Η έκθεση «Φωτογραφίζοντας (σ)την Αίγινα» παρουσιάζει μια σύγχρονη και καθαρή ματιά στο νησί μέσα από το έργο του φωτογράφου Κώστα Αρβυλιά (CARV Photography). Οι φωτογραφίες έχουν δημιουργηθεί αποκλειστικά στην Αίγινα, σε διαφορετικές εποχές και συνθήκες φωτός, αναδεικνύοντας τη φυσική και αρχιτεκτονική ομορφιά του τόπου.

Η έκθεση προτείνει μια εκλεπτυσμένη οπτική ταυτότητα για χώρους που αναζητούν υψηλής αισθητικής εικόνες — ξενοδοχεία, πολυτελείς κατοικίες και επαγγελματικά περιβάλλοντα — συνδυάζοντας ατμόσφαιρα, καθαρότητα και διαχρονικό χαρακτήρα.

Ο Φωτογράφος
Ο Κώστας Αρβυλιάς (CARV Photography) ειδικεύεται στην αρχιτεκτονική φωτογραφία, corporate, landscape και αεροφωτογραφία. Η δουλειά του χαρακτηρίζεται από γεωμετρική ακρίβεια και μια διακριτική ευαισθησία που αναδεικνύει την ατμόσφαιρα κάθε τόπου. Η Αίγινα αποτελεί για εκείνον μια σταθερή πηγή έμπνευσης, έναν διάλογο με το φως και το τοπίο που συνεχίζεται εδώ και δεκαετίες.

Info:
Χώρος: Λαογραφικό Μουσείο Αίγινας
Ημερομηνίες: 31/7/2026 – 10/8/2026
Εγκαίνια: 1/8/2026 στις 20:30
Ώρες λειτουργίας: 10:45 – 12:45  &  19:00 – 22:00

English version

Στο πρότζεκτ σας “I Dream About the World”, οι εικόνες μοιάζουν λιγότερο με αφήγηση και περισσότερο με μια εσωτερική κατάσταση. Σας ενδιαφέρει να εξηγήσετε κάτι ή να μεταδώσετε μια εμπειρία;
Νομίζω ότι με ενδιαφέρει περισσότερο να μεταδώσω μια εμπειρία παρά να εξηγήσω κάτι άμεσα. Οι εικόνες μου συνήθως προέρχονται από συναισθήματα και περιόδους ζωής που διανύω. Με τον καιρό κατάλαβα ότι η φωτογραφία έγινε ένας τρόπος να περνάω μέσα από αυτές τις φάσεις και να τις κατανοώ καλύτερα.
Συνήθως υπάρχει μια περίοδος όπου φωτογραφίζω πολύ διαισθητικά και αργότερα έρχεται μια περίοδος αναστοχασμού, όπου η αφήγηση αρχίζει σιγά σιγά να εμφανίζεται. Συνολικά, η φωτογραφία υπήρξε για μένα ένας τρόπος να καταγράφω συναισθήματα και διαφορετικές στιγμές στον χρόνο μέσα από διαφορετικές μεθόδους και υλικά.
Η ψυχική υγεία υπήρξε επίσης ένα σημαντικό θέμα στη ζωή μου και η φωτογραφία έγινε ένας από τους τρόπους με τους οποίους έμαθα να μένω μαζί με δύσκολα συναισθήματα και να τα επεξεργάζομαι. Ταυτόχρονα, με ενδιαφέρει το πώς οι προσωπικές εμπειρίες μπορούν να συνδεθούν με κάτι πιο συλλογικό. Παρόλο που όλοι βιώνουμε τα συναισθήματα διαφορετικά, υπάρχουν ορισμένα αισθήματα που πολλοί άνθρωποι αναγνωρίζουν μέσα τους. Δεν προσπαθώ να δώσω ένα σταθερό νόημα, αλλά περισσότερο να δημιουργήσω χώρο ώστε ο καθένας να νιώσει κάτι με τον δικό του τρόπο.

Anna Lehespalu

Έχετε αναφέρει ότι η φωτογραφία σας βοήθησε να κατανοήσετε τον εαυτό σας. Πώς λειτουργεί αυτή η διαδικασία για εσάς;
Η φωτογραφία έγινε ένας τρόπος να κοιτάζω πιο προσεκτικά τον εσωτερικό μου κόσμο. Άρχισα να με ενδιαφέρει το πώς οι συναισθηματικές καταστάσεις αλλάζουν την αντίληψη και το πόσο διαφορετικά μπορεί να μοιάζει ο κόσμος ανάλογα με το τι συμβαίνει μέσα μας.
Ταυτόχρονα, περνούσα και από θεραπεία και μάθαινα περισσότερα για την ανθρώπινη ψυχολογία, οπότε η φωτογραφία έγινε σχεδόν μια παράλληλη διαδικασία με αυτό. Άρχισα να καταγράφω συναισθήματα, ατμόσφαιρα, καιρό, φως και ψυχικές καταστάσεις μέσα από το τοπίο και διαφορετικές φωτογραφικές μεθόδους.
Μερικές φορές φωτογράφιζα πολύ ενστικτωδώς και μόνο αργότερα καταλάβαινα κάτι για τις εικόνες. Η μουσική έγινε επίσης μέρος της διαδικασίας, επειδή με βοηθούσε να επανασυνδέομαι συναισθηματικά με συγκεκριμένες στιγμές κατά τη διάρκεια της επεξεργασίας ή όταν επέστρεφα σε παλαιότερα έργα. Με τον καιρό, η φωτογραφία έγινε ένας προσωπικός τρόπος να προσπαθώ να κατανοήσω συναισθήματα, μνήμες και την ίδια την αντίληψη.

Anna Lehespalu

Πώς επηρέασαν τη φαντασία σας και τη visual language του “I Dream About the World” οι μύθοι και οι αφηγήσεις γύρω από το Βόρειο Σέλας;
Ένιωσα ότι οι μύθοι και η πνευματικότητα είναι βαθιά παρόντα στον Βορρά. Διάβασα ιστορίες και παραμύθια, αλλά αυτό που με επηρέασε περισσότερο ήταν το ίδιο το αίσθημα αυτών των τόπων.
Κατά τη διάρκεια της διαμονής μου στη Γροιλανδία ήμουν σωματικά μόνη, αλλά ποτέ δεν ένιωσα πραγματικά μόνη. Υπήρχε κάτι πολύ δυνατό στο τοπίο και στην ατμόσφαιρα εκεί. Κάποιες φορές μάλιστα με φόβιζε, επειδή το συναίσθημα ήταν τόσο έντονο και δύσκολο να εξηγηθεί.
Η δύναμη της φύσης στη Γροιλανδία και την Ισλανδία σχεδόν έγινε ένας μύθος από μόνη της για μένα. Άρχισα να καταλαβαίνω πώς γεννιούνται αυτές οι ιστορίες, γιατί όταν περιβάλλεσαι από σιωπή, σκοτάδι, καταιγίδες και απομόνωση, η φαντασία γίνεται πολύ πιο ανοιχτή.

Anna Lehespalu

Έχετε πει ότι τα συναισθήματα είναι πιο σύνθετα από τις λέξεις που χρησιμοποιούμε για να τα περιγράψουμε. Μπορεί μια εικόνα να τα εκφράσει πιο πιστά;
Νομίζω ότι οι λέξεις μάς δίνουν μια κοινή γλώσσα για τα συναισθήματα, αλλά κάθε άνθρωπος εξακολουθεί να τα βιώνει διαφορετικά μέσα από τη δική του ζωή και τις μνήμες του.
Για μένα, η φωτογραφία έγινε ένας τρόπος να εξερευνώ τα συναισθήματα οπτικά και συναισθηματικά αντί να προσπαθώ να τα ορίσω πολύ ξεκάθαρα. Δεν ξέρω αν μια εικόνα εκφράζει τα συναισθήματα πιο πιστά από τις λέξεις, αλλά σίγουρα τα εκφράζει διαφορετικά. Μερικές φορές οι άνθρωποι μπορεί να μη γνωρίζουν την ακριβή ιστορία πίσω από μια εικόνα, αλλά παρ’ όλα αυτά αναγνωρίζουν ένα συναίσθημα μέσα της.
Με ενδιαφέρει η ισορροπία ανάμεσα σε κάτι βαθιά προσωπικό και σε κάτι συλλογικό. Παρόλο που οι εμπειρίες μας είναι διαφορετικές, υπάρχουν ορισμένα συναισθήματα με τα οποία πολλοί άνθρωποι παλεύουν ή τα αναζητούν. Η φωτογραφία μού επιτρέπει να εξερευνώ αυτόν τον χώρο και να επιστρέφω συνεχώς σε αυτόν.

