοί που έμειναν ανεξίτηλοι στο πέρασμα του χρόνου, οι ζωντανοί μάρτυρες μιας εποχής που δεν της αρμόζει να ξεθωριάσει».

Το υλικό ψηφιοποιήθηκε, καταλογογραφήθηκε και κατηγοριοποιήθηκε χρονολογικά και θεματολογικά, ενώ ακολούθησε το γοητευτικό ταξίδι στο παρελθόν μέσα από τις καταγραφές των μαρτυριών και των αφηγήσεων που κρύβονται πίσω από τις εικόνες.

Το φωτογραφικό υλικό που συγκεντρώθηκε χρονολογείται από τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα και εκτείνεται έως και τη δεκαετία του 1970.

Πρόκειται για ένα αναντικατάστατο ιστορικό ντοκουμέντο, το οποίο φωτίζει πτυχές της ιστορίας της Άνδρου που παραμένουν αχαρτογράφητες ή λιγότερο τεκμηριωμένες λόγω έλλειψης γραπτών πηγών, όπως για παράδειγμα, όψεις της κοινωνικής ζωής, της εκπαίδευσης ακόμη και πτυχές της μετανάστευσης των Ανδριωτών στην Κωνσταντινούπολη, την Αίγυπτο και την Αμερική.

Την έκθεση συνοδεύει ομότιτλη έκδοση την οποία προλογίζει ο Ακαδημαϊκός, ομότιμος καθηγητής Αρχαιολογίας, Μιχάλης Τιβέριος. Το νεοσύστατο φωτογραφικό αρχείο της Καϊρείου Βιβλιοθήκης υλοποιήθηκε υπό την αιγίδα και τη χρηματοδότηση του υπουργείου Πολιτισμού.

Ένας διεθνής φωτογραφικός θεσμός με αφορμή το έργο του σπουδαίου φωτογράφου Τάκη Τλούπα δημιουργείται με έδρα τη Λάρισα από την Περιφέρεια Θεσσαλίας και με την υποστήριξη της κόρης του Βάνιας Τλούπα, φύλακα της φωτογραφικής του κληρονομιάς.

Στόχος, να εδραιωθεί ως ένας αναγνωρισμένος πολιτιστικός θεσμός όχι μόνο με πανελλαδική αλλά και με διεθνή απήχηση, που τιμά και διατηρεί την κληρονομιά ενός από τους κλασικούς Έλληνες φωτογράφους, διερευνώντας και διευρύνοντας μέσα από σύγχρονες προσεγγίσεις το εννοιολογικό πλαίσιο της «Σχέσης του Ανθρώπου με το Περιβάλλον» μέσα στο οποίο ζει.

Ο νέος θεσμός Tloupas PATH – από τα αρχικά του τίτλου Tloupas Photography Award of Thessaly’s Heritage (Βραβείο Τλούπα Φωτογραφίας της Θεσσαλικής Πολιτιστικής Κληρονομιάς) – υλοποιείται παράλληλα σε διαφορετικούς άξονες σε διαγωνιστικό, εκπαιδευτικό, οργανωτικό και επικοινωνιακό επίπεδο, με επίκεντρο δύο ετήσιους διαγωνισμούς φωτογραφίας με τα αντίστοιχα βραβεία:
– Το TLOUPAS PATH INTERNATIONAL AWARD, για αναγνωρισμένους φωτογράφους στην Ελλάδα και το εξωτερικό, και
– Το TLOUPAS PATH UNDER 30 AWARD, για ανερχόμενους καλλιτέχνες στην Ελλάδα.

Απώτερος στόχος είναι η διοργάνωση ενός μεγάλου Φεστιβάλ με εκθέσεις των βραβευμένων έργων, που ανοίγονται σε νέες αφηγήσεις, και με μια σειρά από πρωτότυπες εκπαιδευτικές δράσεις σε συνεργασία με τα σχολεία όλων των βαθμίδων, πάνω στο βλέμμα και τη δύναμή του. Η εποχή μας χαρακτηρίζεται από την κυριαρχία της εικόνας. Η επικοινωνία κατακλύζεται από μια υπερπληθώρα εικόνων, όπου τα προϊόντα τεχνητής νοημοσύνης και οι πλαστές εικόνες διαπλέκονται και συνυπάρχουν με τις αυθεντικές. Αποτέλεσμα: η αυθεντικότητα της φωτογραφικής εικόνας αμφισβητείται όσο ποτέ. Ο νέος θεσμός Tloupas PATH θέλει να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για έναν δημιουργικό διάλογο με την κοινωνία και την καλλιτεχνική κοινότητα σχετικά με τη χρήση της φωτογραφίας, και να βοηθήσει το κοινό όλων των ηλικιών να προβληματιστεί σχετικά με τη χρήση και κατάχρηση της εικόνας και να αναπτύξει το δικό του αισθητικό κριτήριο και την αντίληψή του για τη φωτογραφία.

