Για το photologio, η φωτογράφος Ελένη Παναγιωτίδου ανασύρει από το προσωπικό της αρχείο 4+1 αγαπημένες της φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …

Ελένη Παναγιωτίδου

Το δωμάτιο της ψυχής και στο βάθος το φως. Όσο βαθύ κι αν είναι το σκοτάδι ή η ερήμωση μέσα μας, πάντα υπάρχει μια διέξοδος, ένα σημείο φωτεινό που μας καλεί προς τα έξω.
Το φως δεν διώχνει μαγικά τα ερείπια, αλλά τους δίνει νόημα. Φωτίζει την τροχιά μας, μας υπενθυμίζει ότι έξω από το σκοτεινό δωμάτιο υπάρχει ένας απέραντος κόσμος που μας περιμένει και μεταμορφώνει την ίδια τη φθορά σε ομορφιά.

Ελένη Παναγιωτίδου

Χορός, αέναη κίνηση. Μοιάζει με όραμα που χάνεται μέσα σε ένα χώρο εγκατάλειψης, φθοράς και εγκλεισμού.
Μια φιγούρα ντυμένη στα μαύρα, που έμοιαζε να μην υπακούει στους νόμους της βαρύτητας ούτε και της ίδιας της ύλης. Με μια κίνηση αέρινη, σχεδόν βίαιη μέσα στην κομψότητά της, άρχισε να διαγράφει κύκλους στο κενό.

Ελένη Παναγιωτίδου

Xώρος ξεχασμένος από τον χρόνο.  Στα ερείπια η εμφάνιση δύο εκδοχών της ίδιας γυναίκας.
Οι άνθρωποι και οι στιγμές δεν ξεθωριάζουν. Μετακομίζουν απλώς σε έναν χώρο πιο βαθύ, πιο ασφαλή. Μεταμορφώνονται σε καθαρή ενέργεια και βρίσκουν το παντοτινό τους καταφύγιο εκεί που ο χρόνος δεν μπορεί να τα αγγίξει: μέσα στην ψυχή.

Ελένη Παναγιωτίδου

Το δωμάτιο είναι κλειστό, γεμάτο από τη σιωπή των χρόνων που πέρασαν και τη φθορά που αφήνει η μνήμη στους τοίχους.
Η αλήθεια της ύπαρξης δεν μπορεί να φυλακιστεί. Στο κέντρο αυτού του χώρου, η φυλακή καταρρέει. Δεν χρειάζονται πόρτες ανοιχτές για να υπάρξει η ελευθερία. Χρειάζεται μόνο η αλήθεια.

Info:
Με αφετηρία την Καβάλα, η Ελένη Παναγιωτίδου μετουσιώνει το ακαδημαϊκό της υπόβαθρο στις Επιστήμες Αγωγής σε μια βαθιά, βιωματική φωτογραφική γλώσσα.
Μέσα από τη μαθητεία της δίπλα στον Τάσο Σχίζα και την ενεργό δράση της στον Φωτογραφικό Όμιλο Καβάλας και τη διεθνή κοινότητα Moments Collective, εξελίσσει συνεχώς την προσωπική της γραφή. Οι συμμετοχές της σε ομαδικές εκθέσεις αποτελούν σταθμούς μιας πορείας που εξερευνά την εννοιολογική αφήγηση.
https://www.moments-collective.com/portfolio/eleni-panagiotidou
https://www.instagram.com/elenapanagiotidu/

Photo: Κρυσταλλία Ιωαννίδου

… Περάσανε τα χρόνια φύλλα ή βότσαλα
Θυμάμαι τα παιδόπουλα
τους ναύτες που έφευγαν
Βάφοντας τα πανιά σαν την καρδιά τους
Τραγουδούσαν τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα
Κι είχαν ζωγραφιστούς βοριάδες μες στα στήθια.
Τι γύρευα όταν έφτασες βαμμένη απ’ την ανατολή του ήλιου
Με την ηλικία της θάλασσας στα μάτια; …
Τι γύρευα βαθιά
στις θαλασσοσπηλιές
μες στα ευρύχωρα όνειρα
όπου άφριζε τα αισθήματά του ο άνεμος ; …
Θυμάμαι ήταν Απρίλης
όταν ένιωθα πρώτη φορά
το ανθρώπινο βάρος σου.
Το ανθρώπινο σώμα σου
πηλό κι αμαρτία
όπως την πρώτη μέρα μας στη γη…

Σ’ άφησα τότες…
Τώρα θα ‘χω σιμά μου
ένα λαγήνι αθάνατο νερό
Θα ‘χω ένα σχήμα λευτεριάς ανέμου που κλονίζει
Κι εκείνα τα χέρια σου όπου θα τυραννιέται ο έρωτας
Κι εκείνο το κοχύλι σου
όπου θ’ αντηχεί το Αιγαίο.