Anna Lehespalu

Ως καλλιτέχνης που ασχολείται και με τη μουσική, πώς αλληλεπιδρούν αυτά τα δύο μέσα στη δημιουργική σας διαδικασία;
Η μουσική υπήρξε το μεγαλύτερο πάθος της ζωής μου. Ξεκίνησα να μαθαίνω πιάνο και τραγούδι από πολύ μικρή ηλικία και ειδικά η κλασική μουσική παρέμεινε πάντα πολύ κοντά μου.
Ακόμη και πριν από τη φωτογραφία, η μουσική ήταν ο τρόπος μου να συνδέομαι συναισθηματικά με τον κόσμο. Κάποτε φανταζόμουν ότι θα γινόμουν επαγγελματίας μουσικός, αλλά με τον καιρό συνειδητοποίησα πόσο απαιτητική είναι αυτή η πορεία. Παρ’ όλα αυτά, δεν μπορώ να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς τη μουσική.
Η μουσική είναι βαθιά συνδεδεμένη με τη φωτογραφική μου διαδικασία. Την ακούω διαισθητικά ενώ περπατώ, φωτογραφίζω, κάνω πεζοπορία ή επεξεργάζομαι εικόνες. Με βοηθά να μπαίνω σε συγκεκριμένες συναισθηματικές καταστάσεις και να επανασυνδέομαι αργότερα με στιγμές κατά τη διάρκεια της δουλειάς πάνω στις εικόνες.
Όταν φαντάζομαι τη δουλειά μου να εκτίθεται, σχεδόν πάντα τη φαντάζομαι μαζί με μουσική. Μου αρέσει η ιδέα ότι εικόνα και ήχος μαζί μπορούν να απομακρύνουν κάποιον για λίγο από την καθημερινότητα και να του επιτρέψουν να μείνει πιο βαθιά με τα συναισθήματά του.

Anna Lehespalu

Ξεκινάτε ποτέ από έναν ήχο ή μια μουσική ιδέα όταν δημιουργείτε μια εικόνα;
Ναι, μερικές φορές. Συνεργάζομαι αρκετά συχνά με μουσικούς και η μουσική μπορεί να επηρεάσει έντονα τη συναισθηματική κατεύθυνση της δουλειάς μου.
Συνήθως αυτό συμβαίνει πολύ διαισθητικά. Ορισμένη μουσική ή συγκεκριμένοι μουσικοί δημιουργούν μέσα μου ένα συναίσθημα που ανοίγει κάτι συναισθηματικά, ακόμη κι αν δεν μπορώ να εξηγήσω ακριβώς γιατί. Άρχισα να με ενδιαφέρει να ακολουθώ αυτή τη διαδικασία πιο συνειδητά — να παίρνω ένα μουσικό κομμάτι και να το αφήνω να με καθοδηγεί οπτικά, δημιουργώντας εικόνες που μεταφέρουν την ίδια συναισθηματική ατμόσφαιρα.
Θα ήθελα να συνεχίσω να αναπτύσσω συνεργασίες όπου η μουσική και η φωτογραφία συνυπάρχουν και διαμορφώνουν η μία την άλλη.

Anna Lehespalu

Anna Lehespalu

Τα τοπία που επιλέγετε συχνά κουβαλούν μια έντονη αίσθηση απομόνωσης. Είναι συνειδητή επιλογή;
Δεν νομίζω ότι επέλεξα συνειδητά την απομόνωση, αλλά η μοναξιά υπήρξε σημαντικό θέμα στη ζωή μου για πολύ καιρό. Ως μοναχοπαίδι, συχνά ένιωθα απομονωμένος μεγαλώνοντας και η μουσική και η φύση έγιναν οι πιο κοντινοί μου σύντροφοι.
Με τον καιρό κατάλαβα ότι χρειαζόταν να πλησιάσω αυτά τα συναισθήματα αντί να τα αποφεύγω. Η δουλειά μου έγινε μέρος αυτής της διαδικασίας. Κατά τη διάρκεια περιόδων στην Ισλανδία και τη Γροιλανδία, ειδικά τον χειμώνα και κατά την πανδημία, πέρασα μεγάλα διαστήματα μόνη μέσα σε πολύ απομονωμένα τοπία.
Δεν ήταν κάτι που σχεδίασα. Η ζωή και τα περιβάλλοντα προς τα οποία ένιωθα έλξη με οδήγησαν φυσικά σε αυτές τις καταστάσεις. Μέσα από τη φωτογραφία κατέγραψα αυτό που συνέβαινε γύρω μου και μέσα μου ταυτόχρονα.

Anna Lehespalu

Υπάρχει διαφορά στον τρόπο που δημιουργείτε όταν μένετε για μεγάλο διάστημα σε ένα μέρος, σε σύγκριση με όταν βρίσκεστε συνεχώς σε κίνηση, δεδομένου ότι ταξιδεύετε συχνά;
Ναι, σίγουρα. Έχω παρατηρήσει ότι δημιουργώ πολύ περισσότερο όταν βρίσκομαι σε κίνηση. Όταν βρίσκομαι σε άγνωστα μέρη, κάτι ανοίγει μέσα μου συναισθηματικά και δημιουργικά. Φαίνεται να συμβαίνουν περισσότερα μέσα μου όταν η ζωή μοιάζει λιγότερο οικεία.
Μεγάλο μέρος της δουλειάς μου έχει δημιουργηθεί σε περιόδους ταξιδιού, μετάβασης ή προσωρινής διαμονής. Νομίζω ότι η κίνηση με κρατά συνδεδεμένο με τη διαίσθηση και την περιέργεια.
Όταν μένω σε ένα μέρος για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα, η διαδικασία γίνεται πιο αργή και πιο στοχαστική. Τότε περνώ περισσότερο χρόνο προσπαθώντας να κατανοήσω όσα έχω ήδη βιώσει.
Νομίζω ότι χρειάζομαι και την κίνηση και την ακινησία στη διαδικασία μου. Το ένα φέρνει την εμπειρία και το άλλο τον αναστοχασμό.

Anna Lehespalu

Πιστεύετε ότι μια εικόνα μπορεί να λειτουργήσει όπως η μουσική — δηλαδή να γίνεται άμεσα αισθητή χωρίς να χρειάζεται ερμηνεία;
Είναι μια ενδιαφέρουσα ερώτηση. Νομίζω ότι οι εικόνες μπορούν μερικές φορές να λειτουργήσουν πολύ παρόμοια με τη μουσική, επειδή και τα δύο μπορούν να αγγίξουν έναν άνθρωπο πριν από τη λογική και την ανάλυση. Συχνά αντιδρούμε συναισθηματικά στην ατμόσφαιρα, το χρώμα, τον ρυθμό ή τον χώρο πριν καταλάβουμε πλήρως το γιατί.
Μερικές φορές μια εικόνα αγγίζει κάτι ασυνείδητο. Μπορεί να θυμίσει σε κάποιον ένα συναίσθημα, ένα όνειρο ή μια μνήμη που δεν μπορεί να εξηγήσει πλήρως. Με αυτή την έννοια, η φωτογραφία μπορεί να περάσει μέσα από έναν άνθρωπο με πολύ άμεσο τρόπο, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τη μουσική.
Ταυτόχρονα, πιστεύω ότι αυτό είναι πολύ προσωπικό και εξαρτάται από τον άνθρωπο και από το ποιες αισθήσεις είναι πιο ανεπτυγμένες συναισθηματικά μέσα του. Κάποιοι άνθρωποι συνδέονται πολύ έντονα μέσω του ήχου, άλλοι μέσω των εικόνων, της ατμόσφαιρας ή ίσως των λέξεων.
Παρόλο που πλέον δουλεύω με εικόνες, η πιο δυνατή συναισθηματική μου σύνδεση παραμένει μάλλον με τη μουσική και τη φύση. Με αγγίζουν πολύ άμεσα, χωρίς να χρειάζονται εξήγηση, και νομίζω ότι αναζητώ ένα παρόμοιο συναίσθημα και στη φωτογραφία.