Θέμα: Αναγέννηση / Renaissance
Η Αναγέννηση δεν είναι απλώς ένα ιστορικό κεφάλαιο της ευρωπαϊκής τέχνης. Είναι μια διαρκής ανθρώπινη ανάγκη. Είναι η επιλογή μας να δούμε τον κόσμο από την αρχή, ακόμα και όταν όλα γύρω μας μοιάζουν εξαντλημένα. Σημαίνει να ξαναβρούμε το μέτρο, να επιστρέψουμε στην ουσία του ανθρώπινου βλέμματος και να κοιτάξουμε μπροστά. Αν η ιστορική Αναγέννηση έβαλε στο επίκεντρο τον άνθρωπο, το φως και τη γνώση, η σημερινή ανάγκη για μια νέα Αναγέννηση είναι βαθιά υπαρξιακή και συλλογική.
Ζούμε σε μια εποχή όπου η κλιματική κρίση δεν αποτελεί προειδοποίηση, αλλά καθημερινή εμπειρία. Η υπερθέρμανση, τα ακραία καιρικά φαινόμενα και η αλλοίωση των τοπίων διαμορφώνουν ένα νέο υπόβαθρο αγωνίας. Την ίδια στιγμή, οι παγκόσμιες οικονομικές πιέσεις, η αβεβαιότητα και οι επισφαλείς συνθήκες εργασίας συμπιέζουν το βιοτικό μας επίπεδο. Κυρίως, όμως, πιέζουν τον εσωτερικό μας χώρο — εκεί όπου γεννιούνται τα όνειρα, η έμπνευση και η δημιουργική ελευθερία.
Ως φωτογραφική θεματική, η «Αναγέννηση» στο “Tloupas Path” δεν αναζητά απλώς εικόνες αισιοδοξίας. Ζητά εικόνες μετάβασης: τη στιγμή που κάτι σπάει και κάτι άλλο αρχίζει. Τη λεπτή εκείνη ζώνη όπου η απώλεια μετατρέπεται σε αντοχή, η φθορά σε φροντίδα, η ερήμωση σε επανακατοίκηση και η σιωπή σε φωνή. Η Αναγέννηση μπορεί να κρύβεται στο πρόσωπο ενός ανθρώπου που επιμένει, σε ένα τοπίο που επιστρέφει, σε μια κοινότητα που ξαναχτίζει δεσμούς, σε ένα ίχνος ζωής μέσα στα ερείπια, σε μια χειρονομία τρυφερότητας μέσα στην πίεση. Η φωτογραφία μπορεί να κρατήσει ορατό όχι μόνο ό,τι χάνεται, αλλά και ό,τι επιμένει να γεννιέται.
Για το Tloupas PATH, αυτή η προσέγγιση συνδέεται άμεσα με την πολύτιμη παρακαταθήκη του Τάκη Τλούπα και τον σταθερό άξονα της σχέσης του ανθρώπου με το περιβάλλον του. Η θεματική αυτή δεν είναι μια πρόσκληση για μια ωραιοποιημένη επιστροφή στο παρελθόν, αλλά το κάλεσμα για μια θαρραλέα επανεκκίνηση. Μας προκαλεί να ξανασκεφτούμε τον τρόπο που κατοικούμε στον κόσμο, τον τρόπο που κοιτάζουμε ο ένας τον άλλον, και τον τρόπο που υπερασπιζόμαστε τη ζωή και τη δημιουργία. Γιατί σήμερα, η μεγαλύτερη πρόκληση δεν είναι απλώς να αντέξουμε την κρίση, αλλά να γεννήσουμε μέσα από αυτήν μια νέα δυνατότητα για κοινή ζωή.

Για το 2026 λοιπόν, το Tloupas PATH παρουσιάζει δύο ανοιχτούς διαγωνισμούς φωτογραφίας — έναν διεθνή και έναν αφιερωμένο σε νέους δημιουργούς από την Ελλάδα. Εικόνες, ιστορίες και σύγχρονες ματιές θα συναντηθούν σε εκθέσεις και δράσεις που ταξιδεύουν τη Θεσσαλία μέσα από την τέχνη και τη φωτογραφία.