(Οδυσσέας Ελύτης, ” Ηλικία της γλαυκής θύμησης“)

Για το photologio, ο φωτογράφος Δημήτρης Μουγκός ανασύρει από το προσωπικό του αρχείο 4+1 αγαπημένες του φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …

Δημήτρης Μουγκός

Το 2010 με βρίσκει στο Λονδίνο. Οι εργασίες για τους Ολυμπιακούς αγώνες είχαν απλωθεί σε όλη την πόλη και από τις γέφυρες του Τάμεση, που άνοιγε κάπως το βλέμμα, έβλεπα κυρίως γερανούς. Δεν μπορώ να πω ότι πέρασα άσχημα, το αντίθετο. Για καλή μου τύχη, είχε έρθει στο Μπράιτον ένας πολύ καλός φίλος για το μεταπτυχιακό του. Το ταξίδι με το τραίνο δεν ξεπερνούσε τη μιάμιση ώρα. Την πρώτη φορά που πήγα να τον δω, έκανα αυτή τη φωτογραφία. Ορίζοντας.

Δημήτρης Μουγκός

Δεν έχω κάνει πολλά ταξίδια. Για οικογενειακούς λόγους, όμως, έχω βρεθεί στο Περού. Δεν είναι ταξιδιωτική φωτογραφία, είναι μεταφορά του ίδιου βλέμματος σε έναν άλλο τόπο. Στη φωτογραφία βλέπουμε τη συνοικία Miraflores και στο βάθος διακρίνεται ο Ειρηνικός ωκεανός.

Δημήτρης Μουγκός

Με κάλεσε ένας φίλος να τον βοηθήσω με κάποια εργασία στο οικογενειακό τους διαμέρισμα. Δεν κοίταξε κανείς μας έξω. Όταν, μετά από λίγη ώρα, έπεσε το βλέμμα μου στην απέναντι οικοδομή, αντίκρυσα και έκανα την παραπάνω εικόνα. Τόσο συνηθισμένη και οικεία. Το φως και οι σκιές στα μπαλκόνια, πάντα μου θυμίζουν τις βόλτες  που κάναμε από μικροί γύρω απ’ την πλατεία Ναυαρίνου.

Δημήτρης Μουγκός

Προσπαθώντας να καταλάβω τι μου ζητούσε το μάθημα ¨Φωτογραφικές Εφαρμογές Ι¨, πήρα τηλέφωνο το Γιώργο. Ήρθε και με μάζεψε με το μηχανάκι και καταλήξαμε στη Γλυφάδα, η μία από τις δύο σκιές που φαίνονται στον καθρέπτη του εμπορικού κέντρου, είναι δική του. Η άλλη, είμαι εγώ. Αυτή η φωτογραφία είναι κομμάτι της πρώτης μου εργασίας, στο τμήμα Φωτογραφίας του ΤΕΙ Αθήνας.

Ο Δημήτρης Μουγκός επιλέγει … Andreas Gursky

Andeas Gursky

Επιλέγω τον Andreas Gursky γιατί από τότε που γνώρισα τη δουλειά του, είναι για μένα σημείο αναφοράς. Ο τρόπος προσέγγισης , το κάδρο, το σχόλιο, η εικαστική του ματιά και τέλος η εκτύπωση, το φορμά, η έκθεση. Πρωτοπορία, με πολύ στέρεες βάσεις.

Info:
Ο Δημήτρης Μουγκός γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1984. Σπούδασε στο τμήμα Φωτογραφίας και Οπτικοακουστικών Τεχνών στην Αθήνα και πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Goldsmiths College του Λονδίνου. Από το 2012 ζει και εργάζεται στη Θεσσαλονίκη, όπου δραστηριοποιείται επαγγελματικά στον χώρο της φωτογραφίας και της οπτικής επικοινωνίας. Είναι μέλος της Mougos Image & Communication, με αντικείμενο τη φωτογραφία, την οπτική επικοινωνία και τις γραφικές τέχνες. Το πρώτο του φωτογραφικό λεύκωμα κυκλοφόρησε το 2023 με τίτλο ¨Κάνα δυο φωτογραφίες¨. Η ομώνυμη έκθεση έχει παρουσιαστεί στη Thessaloniki Photobiennale το 2023. Στην Αθήνα το 2024 στο Cinobo Opera και το 2025, στο μουσείο Ηλιόπουλου στα Φιλιατρά.