Anna Lehespalu

Σας ενδιαφέρει περισσότερο ο θεατής να «καταλάβει» το έργο σας ή να το «νιώσει»;
Νομίζω ότι το συναίσθημα είναι πιο σημαντικό για μένα. Η κατανόηση μπορεί να έρθει αργότερα ή και καθόλου. Δεν περιμένω από τους ανθρώπους να κατανοήσουν πλήρως τις εμπειρίες ή τις προθέσεις μου, αλλά ελπίζω να νιώσουν κάτι αληθινό μέσα από το έργο και να συνδεθούν με αυτό με τον δικό τους τρόπο.
Μου αρέσει να προσκαλώ τους ανθρώπους να αισθανθούν τα συναισθήματά τους, είτε είναι μαγικά, όμορφα, δύσκολα ή άβολα. Με πολλούς τρόπους, η φωτογραφία είναι και μια δική μου υπενθύμιση να επιστρέφω στα συναισθήματά μου και να παραμένω συνδεδεμένη με αυτά.
Πάντα χαίρομαι πολύ όταν οι άνθρωποι θέλουν να μοιραστούν κάτι από τον δικό τους εσωτερικό κόσμο αφού δουν τη δουλειά μου. Μερικές φορές μια συζήτηση ξεκινά μέσα από μια εικόνα, και πιστεύω ότι αυτού του είδους η σύνδεση είναι πολύ ξεχωριστή.

Anna Lehespalu

Info:
Η Anna Lehespalu είναι μια εικαστική καλλιτέχνις από την Εσθονία. Εργάζεται με τη φωτογραφία, το βίντεο και τη μουσική. Η δημιουργική της διαδικασία είναι διαισθητική και βασίζεται στο προσωπικό συναίσθημα. Μέσα από το έργο της εξερευνά ψυχολογικά τοπία και τις κρυφές διαστάσεις του ανθρώπινου νου. Καταγράφει τις δικές της εσωτερικές εμπειρίες μέσα στον χρόνο και την αντανάκλασή τους στο περιβάλλον της — ιδιαίτερα την ακατέργαστη, ήσυχη ομορφιά της φύσης.

Greek version

In your project “I Dream About the World”, the images seem less like a narrative and more like an inner state. Are you interested in explaining something, or in conveying an experience?
I think I am more interested in conveying an experience than explaining something directly. My images usually come from feelings and periods of life that I am moving through. Over time I realized that photography became a way for me to go through these chapters and understand them better.
There is usually a time when I photograph very intuitively and then later there is a time for reflection, where the narrative slowly starts to appear. Overall, photography has been a way for me to document emotions and different moments in time through different methods and materials.
Mental health has also been an important topic in my life, and photography became one of the ways I learned to stay with difficult feelings and process them. At the same time, I am interested in how personal experiences can connect to something more collective. Even if we all experience emotions differently, there are still certain feelings many people recognize in themselves. I do not try to give one fixed meaning, but rather create space for people to feel something in their own way.

Anna Lehespalu

You have mentioned that photography has helped you understand yourself. How does this process work for you?
Photography became a way for me to look more closely at my inner world. I became curious about how emotional states change perception and how differently the world can feel depending on what is happening inside us.
At the same time, I was also going through therapy and learning more about human psychology, so photography became almost a parallel process to that. I started documenting emotions, atmosphere, weather, light, and mental states through landscape and different photographic methods.
Sometimes I photographed very instinctively and only understood something about the images later. Music also became part of the process because it helped me reconnect emotionally to certain moments while editing or revisiting work. Over time photography became a personal way of trying to understand emotions, memories, and perception.

Anna Lehespalu

How have the myths and narratives surrounding the Northern Lights influenced your imagination and the visual language of “I Dream About the World”?
I have felt that myths and spirituality are deeply present in the North. I did read stories and fairy tales, but what influenced me most was the feeling of those places themselves.
During my residency in Greenland, I was physically alone, but I never truly felt alone. There was something very strong in the landscape and atmosphere there. Sometimes it even frightened me because the feeling was so intense and difficult to explain.
The power of nature in Greenland and Iceland almost became a myth on its own for me. I started to understand how these stories are born, because when you are surrounded by silence, darkness, storms, and isolation, the imagination becomes much wider.

Anna Lehespalu

You’ve said that emotions are more complex than the words we use to describe them. Can an image express them more faithfully?
I think words give us a shared language for emotions, but every person still experiences them differently through their own life and memories.
For me, photography became a way to explore emotions visually and emotionally instead of trying to define them too clearly. I do not know if an image expresses emotions more faithfully than words, but it can express them differently. Sometimes people may not understand the exact story behind an image, but they still recognize a feeling inside it.
I am interested in the balance between something deeply personal and something collective. Even though our experiences are different, there are certain emotions many people struggle with or search for. Photography allows me to explore that space and keep returning to it.

Anna Lehespalu

As an artist who also works with music, how do these two mediums interact in your creative process?
Music has been the biggest passion in my life. I started learning piano and singing from a very young age, and classical music especially has always stayed close to me.
Even before photography, music was my way of connecting emotionally to the world. I once imagined becoming a musician professionally, but over time I realized how demanding that path is. Still, I cannot imagine my life without music.
Music is deeply connected to my photographic process. I listen to it intuitively while walking, photographing, hiking, or editing. It helps me enter certain emotional states and reconnect with moments later while working on the images.
When I imagine my work being exhibited, I almost always imagine it together with music. I like the idea that image and sound together can take someone outside of everyday life for a moment and allow them to stay with their feelings more deeply.

Anna Lehespalu

Do you ever begin with a sound or a musical idea when creating an image?
Yes, sometimes. I collaborate with musicians quite often, and music can strongly influence the emotional direction of my work.
Usually it happens very intuitively. Certain music or musicians create a feeling in me that opens something emotionally, even if I cannot fully explain why. I have become interested in following that process more consciously, taking a piece of music and letting it guide me visually, then creating images that carry the same emotional atmosphere.
I would like to continue developing collaborations where music and photography exist together and shape each other.

Anna Lehespalu

Anna Lehespalu

The landscapes you choose often carry a strong sense of isolation. Is this a conscious choice?
I do not think I consciously chose isolation, but loneliness has been an important theme in my life for a long time. As an only child, I often felt isolated growing up, and music and nature became my closest companions.
Over time I realized I needed to get close to those feelings rather than avoid them. My work became part of that process. During periods in Iceland and Greenland, especially during winter and during the pandemic, I spent long periods alone in very isolated landscapes.
It was not something I planned. Life and the environments I was drawn to naturally brought me into those situations. Through photography, I documented what was happening around me and inside me at the same time.

Anna Lehespalu

Is there a difference in the way you create when you stay in one place for a longer period, compared to when you are constantly on the move, given that you travel frequently?
Yes, definitely. I have noticed that I create much more when I am moving. When I am in unfamiliar places, something opens in me emotionally and creatively. More seems to happen inside me when life feels less familiar.
A lot of my work has been made during periods of traveling, transition, or temporary living situations. I think movement keeps me connected to intuition and curiosity.
When I stay in one place for a longer time, the process becomes slower and more reflective. Then I spend more time trying to understand what I have already experienced.
I think I need both movement and stillness in my process. One brings experience, and the other brings reflection.

Anna Lehespalu

Do you think an image can function like music — that is, be felt immediately without the need for interpretation?
That is an interesting question. I think images can sometimes function very similarly to music because both can reach a person before logic and rationality does. We often react to atmosphere, color, rhythm, or space emotionally before we fully understand why.
Sometimes an image touches something unconscious. It can remind someone of a feeling, a dream, or a memory they cannot completely explain. In that sense, photography can move through a person in a very immediate way, much like music does.
At the same time, I think it is very personal and depends on the person and on which senses are more heightened in them emotionally. Some people connect very strongly through sound, others through images, atmosphere, or maybe words.
Even though I work with images now, my own strongest emotional connection is probably still with music and nature. They reach me very directly, without needing explanation, and I think I search for a similar feeling in photography.