Τεχνικές Προδιαγραφές
Αριθμός Φωτογραφιών: Κάθε δημιουργός μπορεί να υποβάλει από 3 έως 5 φωτογραφίες.
Μορφή Αρχείου: Αποκλειστικά σε μορφή JPEG / JPG.
Χρωματικό Προφίλ: Ιδανικά σε sRGB (για τη βέλτιστη και πιο πιστή αναπαραγωγή των χρωμάτων στις οθόνες της κριτικής επιτροπής).
Ανάλυση & Μέγεθος: Η μεγάλη πλευρά της φωτογραφίας πρέπει να είναι τουλάχιστον 1920 pixels.
Το μέγεθος του κάθε αρχείου δεν πρέπει να ξεπερνά τα 5 MB.
Ονοματοδοσία Αρχείων: ΕπίθετοΌνομαΤίτλοςΈργου.jpg (με λατινικούς χαρακτήρες).
Metadata: Τα EXIF data των αρχείων πρέπει να παραμείνουν ανέπαφα.

Βασικοί Όροι Συμμετοχής
Δικαίωμα Συμμετοχής: Ανοιχτός σε επαγγελματίες και ερασιτέχνες φωτογράφους από όλο τον κόσμο, άνω των 18 ετών.
Γνησιότητα & Πνευματικά Δικαιώματα: Οι συμμετέχοντες πρέπει να είναι οι αποκλειστικοί κάτοχοι των πνευματικών δικαιωμάτων των έργων που υποβάλλουν.
Ψηφιακή Επεξεργασία: Επιτρέπονται οι βασικές διορθώσεις (φωτεινότητα, αντίθεση, κάδρο). Δεν επιτρέπονται η προσθήκη/αφαίρεση στοιχείων και οι εικόνες που έχουν δημιουργηθεί με εργαλεία Τεχνητής Νοημοσύνης (AI).
Ανωνυμία: Οι φωτογραφίες δεν πρέπει να φέρουν υδατογραφήματα (watermarks), υπογραφές ή λογότυπα πάνω στην εικόνα, προκειμένου να διασφαλιστεί η αδιάβλητη και ανώνυμη κρίση.

Στόχοι και Κριτήρια των Βραβείων
Στόχος των βραβείων είναι να αναδείξουν το έργο σημαντικών φωτογράφων και να τους δώσουν την ευκαιρία να το παρουσιάσουν στην Ελλάδα. Επίσης, να φέρουν σε επαφή το κοινό της Θεσσαλίας, της Λάρισας, αλλά και ολόκληρης της Ελλάδας με σημαντικά φωτογραφικά έργα και με ξένους δημιουργούς. Απώτερος στόχος είναι οι φωτογραφίες που θα βραβεύονται και όσες θα επιλέγονται για τις βραχείες λίστες να παρουσιάζονται σε εκθέσεις ή/και δράσεις οι οποίες θα διοργανώνονται στην Περιφέρεια Θεσσαλίας και αλλού.

Κριτήρια Επιλογής
Τα βασικά κριτήρια επιλογής είναι:

• Η καλλιτεχνική πρωτοτυπία στη σύλληψη ή/και την εκτέλεση.
• Η συνάφεια με το θέμα κάθε κύκλου.
• Η αφηγηματική και νοηματική ροή, καθώς και η συνάφεια των φωτογραφιών μεταξύ τους, ώστε να δημιουργούν μια ενιαία και συνεκτική σειρά.
• Η τεχνική αρτιότητα, η νεωτερικότητα και το ιδιαίτερο φωτογραφικό ύφος.
• Ο συναισθηματικός αντίκτυπος και ο προβληματισμός γύρω από το θέμα του εκάστοτε Θεματικού Κύκλου που επικοινωνούν οι εικόνες και ολόκληρη η φωτογραφική σειρά.

Δημιουργική Προσέγγιση & Φετινά Βραβεία
Συνιστάται και αναμένεται από τους συμμετέχοντες φωτογράφους να βλέπουν την εκάστοτε θεματική με ευρύτητα πνεύματος και δημιουργικότητα. Το θέμα του κύκλου που προτείνεται κάθε φορά έχει στόχο να αποτελέσει αφετηρία και όχι περιοριστική συνθήκη, και είναι ανοιχτό σε κάθε ερμηνεία και κάθε κυριολεκτική ή αλληγορική προσέγγιση.

Λεπτομέρειες Υποβολής
Η υποβολή των συμμετοχών γίνεται αποκλειστικά μέσω της ιστοσελίδας του θεσμού www.tloupas-path.com στην ενότητα ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ/SUBMIT, με την υποβολή φωτογραφικής σειράς, σύμφωνα με τις προδιαγραφές που καθορίζονται αναλυτικά για κάθε κατηγορία ξεχωριστά.