Για το photologio, η φωτογράφος Χρυσαυγή Γεώργαρη ανασύρει από το προσωπικό της αρχείο 4+1 αγαπημένες της φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …

Μιλώντας ειλικρινά, μου είναι πάντα πιο εύκολο να φωτογραφίζω από το να μιλάω για τις φωτογραφίες μου. Φωτογραφίζω απλώς με βάση τα όσα έχω στο μυαλό μου, το μέρος όπου βρίσκομαι και τους ανθρώπους που συναντώ. Όλα τα υπόλοιπα λειτουργούν μόνα τους. Χωρίς συγκεκριμένο πρότζεκτ και απαλλαγμένα από το κυνήγι  βαρύγδουπων νοημάτων.

Πολλές φορές, η φωτογραφία είναι ο λόγος για να βγω από το σπίτι, να περπατήσω σε γειτονιές που δεν θα περπάταγα, να βρεθώ σε μέρη που δεν θα βρισκόμουν ποτέ και να μιλήσω με ανθρώπους που δεν θα μιλούσα. Αυτή η ενεργοποίηση που μου προσφέρει η φωτογραφία είναι το βασικό μου κίνητρο. Συμβαίνει καμιά φορά να βλέπω παντού γύρω μου κάδρα, και άλλες να μην υπάρχει τίποτα. Όταν όμως φωτογραφίζω, έχω αυτή την αίσθηση ότι τα πράγματα απλώς αρχίζουν να συμβαίνουν.

Η ερμηνεία των εικόνων μου είναι κάτι που δεν με απασχολεί, είναι η δράση που με γοητεύει στην φωτογραφία. Είναι ένας τρόπος να δίνω νόημα σε κάθε νέο μέρος και κάθε νέα εμπειρία. Παράλληλα είναι και ένας τρόπος να επικοινωνώ με όσα ξέρω καλά, να βλέπω γνώριμα πρόσωπα και μέρη με άλλη ματιά. Μια ευθυγράμμιση του κόσμου γύρω μου με ό,τι υπάρχει μέσα μου. Τις αφήνω, λοιπόν, εδώ να κάνουν τη δουλειά τους.

Χ. Γ.

Χρυσαυγή Γεώργαρη, Χιονοδρομικό Βίγλας, 2025

«Αισθάνομαι την παρουσία του ανθρώπου περισσότερο στη φύση παρά στο συμβατικό του πλαίσιο. Η φύση δεν είναι μόνο σύνθεση και ύλη, είναι η ουσία της ζωής του ανθρώπου».

(Mario Giacomelli)

Την πρώτη φόρα που πέρασα από το χιονοδρομικό της Βίγλας δεν είχα την μηχανή μου μαζί. Έβγαλα το τοπίο με το κινητό μου. Επιστρέφοντας μετά από ένα χρόνο ακριβώς στο ίδιο σημείο, στάθηκα με τη μηχανή μου αυτή τη φορά, να βγάλω την ίδια ακριβώς φωτογραφία.

Χρυσαυγή Γεώργαρη, Αιτωλικό, 2023

«Μια φωτογραφία είναι ένα μυστικό γύρω από ένα μυστικό, όσο περισσότερα σου λέει, τόσο λιγότερα ξέρεις».

(Diane Arbus)

Η φωτογραφία έχει αυτή τη δύναμη να δημιουργεί ένα μυστήριο, μια νέα συνθήκη κλεισμένη στα όρια της, έτοιμη να πει μια άλλη ιστορία. Ακόμα κι αν ξέρεις πως πρόκειται για τα πιο οικεία πρόσωπα και τους πιο συνηθισμένους τόπους.