Anna Lehespalu

Are you more interested in the viewer “understanding” your work, or “feeling” it?
I think feeling is more important to me. Understanding can come later, or sometimes not at all. I do not expect people to fully understand my experiences or intentions, but I hope they can feel something real in the work and connect to it in their own way.
I like to invite people to feel their emotions, whether they are magical, beautiful, difficult, or uncomfortable. In many ways, photography is also my own reminder to return back to my feelings and stay connected to them.
I am always very happy when people want to share something about their own inner world after seeing the work. Sometimes a conversation begins through an image, and I think that kind of connection is very special.

Anna Lehespalu

Info
Anna Lehespalu is a visual artist from Estonia. She is working with photography, video, and music. Her creative process is intuitive and rooted in personal emotion. Through her work, she explores psychological landscapes and the hidden dimensions of the human mind. She documents her own inner experiences in time and their reflection in her surroundings especially the raw, quiet beauty of nature.

Anna Lehespalu

Για το photologio, η φωτογράφος Κάτια Περιστεράκη ανασύρει από το προσωπικό της αρχείο 4+1 αγαπημένες της φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …

Κάτια Περιστεράκη

Χωρίς ανθρώπινη παρουσία, χωρίς δράση, η φωτογραφία κινείται ανάμεσα στην  γαλήνη και την απουσία. Το “λειωμένο φως”, γίνεται ο συναισθηματικός άξονας της εικόνας.

Κάτια Περιστεράκη

Στην φωτογραφία μου, το τοπίο είναι πάντα αντανάκλαση εσωτερικής κατάστασης και  συνείδησης.  Εδώ, η  μορφή αιωρείται ανάμεσα  στον αέρα και στο τοπίο, σαν να μην υπάρχει σαφές όριο ανάμεσα στο σώμα, τη φύση και τη μνήμη.

Κάτια Περιστεράκη

Αυτή η εικόνα μοιάζει λιγότερο με φωτογραφία και περισσότερο με ανάδυση από υποσυνείδητο ή όνειρο.  Δεν  επιδιώκει να “καταγράψει” το άλογο, αλλά  να αποδώσει την αίσθηση της παρουσίας του. Η φωτογραφία επιχειρεί  να  εισχωρήσει στη  ρωγμή ανάμεσα στο πραγματικό και το υπερβατικό. Η θολότητα γίνεται  υπαρξιακό στοιχείο, συμβάλει στην  ψυχική θερμοκρασία του φωτογραφικού μου εγχειρήματος.

Κάτια Περιστεράκη

Η χρήση του χώρου, της ασάφειας, της  αφαίρεσης στο κάδρο, είναι το προσωπικό  μου φωτογραφικό ιδίωμα.  Η ατμόσφαιρα υπερισχύει της πληροφορίας, αποτυπώνοντας  ψυχικές μεταβάσεις,  όπου το θέμα δεν  είναι ποτέ η πραγματικότητα καθαυτή, αλλά η στιγμή όπου η πραγματικότητα γίνεται ανάμνηση, όνειρο ή εσωτερική δόνηση.

Info:
Η Κάτια  Περιστεράκη είναι απόφοιτος  του Πανεπιστημίου της Σορβόννης  (Paris IV), με μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών Συγκριτικής Λογοτεχνίας και Μεταφρασεολογίας. Ζει και δραστηριοποιείται στον Πειραιά.
Άρχισε να ασχολείται με την φωτογραφία πριν δώδεκα χρόνια, αποτυπώνοντας  ψυχικά τοπία αποκλειστικά με την κάμερα κινητού τηλεφώνου, και αυστηρά ελάχιστη χρήση Photoshop.
Έχει στο ενεργητικό της μία ατομική έκθεση στην Ρωσία, με τον τίτλο “A mild wilderness”. Έχει συνεργαστεί με εκδοτικούς οίκους του εξωτερικού (Γαλλία, Η.Π.Α.) και την Warner Music .

OPEN CALL ΓΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΗΝ ΕΚΘΕΣΗ ‘’Η μητέρα μου γελάει’’

Ο τίτλος της έκθεσης βασίζεται στο βιογραφικό βιβλίο της Chantal Akerman που πραγματεύεται την περίπλοκη σχέση  μητέρας – κόρης.

Η μητέρα δεν λειτουργεί απλώς σαν άξονας γύρω από τον οποίο χτίζεται η ταυτότητα της κόρης, αλλά γίνεται και πηγή εγκλωβισμού και αντιφατικών συναισθημάτων που μεταλλάσσονται ξανά και ξανά σε αγάπη, δυσφορία, φόβο απώλειας, καθώς και πηγή  εξάρτησης.

Οι δημιουργοί καλούνται να αποτυπώσουν την πολυπλοκότητα της μητρότητας με μια σύγχρονη ματιά και με διαφορετικά μέσα έκφρασης (φωτογραφία-mix media-video art-installation) όχι μόνο μέσα από την οπτική ενός γιου ή μιας κόρης αλλά και μέσα από την οπτική της σύγχρονης μητέρας και του πως βιώνει την αντιφατική φύση του να είσαι μητέρα απενοχοποιημένα.

Oι συμμετέχουσες/οντες καλούνται μέσω της εξερεύνησης του πεδίου της μητρότητας, να τη μετατρέψουν σε ένα χώρο εξερεύνησης ως μια εμπειρία όχι μόνο προσωπική αλλά και ως πολιτική πράξη- κατασκευή, ως ένα χώρο αντιφάσεων χωρίς τους εξωραϊσμούς του παρελθόντος.

Καλούμαστε να αποτυπώσουμε τη μητρότητα όχι ως μια ιδεατή αναπαράσταση, αλλά ως μια βιωματική συνθήκη, βαθιά ανθρώπινη.

Info:
Επιμέλεια- Διοργάνωση: Σοφία Δαλαμάγκα
Xώρος Διεξαγωγής: T.A.F. / the art foundation
Προθεσμία Υποβολής: Μέχρι 31 Ιουλίου

Σοφία Δαλαμάγκα

ΟΔΗΓΙΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΟΒΟΛΗ ΠΡΟΤΑΣΗΣ
Η κατάθεση του υλικού γίνεται ηλεκτρονικά, μέσω wetransfer στη διεύθυνση sofiadalamagka84@gmail.com όπου θα πρέπει να αναγράφονται:
Όνομα:
Επώνυμο:
H διεύθυνση του ιστότοπου τους και του προφίλ τους στα κοινωνικά δίκτυα (αν υπάρχουν).
Ένα μικρό κείμενο σε μορφή word που θα μιλά για το θέμα που πραγματεύεται το έργο τους.
Τα έργα που θα υποβληθούν θα πρέπει να αναγράφουν και να είναι ως εξης: ΟΝΟΜΑ_EΠΩΝΥΜΟ.jpg με λατινικούς χαρακτήρες σε μορφή jpg, διάστασης 1500 pixels, η μεγαλύτερη πλευρά και ανάλυση 72dpi.
Τα έργα που θα υποβληθούν σε μορφή video θα πρέπει να έχουν τις εξής προδιαγραφές: 1080p σε αρχειο .mp4 και 150 -200mb το ανώτερο μέγεθος.
Γίνονται δεκτά έργα σε μορφή (φωτογραφια, mix media, video art, installation)
Η επιμελήτρια, θα επιλέξει τις/τους καλλιτέχνες που θα υλοποιήσουν το project, κατόπιν αξιολόγησης, και όσοι επιλεγούν, θα ειδοποιηθούν με απαντητικό mail, το οποίο θα συμπεριλαμβάνει αναλυτικά όλες τις λεπτομέρειες που αφορούν στην διαδικασία.
Οι καλλιτέχνιδες/καλλιτέχνες των οποίων τα έργα θα επιλεγούν για να συμμετέχουν στο art project «H ΜΗΤΕΡΑ ΜΟΥ ΓΕΛΑΕΙ» θα κληθούν να καταβάλλουν το ποσό των 50 ευρώ για την κάλυψη εξόδων (διοργάνωσης,  δημιουργία επικοινωνιακού υλικού, επιμέλεια).
Οι καλλιτέχνες επιβαρύνονται το κόστος εκτυπώσεων και τρόπου παρουσίασης των έργων τους.