Χρυσαυγή Γεώργαρη, Ελευσίνα,  2021

«Στα χρόνια της αρχαιότητας χιλιάδες άνθρωποι ήρθαν εδώ αναζητώντας την ευτυχία που τους πρόσφερε η συμμετοχή στα Ελευσίνια μυστήρια. Εδώ οι μύστες μάθαιναν πως μπορούν να ξεπεράσουν τον φόβο του θανάτου. Σήμερα η ανθρωπότητα χωρίς να μπορεί να γνωρίζει τίποτα περισσότερο πάνω σε αυτό, αναζητά την ευτυχία αλλού. Όσο γι’ αυτόν τον τόπο, όσοι περνούν από ‘δω αποστρέφουν το βλέμμα τους».

(Φίλιππος Κουτσαφτής, «Αγέλαστος Πέτρα»)

Μ’ αρέσει να κοιτάζω αυτή τη φωτογραφία και να την επιλέγω στις αγαπημένες μου. Η Ταξιαρχούλα, το κορίτσι που πέρασε τυχαία από μπροστά μου εκείνη τη μέρα στην Ελευσίνα έχει «γράψει» μέσα από αυτή τη φωτογραφία, σαν μια άλλη Περσεφόνη στο μυαλό μου.

Χρυσαυγή Γεώργαρη, Λίμνη Ζαραβίνα, 2026

«Οφείλουμε πάντα να πηγαίνουμε μπροστά, στην τύχη, ακόμα και στην πιο μικρή βόλτα, ορμώμενοι από το πνεύμα της αέναης περιπέτειας, αποφασισμένοι να μην επιστρέψουμε ποτέ».

(Henry David Thoreau)

Μια στάση, μια διανυκτέρευση δίπλα στη λίμνη και ένα κάδρο -αυτό του παραθύρου του βαν- μέσα στο κάδρο της φωτογραφίας. Το καλοκαίρι όλα λειτουργούν πιο αυθόρμητα, όπως αυθόρμητα τραβήχτηκε κι αυτή η φωτογραφία.

Η Χρυσαυγή Γεώργαρη επιλέγει … Γιώργο Περρέα

Γιώργος Περρέας, Τήνος, 2024 

Είναι δύσκολο να επιλέξω ανάμεσα σε φωτογράφους που λειτούργησαν και λειτουργούν σαν αναφορά και έμπνευση για μένα. Πόσο μάλλον να διαλέξω μια μόνο φωτογραφία. Σκέφτομαι, πως καμιά φορά συμβαίνει να εμπνεόμαστε και από φωτογράφους που έχουμε γύρω μας και ξέρουμε καλά. Διαλέγω λοιπόν μια φωτογραφία του Γιώργου Περρέα, από την προσωπική του δουλειά, για την ενέργεια, την κίνηση και τον ρυθμό που νιώθω πως κρύβουν οι φωτογραφίες του. Την αμεσότητα και τη φρεσκάδα στην ματιά.

Info:
Η Χρυσαυγή Γεώργαρη γεννήθηκε και μεγάλωσε στις Αρχαίες Κλεωνές Κορινθίας. Η επαφή της με την φωτογραφία ξεκινά από τα φοιτητικά της χρόνια στην Αθήνα, το 2011. Η  πιο ουσιαστική ενασχόλησή της με τη φωτογραφία αρχίζει το 2015. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια φωτογραφίας στον Π.Ο.Φ.Π.Α, στο BlackBox Photography με υπεύθυνο τον Γιάννη Σίμο, στο Διαδρομές Photography Seminars με τον Γιώργο Ασημακόπουλο καθώς και το σεμινάριο καλλιτεχνικής φωτογραφίας του Λουκά Βασιλικού. Παράλληλα έχει παρακολουθήσει online σεμινάρια φωτογραφίας του MoMA και έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις φωτογραφίας.  Το 2017 ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό της στο Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο με διπλωματική εργασία: Σχεδιασμός και Ανάπτυξη MOOC (MassiveOpenOnlineCourse) με αντικείμενο τη φωτογραφία: «Από τον Robert Frank στην Diane Arbus». Σήμερα, στα πλαίσια της διπλωματικής της  εργασίας, ως μεταπτυχιακή φοιτήτρια του τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών του ΠΔΜ, ασχολείται με τη υποκειμενική χαρτογράφηση διαδρομών μέσω του σκίτσου και της φωτογραφίας.
Instagram: https://www.instagram.com/frikavgi/

Για το photologio, η φωτογράφος Κλεοπάτρα Αράπογλου ανασύρει από το προσωπικό της αρχείο 4+1 αγαπημένες της φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …

Κλεοπάτρα Αράπογλου

Τα δάχτυλα σα να αγγίζουν το αόρατο νήμα της μοίρας ή να μετρούν τις στιγμές που χάθηκαν. Είναι το πορτρέτο της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης: μια συνεχής προσπάθεια να βρούμε ισορροπία, να απλώσουμε το χέρι μπροστά, ακόμα κι όταν το πρόσωπό μας είναι σχεδόν χαμένο στη σκιά.