*Η φιλοξενία της έκθεσης στο εκθεσιακό χώρο του ΤΑF FOUNDATION είναι δωρεάν

ΑΠΟΔΟΧΗ ΟΡΩΝ: Με την κατάθεση συμμετοχής τους οι δημιουργοί βεβαιώνουν ότι έχουν λάβει γνώση και αποδέχονται πλήρως τους γενικούς όρους συμμετοχής τους.
ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ: Δικαίωμα συμμετοχής έχουν όλοι οι δημιουργοί που εκφράζονται και δημιουργούν (επαγγελματίες η ερασιτέχνες) ανεξαρτήτως ηλικίας, ιθαγένειας και εθνικότητας. Το κατώτερο όριο ηλικίας είναι τα 18 έτη. Η συμμετοχή στο open call είναι ελεύθερη.
ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ: Για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία ή διευκρίνιση σχετικά με την πρόσκληση συμμετοχής, παρακαλούμε επικοινωνήστε με την Σοφία Δαλαμάγκα μέσω e-mail στη διεύθυνση: sofiadalamagka84@gmail.com
ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ: Τα πνευματικά δικαιώματα των έργων παραμένουν ιδιοκτησία των δημιουργών. Συμμετέχοντας στην πρόσκληση, ο δημιουργοί εγγυώνται ότι είναι οι δημιουργοί και κάτοχοι των έργων, ότι έχει την άδεια του θέματος, ότι τα έργα δεν παραβιάζουν δικαιώματα τρίτων (συμπεριλαμβανομένων των δικαιωμάτων απορρήτου, κατάχρησης, παρενόχλησης, παραπλανητικής συμπεριφοράς, αποκάλυψης, δημοσιότητας ή πνευματικών δικαιωμάτων). Με την υποβολή των προτάσεων στην παρούσα ανοιχτή πρόσκληση οι συμμετέχοντες καλλιτέχνες αποδέχονται τους παραπάνω όρους.

Σοφία Δαλαμάγκα

4ήμερο Φωτογραφικό, Αυτογνωσιακό Retreat ΑΝΕΜΕΛΙΑΣ  στους Καλημεριάνους Κύμης!

9-12 Ιουλίου 2026

Español – English Below

Ένα φωτογραφικό παιχνίδι, στα πλαίσια του φεστιβάλ “Της Τέχνης τα Ιάματα”

Η ανάγκη της σύνδεσης σε τόπο βουνίσιο με πλατάνια, φύση και κρυστάλλινες πηγές, θαλασσινό αγέρι που ανεμίζει τα μαλλιά και τη ψυχή, χαλάρωση στα στέκια των ντόπιων, κουβέντες αλλιώτικες από της πόλης, ανάμεσα στα κλικ.

Αισθαντικά, κατεβαίνουν οι ρυθμοί.

ΞΕΚΟΥΡΑΣΗ !

Τα δώρα του εργαστηρίου:
Φωτογραφία στο πεδίο: Εξερεύνηση στην ορεινή φύση και στο παζάρι της Κύμης. Αλλιώτικα ηλιοβασιλέματα, νυχτερινή φωτογράφηση, πορτρέτα μιας αλλοτινής Ελλάδας.
Με όποια κάμαρα, ακόμη και του κινητού σας.
Με το σώμα να βουτά στη θάλασσα και το καΐκι μας να σεργιανίζει στο άγνωστο, συναντιόμαστε βιωματικά με το Φως, τη Σύνθεση, πειραματιζόμαστε με Τεχνικές επιτρέποντας στο παιδί μέσα μας να παίξει δημιουργικά, ανέμελα, μετά τη κούραση του χειμώνα.
Συντονισμένες /οι στις υψηλές δονήσεις των Καλημεριάνων και των πέριξ, στα σοκάκια με την παραδοσιακή αρχιτεκτονική των νεοκλασσικών, αποκαλύπτουμε τα Κλικ της καρδιάς μας με αυτο-αποκαλυπτικά παιχνίδια του 4D Dream Coach!
Φωτογραφίζουμε αναπνέοντας στο παρόν.
Μεσημεριανά Masterclasses: Photo-editing, αξιολόγηση και σύνθεση του δικού σου αυθεντικά προσωπικού portfolio στο ιστορικό σχολείο των Καλημεριάνων.
Βραδινές προβολές κάτω από τα αστέρια και πάρτι λήξης!

Μάρω Κουρή

Πρόγραμμα με μια ματιά:
Πέμπτη 9/7 (Δύση ηλίου): Ανοιχτή για όλους Φωτογραφική προβολή & διήγηση story telling από τα φωτορεπορτάζ της Μάρως Κουρή στο άγνωστο του κόσμου.
Απαντήσεις στα ερωτήματα: Πως φωτογραφίζουμε στο άγνωστο, πως σηκώνουμε την κάμερα όταν νιώθω άβολα, πως στέκομαι απέναντι στο φως; τι φακό χρειάζομαι; πως συνδέομαι με τον βαθύτερο εαυτό για να φέρω τη προσωπική μου ματιά στις εικόνες μου;
Εισαγωγή & γνωριμία της ομάδας του εργαστηρίου.

Παρασκευή 10/7 & Σάββατο 11/7: Πρωινή φωτογράφηση με τη διευκολύντρια (φύση / χωριά / παζάρι Κύμης), μεσημεριανό masterclass & ελεύθερος χρόνος, μπάνια, σουρτουκέματα και φωτογράφηση το απόγευμα.

Κυριακή 12/7: Πρωινή φωτογράφηση, μεσημεριανό edit και το βράδυ, η τελική προβολή των portfolios, απονομή βεβαιώσεων και πάρτι!

ΚΟΣΤΟΣ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΥ: 100 ευρώ.
Ειδική προσφορά για Φοιτητές

Πληροφορίες & Εγγραφές / Info & Registrations:
https://technis-iamata.org/
Email: othonion@gmail.com
Τηλέφωνα επικοινωνίας (10:00-13:00 & 18:00-20:00):
Ζαχαρούλα Νταλέ: 697 9986503
Μαρία Αθανασίου: 697 8226608

Μάρω Κουρή

4-Day Photography & Self-Awareness Carefree Retreat
Kalimerianoi, Kymi | July 9-12, 2026

Slow down, connect with nature, and discover the “clicks” of your heart! A unique combination of photography fields trips and 4D Dream Coaching games.
Morning: Outdoor shooting (mountain trails, neoclassical architecture, Kymi’s traditional bazaar).
Noon Masterclasses: Photo-editing, selection, and storytelling at the historic Kalimerianoi school.
Evening: Photo projections under the stars, experience sharing, and a closing party!
Open to all levels (even shooting with your smartphone).

WORKSHOP COST: €100
(Special discount for students)

Ιnfos/registrations: https://technis-iamata.org/
Contact Phones (10:00-13:00 & 18:00-20:00):
Zacharoula Dale: +30 697 9986503
Maria Athanasiou: +30 697 8226608

Μάρω Κουρή

Retiro de Fotografía y Autoconocimiento de 4 Días
Kalimerianoi, Kymi | 9-12 de Julio de 2026

¡Baja el ritmo, conecta con la naturaleza y libera tu creatividad! Un viaje experiencial que combina fotografía y dinámicas de 4D Dream Coaching.
Por la mañana: Prácticas fotográficas en la naturaleza y el mercado tradicional de Kymi.
Al mediodía: Masterclass de edición y narrativa visual en la histórica escuela de Kalimerianoi.
Por la noche: Proyecciones bajo las estrellas, entrega de certificados y ¡fiesta de clausura!
Apto para todos los niveles (cámara o móvil).