Κλεοπάτρα Αράπογλου

Δύο χέρια πλεγμένα στο σκοτάδι, σαν ρίζες παλιού δέντρου που αναζητούν το ίδιο χώμα. Οι γραμμές του δέρματος, βαθιές σαν χαραγμένοι δρόμοι, μαρτυρούν τον χρόνο που πέρασε, τις μάχες που δόθηκαν, τις στιγμές που κράτησαν.

Κλεοπάτρα Αράπογλου

Μια χορογραφία της σκιάς και της σάρκας, όπου τα χέρια παύουν να είναι απλά μέλη του σώματος και γίνονται τοπία συναισθημάτων. Κάθε πτυχή του δέρματος εγκλωβίζει το λιγοστό φως, τονίζοντας την κούραση αλλά και την αντοχή. Είναι η στιγμή που τα λόγια στερεύουν και η μόνη αλήθεια που απομένει είναι η ανάγκη να δηλώσουμε παρόντες, ακόμα και μέσα στο πιο βαθύ σκοτάδι. 

Κλεοπάτρα Αράπογλου

Κοιτάζω στο πλάι μου … Το βλέμμα μου περιπλανιέται στο περίγραμμα του προσώπου του, σταματά στο λαιμό του. Τα τεντωμένα νεύρα με μαγεύουν. Αποσπάσματα ύπαρξης σκέφτομαι, πρέπει να τα απαθανατίσω…

Η Κλεοπάτρα Αράπογλου επιλέγει … Bill Brandt

Bill Brandt

Αγαπημένος μου φωτογράφος ο Μπιλ Μπράντ του οποίου η προσέγγιση στο γυμνό, με γοητεύει.

Info:
Η Κλεοπάτρα Αράπογλου κατάγεται απο τη Βέροια και από το 1972 ζει στα Γιάννενα. Εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο Ιωαννίνων μέχρι το 2012 που συνταξιοδοτήθηκε και άρχισε να ασχολείται με τη φωτογραφία. Διδάχτηκε την τέχνη της φωτογραφίας με δάσκαλο τον Τάσο Σχίζα. Είναι μέλος στη Λέσχη δημιουργικής φωτογραφίας Φωτόραση στα Γιάννενα και στη Λέσχη ΦΩΤΟΠΟΡΟΙ + Φ στη Θεσσαλονίκη. Αγαπά πολύ τη φωτογραφία, καθώς, μέσα από το φακό, βλέπει τον κόσμο με άλλη ματιά και θέλει να αποτυπώνει αυτό που τη μαγεύει και κάθε τι που της «μιλά».

Για το photologio, η φωτογράφος Αλεξάνδρα Βασιλείου ανασύρει από το προσωπικό της αρχείο 4+1 αγαπημένες της φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …

Αλεξάνδρα Βασιλείου

 Η Φύση αφηγείται το αναπότρεπτο. Τη μετάβαση από το Είναι στο Ήταν, μέχρι τη στιγμή της απόλυτης απουσίας.

Αλεξάνδρα Βασιλείου

Εγώ είμαι της θύελλας γι’ αυτό σ’ αγαπώ
είμαι της λαίλαπας γι’ αυτό σ’ αγαπώ
είναι που εντός μου είσαι η δίνη
είναι που έσπασες τον άξονα που κράταγε την τάξη
κι όλα γίναν ιαχές νικηφόρα έξαλλα φωνήεντα
γι’ αυτό σ’ αγαπώ.

(Έκτωρ Κακναβάτος, «Του Έρωτα»)

Αλεξάνδρα Βασιλείου

Μη φοβάσαι δεν κινδυνεύεις πια τ΄απερίσκεπτα δάχτυλα του έρωτα να χωθούν στις παλιές πληγές και να πονέσεις πάλι.
Ηρέμησε, δεν θα ξαναφωτιστεί με κλεφτοφάναρα οράματα της μόνιμης πια νύχτας ο ουρανός.
Δεν θα καταστραφείς υπακούοντας σ΄ένα πολύγλωσσο «έλα» παίρνοντας για λιβάδια τους κοφτερούς γκρεμούς.
Είσαι τώρα ασφαλής στο κέντρο μιας αστόλιστης ζωής.

(Κατερίνα Αγγελάκη Ρουκ, «Ασφαλής»)

Αλεξάνδρα Βασιλείου

Είναι αλήθεια πως ποτέ μου δεν κατάλαβα τις διαδρομές, κρυφές και φανερές, που διαλέγει ο νους του ανθρώπου για να διαβεί την ζωή. Μα δίχως άλλως θαύμασα τα τοπία που τούτες διασχίζουν.

(Νίκος Παπαδόπουλος, «ΠΑΡΟΔΙΤΕΣ»)

Η Αλεξάνδρα Βασιλείου επιλέγει … Todd Hido

Todd Hido

Είναι πολλοί οι φωτογράφοι που το έργο τους αποτελεί έμπνευση για εμένα. Για σήμερα θα διαλέξω τον Todd Hido για τα ατμοσφαιρικά τοπία, τα γυναικεία  πορτραίτα  σε εσωτερικούς χώρους, τα νυχτερινά σπίτια που υπονοούν την ανθρώπινη παρουσία, την κινηματογραφική και μελαγχολική ατμόσφαιρα που αποπνέουν οι εικόνες του.

Info:
Η Αλεξάνδρα Βασιλείου ζει στο Βόλο. Σπούδασε Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, Δημόσια Διοίκηση στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας και εργάζεται στον τομέα της Διοίκησης. Μέσω της φωτογραφίας, με την οποία ασχολείται συστηματικά τα τελευταία 6 χρόνια, επιδιώκει να αφηγηθεί μικρές ιστορίες με επίκεντρο κυρίως τον άνθρωπο, ενώ πειραματίζεται και με το αυτοπορτραίτο. Έχει παρακολουθήσει σεμινάρια φωτογραφίας με τον Λουκά Βασιλικό και την Σοφία Δαλαμάγκα και έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις και Φεστιβάλ Φωτογραφίας (PHOTOPOLIS-Καλαμάτα-Women΄s Photo Festival postcards). Είναι μέλος της Φωτογραφικής Λέσχης Βόλου, της ομάδας blink photo collective και της Ε.Φ.Ε. Οι φωτογραφίες που παρουσιάζονται εδώ αποτελούν τμήμα μιας υπό εξέλιξη φωτογραφικής εργασίας με την επιμέλεια και καθοδήγηση του φωτογράφου Λουκά Βασιλικού.
instagram: alex09vas
https://blinkphotocollective.com/work

Για το photologio, η φωτογράφος Κάτια Περιστεράκη ανασύρει από το προσωπικό της αρχείο 4+1 αγαπημένες της φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …

Κάτια Περιστεράκη

Χωρίς ανθρώπινη παρουσία, χωρίς δράση, η φωτογραφία κινείται ανάμεσα στην  γαλήνη και την απουσία. Το “λειωμένο φως”, γίνεται ο συναισθηματικός άξονας της εικόνας.

Κάτια Περιστεράκη

Στην φωτογραφία μου, το τοπίο είναι πάντα αντανάκλαση εσωτερικής κατάστασης και  συνείδησης.  Εδώ, η  μορφή αιωρείται ανάμεσα  στον αέρα και στο τοπίο, σαν να μην υπάρχει σαφές όριο ανάμεσα στο σώμα, τη φύση και τη μνήμη.

Κάτια Περιστεράκη

Αυτή η εικόνα μοιάζει λιγότερο με φωτογραφία και περισσότερο με ανάδυση από υποσυνείδητο ή όνειρο.  Δεν  επιδιώκει να “καταγράψει” το άλογο, αλλά  να αποδώσει την αίσθηση της παρουσίας του. Η φωτογραφία επιχειρεί  να  εισχωρήσει στη  ρωγμή ανάμεσα στο πραγματικό και το υπερβατικό. Η θολότητα γίνεται  υπαρξιακό στοιχείο, συμβάλει στην  ψυχική θερμοκρασία του φωτογραφικού μου εγχειρήματος.