COSTE DEL TALLER: 100€
(Descuento especial para estudiantes)

Ιnfos/registrations: https://technis-iamata.org/
Contact Phones (10:00-13:00 & 18:00-20:00):
Zacharoula Dale: +30 697 9986503
Maria Athanasiou: +30 697 8226608

Bio
Μάρω Κούρη –  Janani | Βιογραφικό
Η Μάρω (Μαρία) Κούρη είναι Ελληνίδα φωτορεπόρτερ, μέντορας και καλλιτέχνιδα με πορεία άνω των τριών δεκαετιών σε περισσότερες από 80 χώρες.
Το φωτογραφικό της έργο εξερευνά την ανθρώπινη ανθεκτικότητα, την ευαλωτότητα, τη μετανάστευση, την κοινωνική δικαιοσύνη και την αγάπη, με ιδιαίτερη έμφαση στις κοινότητες που ζουν στο περιθώριο.
Μαθήτευσε δίπλα στους Konstantinos Manos /Magnum και Ed Kashi /National Geographic και VII. Διδάχτηκε ιστορία της Τέχνης με τον Νίκο Δασκαλοθανάση. Σπούδασε βιωματικά ψυχοθεραπεία στο Osho Humaniversity της Ολλανδίας, ενώ συνεχίζει την εκπαίδευση της σε διαφορετικά εργαστήρια προσωπικής εξέλιξης και θεραπείας. Τα τελευταία δέκα χρόνια εκπαιδεύεται με σημαντικούς τρόπους θεραπείας  με συνέπεια και πειθαρχία, ώστε και εξελίσσει τα δικά της  εργαστήρια που βρίσκουν αφορμή σε διαφορετικούς τόπους κάθε φορά, ώστε να γειώνεται και να καθρεφτίζεται η πνευματικότητα και αυτογνωσία.
Το ταξίδι μου χαρακτηρίζεται από βαθιά εμπειρία σε σωματικές και συναισθηματικές μεθόδους εκτόνωσης OSHO & AUM, όπου το σώμα γίνεται το όχημα για την κάθαραση βαθιά ριζωμένων συναισθημάτων & πεποιθήσεων
4ετής εντατική εκπαίδευση στο Osho Humaniversity, Ολλανδία
Primal Mirror Pune, Ινδία.
Συστημικές Αναπαραστάσεις: Επίλυση πρώιμων παιδικών αποτυπωμάτων με Έφη Κονταξή, Nirupa, Γιώργο Νάσιο.
Εναλλακτικές Προσεγγίσεις: EFT & Ho’oponopono με τον Robert Najemy & συμμετοχή στο «Die before you die» με τον Kaifi.
Ανάπτυξη Εαυτού: Μελέτη των σταδίων της παιδικής ηλικίας με τον VedantaAspioti.
Πιστοποιημένη Facilitator 4D Dream Coaching: στήριξη ανθρώπων στην πορεία για την πραγμάτωση των ονείρων και των δυνατοτήτων τους.
Το έργο της δημοσιεύεται σε διεθνή μέσα: National Geographic, BBC, Der Spiegel, Newsweek, La Repubblica, Days Japan, Huffington Post.
Φωτογραφίζει ανθρώπους της διπλανής πόρτας καθώς και μεγάλους εμπευστές όπως τον Nelson Mandela, Aντώνη Σαμαράκη, Umberto Eco, David Bowie, Cesária Évora, κ.ά
Από το 1996, η Μάρω εξελίσσει την τέχνη του Portfolio Review συμμετέχοντας ανελλιπώς στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Φωτορεπορτάζ “Visa Pour L’image”, έχοντας μαθητεύσει δίπλα στους παγκοσμίως σημαντικότερους photo editors & curators. Έτσι, φέρνει στο εργαστήριο πολύτιμες εμπειρίες να μοιραστεί,  στην αποκωδικοποίηση της εικόνας, βοηθώντας κάθε συμμετέχοντα να εξερευνήσει τη δική τουφωτογραφική αλήθεια.

Μακροχρόνια Έργα
Τα πολυετή της projects καταγράφουν:
Την προσφυγική κρίση στην Ευρώπη
Την ελληνική οικονομική κρίση
Τις επαναστάσεις στη Βόρεια Αφρική
Περιβαλλοντικούς αγώνες στη Νότια Ασία
Εξαφανιζόμενες φυλετικές κουλτούρες στην Ελλάδα, το Πακιστάν και την Αφρική
Το έργο της έχει εκτεθεί διεθνώς και έχει βραβευθεί με σημαντικές διακρίσεις, όπως: PX3, UNESCO Honor, Scoop, ND Awards, State of the World.

Παρουσιάσεις & Εκθέσεις
Η εργασία της έχει παρουσιαστεί σε σημαντικούς θεσμούς και διοργανώσεις, όπως:
Visual Marathon  – Βαρκελώνη
Thessaloniki European Capital of Culture
Mobile Art Museum  -Νέα Υόρκη
Visa Pour l’Image  -Περπινιάν
Photometria Festival – Iωάννινα & Αθήνα
Athens Photo World Festival – Τεχνόπολη & Βοτανικός Κήπος -2020, 2025, 2026
Xposure Photo Festival -Sharjah Η.Α.Ε -2026
House of Lucie Galleries – Αθήνα & Ostuni – 2026
Gallery Mediatheque- Παρίσι 2010
André Malraux Cultural Center & Gallery 22 -Παρίσι 2011
Ευρωπαϊκό και Ελληνικό Κοινοβούλιο

Θεματικά Έργα
Faces of the World
Odyssey of Refugees:From Aegean Sea to Berlin
Survival Routes
The Little Homelands of Our Diversity
Water
Child labour – Lebanon
Talisman, Albinos in Tanzania
Omo River’s Tribes – South Ethiopia
Female Zorba – Women of the World
E- waste -New Delhi
Roma – Greece
Shipbreaking yards – Bangladesh

Εκπαιδευτικό & Κοινωνικό Έργο
Μέσα από τα εργαστήρια «Photographing Our Dreams», ενδυναμώνει φωτογράφους και μοιράζεται πρακτικές ταξιδεύοντας μαζί στον κόσμο: Ομάν, Αίγυπτο, Αιθιοπία, Τανζανία, Αρμενία, Αργεντινή, Καππαδοκία, Αρμενία κ.ά.
Συνεργάζεται με ευάλωτες και περιθωριοποιημένες ομάδες — πρόσφυγες, παιδιά, κρατούμενους και αυτόχθονες πληθυσμούς.
Συνεργάζεται με στελέχη εταιριών που δυναμώνουν την ομαδικότητα και το κοινό όνειρό, μέσα από εργαλεία του 4D Dream Coaching και της φωτογραφικής διεργασίας
Χρησιμοποιεί τη διαλογιστική φωτογραφία ως εργαλείο:
-αυτογνωσίας
-θεραπείας
-συλλογικής μνήμης
-ενδυνάμωσης στο μονοπάτι προς τα όνειρά μας
-ομαδικότητας.

Maro Kouri
Photojournalist – 4D Dream & Photo Mentor
57, Oinois Street 16674 Athens, Greece
Mobile: +30 6977 296831
marokouri.com | Instagram
Facebook: Maro Kouri (Personal)
MaroKouriPhotography (PhotographyPage)
 LinkedIn  | YouTube

Η κάμερα μου επέτρεψε να εκφράσω και να δημιουργήσω μια νέα προσέγγιση που δεν υπήρχε πριν. Για πρώτη φορά στην Ιταλία, η φωτογραφία άρχισε να εστιάζει στην κοινωνία, στο φυσικό πρόσωπο    

Paolo di Paolo

Πριν από περίπου 30 χρόνια, ενώ έψαχνε στο κελάρι του πατέρα της ψάχνοντας για ένα ζευγάρι σκι, η Sylia di Paolo βρήκε ένα μπαούλο που περιείχε 250.000 αρνητικά, εκτυπώσεις και διαφάνειες. Σε ηλικία 20 ετών τότε, δεν είχε ιδέα ότι ο πατέρας της, Paolo di Paolo, ήταν φωτογράφος – πόσο μάλλον ο κορυφαίος συνεργάτης του  Il Mondo, ενός από τα πιο δημοφιλή περιοδικά επικαιρότητας της Ιταλίας .

Γεννημένος στο Larino της Νότιας Ιταλίας το 1925, ο Paolo di Paolo μετακόμισε στη Ρώμη μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ελπίζοντας να γίνει φωτογράφος. Εξασφάλισε τη δουλειά στο  Il Mondo το 1954,  όπου εργάστηκε για 14 χρόνια, συνεισφέροντας 573 φωτογραφίες, από ρεπορτάζ στην Ιαπωνία, το Ιράν και τη Νέα Υόρκη, μέχρι πορτρέτα μερικών από τα μεγαλύτερα ονόματα του κινηματογράφου και της τέχνης, όπως ο Πιερ Πάολο Παζολίνι, η Τζίνα Λολομπριτζίντα, Άννα Μανιανι, Τενεσί Γουίλιαμς, Σοφία Λόρεν…

Paolo di Paolo

Δουλεύοντας σχεδόν ως ανθρωπολόγος το 1959, παρέα με τον διάσημο Ιταλό σκηνοθέτη Πιερ Πάολο Παζολίνι, ταξίδεψε με το Φιατάκι του την Ιταλία έχοντας σκοπό να καταγράψει και να αποκαλύψει το ευρύ φάσμα των αμέτρητων, πολυποίκιλων και πολύπλοκων πολιτισμών που ζουν και αναπτύσσονται στην Ιταλία. Κατά μήκος εκείνης της διαδρομής, ο Di Paolo φωτογράφιζε οτιδήποτε ερέθιζε τη ματιά του. Από τις ξαπλώστρες των παραλιών, μέχρι τις βαθιές ρυτίδες των γυναικών της υπαίθρου ο Di Paolo πάντα έβρισκε εκείνα τα σημεία που θα αναδείκνυαν τους ήρωές του.

Paolo di Paolo

Λίγο μετά το κλείσιμο του περιοδικού το 1966, ο di Paolo εγκατέλειψε τη φωτογραφία. Ένιωθε ότι «δεν ήταν πλέον σε αρμονία με την εποχή» και έστρεψε την προσοχή του στη φιλοσοφία και την ιστορία, κρύβοντας το εντυπωσιακό αρχείο εικόνων του σε ένα κελάρι μέχρι την ανακάλυψή τους περισσότερα από 20 χρόνια αργότερα.

Kατέγραψε την αναγέννηση της Ιταλίας μετά τις σκοτεινές μέρες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αποτυπώνοντας την αίγλη της χώρας των δεκαετιών του 1950 και του 1960.

Paolo di Paolo

Οι φωτογραφίες του αποτύπωσαν την αλλαγή από μια πιο αθώα, αγροτική ζωή, σε ένα στυλ που αντικατόπτριζε το νεορεαλιστικό κίνημα στον ιταλικό κινηματογράφο, όπως ενσαρκώνεται στο πλάνο τριών αγοριών σε έναν βουκολικό λόφο που κοιτάζουν προς την έκταση της Ρώμης. Το οξύ του μάτι κατέγραψε την κοινωνική ένταση μεταξύ φτωχών και πλουσίων, αλλά η ουμανιστική του προσέγγιση τόνιζε την κομψότητα κάθε ανθρώπου, ανεξάρτητα από τις περιστάσεις. Είπε: «Μπορεί να μην γνωρίζεις το θέμα, αλλά καταλαβαίνεις την κατάσταση. Σε κάθε εικόνα υπάρχει μια ιστορία να πεις… αυτός είναι ο νόμος μου».

Paolo di Paolo

Ο Di Paolo ξεκίνησε ως αυτοδίδακτος ερασιτέχνης, τραβώντας φωτογραφίες για ευχαρίστηση με μια μελετημένη προσέγγιση. «Κάθε λήψη έπρεπε να είναι καλή. Αν η κατάσταση δεν ήταν όπως την είχα στο μυαλό μου, δεν θα έβγαζα τη φωτογραφία».

Paolo di Paolo

Οι φωτογραφίες του είναι μια ματιά από την καρδιά, το μυαλό και το μάτι ενός φωτογράφου που ήξερε πώς να δώσει σε αυτές τις εικόνες εκτός από το συνηθισμένο πολιτισμικό, ψυχολογικό, καλλιτεχνικό και ανθρωπολογικό βάθος.

Για αυτόν, η Dolce Vita δεν υπήρξε ποτέ. Είναι ένα φαινόμενο που τροφοδοτήθηκε από τον Φελίνι. Ωστόσο, κοιτάζοντας τις εικόνες του – αυτά τα πορτρέτα διάσημων Ιταλών ή συναρπαστικών ανώνυμων ατόμων – είναι πράγματι μια ονειρική, ίσως κάπως φανταστική, Ιταλία που ανακαλύπτουμε.

Αυτές οι εικόνες είναι για εμάς οι μάρτυρες μιας νεότητας, ενός έντιμου καλλιτέχνη και μιας περασμένης εποχής που συνεχίζει να μας θαμπώνει.

Paolo di Paolo

Η κριτική ανάλυψη για το έργο του Paolo Di Paolo τοποθετεί τον φωτογράφο ανάμεσα στους κορυφαίους ανθρωπιστές της εικόνας. Οι κριτικοί τέχνης και οι επιμελητές εκθέσεων τονίζουν ότι η ματιά του ξεχώριζε για την καλλιέργεια, την ενσυναίσθηση και την αποφυγή του φθηνού εντυπωσιασμού.

Οι κριτικοί υπογραμμίζουν ότι οι φωτογραφίες/πορτρέτα καλλιτεχνών δεν ήταν προϊόντα «κατασκοπείας», αλλά αποτέλεσμα αμοιβαίας εμπιστοσύνης και οικειότητας. Πολλές από τις πιο προσωπικές λήψεις του δεν δημοσιεύθηκαν ποτέ όσο ήταν ενεργός, καθώς ο ίδιος θεωρούσε ανήθικο να εκθέσει την ιδιωτική ζωή των φίλων του στον Τύπο.

Paolo di Paolo

Ο Di Paolo κατάφερε να αποτυπώσει το διπλό πρόσωπο της μεταπολεμικής Ιταλίας. Στο έργο του συνυπάρχουν αρμονικά η λάμψη των αστέρων του σινεμά με τη σκληρή πραγματικότητα των αγροτικών κοινωνιών της επαρχίας. Οι εικόνες του αναδεικνύουν τις αντιθέσεις του οικονομικού «θαύματος»: ιερείς με ράσα δίπλα σε θορυβώδη αυτοκίνητα, και παραδοσιακές γυναίκες με μαντίλες δίπλα σε νεαρές με μίνι σορτς. Οι κριτικοί στο Arts Fuse σημειώνουν ότι αυτές οι αντιπαραθέσεις είναι «περισσότερο γοητευτικές παρά σοκαριστικές».

Paolo di Paolo

Λόγω των σπουδών του στη Φιλοσοφία, η προσέγγισή του ήταν βαθιά πνευματική. Όπως αναφέρεται σε κριτικές του περιοδικού Wallpaper*, για το περιοδικό Il Mondo, η φωτογραφία του Di Paolo δεν λειτουργούσε ως απλή εικονογράφηση ενός κειμένου. Χρησιμοποιούσε την κάμερα σαν γραφομηχανή, δημιουργώντας αυτόνομες οπτικές ιστορίες με χιούμορ και ελαφρύ άγγιγμα.

Πολλοί σύγχρονοι αναλυτές τον παρομοιάζουν με τον Γάλλο μετρέ του φωτορεπορτάζ, Henri Cartier-Bresson. Όπως και εκείνος, ο Di Paolo διέθετε τη μοναδική ικανότητα να συλλαμβάνει το «μαγικό ρεαλισμό» της καθημερινότητας, ανακαλύπτοντας το ασυνήθιστο μέσα στο απόλυτα συνηθισμένο.

Paolo di Paolo

photo: Κρυσταλλία Ιωαννίδου

Ήταν τόσο γυμνή
που η γυμνότητα φαινόταν ένδυμά της
κι η τελειότητα του σχήματός της
ήταν μια λύση.

Ίσως ελευθερία μιας στιγμής στο χρόνο,
τόσο πυκνής, που ήταν της ψυχής παραδοχή.
Δεν μπορεί νάταν άψυχο
το τέλειο σώμα.
Η συμμετρία
είναι το πνεύμα της ζωής.

Ποιος σου την έμαθε ;
Τι σου την αποκάλυψε ;
Πώς το γνωρίζεις κι ομολογείς ;

Όχι, δεν ήταν πια ο έρωτας.
Η επιθυμία είχε ξεπεραστεί.
Ούτε γαλήνη εσήμαινε τη νίκη.

Ήσυχη η γυναίκα στον εαυτό της
περιείχε την γέννηση.

(Ζωή Καρέλλη, “Εικόνα για ένα ναό μελλοντικό”)

Αντιγόνη Παπαντώνη – Υou can’t go home again

English Version

Το έργο “You can’t go home again” της φωτογράφου Αντιγόνης Παπαντώνη ξεκίνησε ως φωτογραφικό βιβλίο σε συνεργασία τις εκδόσεις Zoetrope Athens και μόλις κυκλοφόρησε στη δεύτερη του έκδοση, συνεχίζοντας να εξελίσσεται ως ένα ζωντανό, αυτοβιογραφικό φωτογραφικό αρχείο. Η γκαλερί CYPHER παρουσιάζει την πρώτη ατομική έκθεση του έργου στην Αθήνα, σε επιμέλεια της Ισαβέλλας Κλαδάκη, στο πλαίσιο του Athens Photo Festival :26. Τα εγκαίνια πραγματοποιούνται την Παρασκευή 26 Ιουνίου, 19:00–22:00.
Το έργο εκτείνεται σε σχεδόν μία δεκαετία μετακινήσεων ανάμεσα σε Ελλάδα και Ελβετία, καθώς και σε πολλαπλούς ενδιάμεσους τόπους και καταστάσεις, συγκροτώντας μια εμπειρία διαρκούς μετάβασης. Αφετηρία του αποτελεί μια αίσθηση αποπροσανατολισμού και σταδιακής αποσταθεροποίησης της έννοιας του ανήκειν, η οποία μετατρέπεται σε μια διαισθητική, αυτοβιογραφική φωτογραφική πρακτική.
Το έργο λειτουργεί ως ένα οπτικό road movie, από την αρχική ασυνέχεια και το «ξένο» προς την οικειότητα, την τριβή με τον χώρο και τελικά την αποδοχή μιας ρευστής ταυτότητας. Οι εικόνες συνθέτουν ένα αρχείο βιωμένων εμπειριών όπου προσωπική μνήμη, τοπίο και καθημερινότητα συνυπάρχουν πέρα από τη γραμμική χρονικότητα.
Η εικόνα παράγεται κυρίως σε 35mm film, ενώ παράλληλα ενσωματώνει ψηφιακές λήψεις και υλικό από κινητό τηλέφωνο, δημιουργώντας ένα υβριδικό οπτικό πεδίο που αντανακλά τη ρευστότητα της εμπειρίας. Μέσα από λεπτομέρειες, χειρονομίες και φευγαλέες συναντήσεις, αναδύεται μια εσωτερική αφήγηση για το «σπίτι» όχι ως σταθερό σημείο, αλλά ως διαρκή διαδικασία κατοίκησης του κόσμου.

Bio
Η Αντιγόνη Παπαντώνη (Αθήνα, 1987) είναι εικαστική καλλιτέχνιδα που δραστηριοποιείται στους τομείς της φωτογραφίας, του κειμένου, της εγκατάστασης, της έκδοσης και των συμμετοχικών πρακτικών. Ζει μεταξύ Αθήνας και Λωζάνης και σπούδασε φωτογραφία στη Σχολή Φωτογραφίας της Vevey (Ελβετία), αφού προηγουμένως είχε σπουδάσει πληροφορική, κινηματογραφική θεωρία και αισθητική. Το έργο της διερευνά τη μνήμη, την αίσθηση του «ανήκειν», την αντίληψη και τη συλλογική εμπειρία μέσω μακροπρόθεσμων αρχειακών διαδικασιών και διευρυμένων φωτογραφικών μορφών. Παράλληλα με την καλλιτεχνική της δραστηριότητα, εργάζεται στον χώρο του ανεξάρτητου κινηματογράφου ως διαχειρίστρια πολιτιστικών προγραμμάτων, επιμελήτρια, σύμβουλος και παραγωγός.
Το πρώτο της φωτογραφικό βιβλίο, you can’t go home again (Zoetrope, 2024), εξαντλήθηκε στην πρώτη του έκδοση και επιλέχθηκε για ατομική έκθεση στη γκαλερί Cypher (Αθήνα) στο πλαίσιο του Satellite Program του Athens Photo Festival 2026. Το Musée d’Art de Pully απέκτησε ένα από τα έργα της. Το έργο της σε εξέλιξη KAIROS βραβεύτηκε με το βραβείο «near.» το 2025, επιλέχθηκε για τα Dummy Awards 2026 και παρουσιάστηκε στο Fotofestival Lenzburg το 2026.

Antigoni Papantoni – Υou can’t go home again
“You can’t go home again” by artist photographer Antigoni Papantoni originally began as a photobook in collaboration with Zoetrope Athens and has recently been released in its second edition, continuing to evolve as a living autobiographical photographic archive. The gallery CYPHER presents the first solo exhibition of the project in Athens, curated by Isabella Kladaki, as part of the Athens Photo Festival :26. The opening takes place on Friday, June 26, from 19:00 to 22:00.
The work spans nearly a decade of movement between Greece and Switzerland, as well as multiple in-between places and states, forming an ongoing experience of transition. It originates in a sense of disorientation and a gradual destabilization of belonging, which develops into an intuitive autobiographical photographic practice.
The project functions as a visual road movie, moving from initial fragmentation and estrangement toward familiarity, friction with space, and ultimately the acceptance of a fluid identity. The images form an archive of lived experience where personal memory, landscape, and everyday life coexist beyond linear time.
The work is primarily shot on 35mm film, while also incorporating digital captures and mobile phone imagery, creating a hybrid visual field that reflects the fluidity of experience. Through details, gestures, and fleeting encounters, an internal narrative emerges—one that frames “home” not as a fixed point, but as an ongoing process of inhabiting the world.

Bio
Antigoni Papantoni (Athens, 1987) is a visual artist working between photography, text, installation, publication and participatory practices. Living between Athens and Lausanne, she studied photography at the Vevey School of Photography (CH) after earlier studies in computer science, film theory, and aesthetics. Her work explores memory, belonging, perception, and collective experience through long-term archival processes and expanded photographic forms. Parallel to her artistic practice, she works in the independent film field as a cultural manager, curator, consultant, and producer.
Her first photobook, you can’t go home again (Zoetrope, 2024), sold out its first edition and was selected for a solo exhibition at Cypher gallery (Athens) as part of the Satellite Program of Athens Photo Festival 2026. The Musée d’Art de Pully acquired one of her works. Her ongoing project KAIROS received the near. prize 2025, was selected for the Dummy Awards 2026, and was presented at Fotofestival Lenzburg in 2026.

Studio Rassias Art Presents The Thematic Art Workshop ”Dressed with her Black Silk Gloves”

Η φωτογραφία μόδας συναντά τη fine art προσέγγιση. Το σώμα μετατρέπεται σε εικαστικό αντικείμενο και η απλότητα της σύνθεσης αποκαλύπτει τη δύναμη της αφαίρεσης. Μερικές φορές, ένα ζευγάρι μαύρα γάντια αρκεί για να αφηγηθεί μια ολόκληρη ιστορία.

Τα μαύρα μεταξωτά γάντια αποτελούν το μοναδικό ένδυμα σε μια εικόνα που βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στη δύναμη της ασπρόμαυρης φωτογραφίας και της υψηλής αντίθεσης. Το λευκό φόντο αφαιρεί κάθε περιττό στοιχείο και μετατρέπει το σώμα σε μια καθαρή πλαστική φόρμα, όπου το φως γίνεται το βασικο εκφραστικο μέσο#στθδιορασσιασ.

Η αντίθεση ανάμεσα στη γυμνότητα του σώματος και στην παρουσία των γαντιών δημιουργεί μια οπτική ένταση. Τα γάντια δεν λειτουργούν απλώς ως αξεσουάρ μόδας· γίνονται σύμβολα, στοιχεία που μεταβάλλουν την ανάγνωση της εικόνας και προσδίδουν μια θεατρική διάσταση στη μορφή.

Στο συγκεκριμένο art workshop, το ενδιαφέρον δεν βρίσκεται στην περιγραφή του σώματος αλλά στη φόρμα, στις καμπύλες, στις γραμμές και στην πλαστικότητα της στάσης. Η υψηλή τονική αντίθεση ενισχύει τη γλυπτική ποιότητα της ανθρώπινης φιγούρας, ενώ η απουσία χρώματος οδηγεί το βλέμμα αποκλειστικά στη σύνθεση και στην εκφραστική δύναμη της εικόνας.

Studio Rassias Art

Info:
Πότε: 27/6/2026 και ώρες: 4.00-7.00
Πού: Studio Rassias Art: Δημητρίου Γουλιάμου 56, Τ.Κ. 11527
Επικοινωνία: e-mail studiorassias@gmail.com
Insta
@vangelis_rassias_photography /  @studiorassiasart / @vra033622
FB
Studio Rassias Art Photography Messenger