Κάτια Περιστεράκη

Η χρήση του χώρου, της ασάφειας, της  αφαίρεσης στο κάδρο, είναι το προσωπικό  μου φωτογραφικό ιδίωμα.  Η ατμόσφαιρα υπερισχύει της πληροφορίας, αποτυπώνοντας  ψυχικές μεταβάσεις,  όπου το θέμα δεν  είναι ποτέ η πραγματικότητα καθαυτή, αλλά η στιγμή όπου η πραγματικότητα γίνεται ανάμνηση, όνειρο ή εσωτερική δόνηση.

Η Κάτια Περιστεράκη … Σωτήρη Λάμπρου

Σωτήρης Λάμπρου

Επέλεξα μια φωτογραφία του αγαπημένου μου Σωτήρη Λάμπρου,  που θεωρώ ότι συνομιλεί με τις δικές μου.  Η σύνθεση είναι ενδιαφέρουσα γιατί παίζει με την έκθεση και την απόκρυψη,  καταστρατηγώντας ταυτόχρονα   τον κανόνα του  πορτρέτου.  Έντονο κοντράστ, το πρόσωπο δεν είναι καθαρά φωτισμένο ούτε κεντραρισμένο με κλασικό τρόπο,  μικρές φιγούρες στο βάθος, που ενισχύουν την ένταση ανάμεσα σε εγγύτητα και αποξένωση.  Η εικόνα βασίζεται περισσότερο στο συναίσθημα και στην ατμόσφαιρα, παρά στην καθαρή αναπαράσταση.

Info:
Η Κάτια  Περιστεράκη είναι απόφοιτος  του Πανεπιστημίου της Σορβόννης  (Paris IV), με μεταπτυχιακό τίτλο σπουδών Συγκριτικής Λογοτεχνίας και Μεταφρασεολογίας. Ζει και δραστηριοποιείται στον Πειραιά.
Άρχισε να ασχολείται με την φωτογραφία πριν δώδεκα χρόνια, αποτυπώνοντας  ψυχικά τοπία αποκλειστικά με την κάμερα κινητού τηλεφώνου, και αυστηρά ελάχιστη χρήση Photoshop.
Έχει στο ενεργητικό της μία ατομική έκθεση στην Ρωσία, με τον τίτλο “A mild wilderness”. Έχει συνεργαστεί με εκδοτικούς οίκους του εξωτερικού (Γαλλία, Η.Π.Α.) και την Warner Music .

Για το photologio, ο φωτογράφος Ζαχαρίας Αυγερινός ανασύρει από το προσωπικό του αρχείο 4+1 αγαπημένες του φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις ..

Ζαχαρίας Αυγερινός, Μονή Λαζαριστών Θεσσαλονίκη

Στη σιωπηλή αυλή του παλαιοπωλείου, πίσω από έναν αυτοσχέδιο φράχτη και ανάμεσα σε ξεχασμένα αντικείμενα , η ιστορία ξεθωριάζει μαζί με τον χρόνο.

Ζαχαρίας Αυγερινός, Δυτική Θεσσαλονίκη

Ανάμεσα σε σημαίες, καλώδια και άδειους δρόμους, η γειτονιά έχει οικειοποιηθεί τόσο την εικόνα ενός τανκ, που πλέον έγινε κομμάτι της καθημερινότητας.

Ζαχαρίας Αυγερινός, Πιερία

Λίγο πριν την έναρξη, το ηχείο έτοιμο να καλύψει τη σιωπή, οι άνθρωποι σε λίγο  θα θυμηθούν και πάλι πως κάποτε είχαν φωνή.

Ζαχαρίας Αυγερινός, Έβρος

Σκηνικό σχολικής γιορτής, κουρτίνα θεάτρου και μπροστά η κάλπη oι εκλογές μοιάζουν με παράσταση. Το «Ζήτω η Ελλάς» λειτουργεί ως μια διαρκής αβεβαιότητα.

Ο Ζαχαρίας Αυγερινός επιλέγει … Στράτο Βογιατζή

Στράτος Βογιατζής από τη σειρά «Κάμπος»

Το καλοκαίρι του 2023 ταξίδεψα στη Χίο, έναν τόπο του οποίου η εικόνα παραμένει, ακόμη και σήμερα άρρηκτα συνδεδεμένη με το παρελθόν του, μια ιστορία που χρειάζεται να γνωρίζει κανείς για να μπορέσει πραγματικά να τον κατανοήσει.
Στο νοτιοανατολικό τμήμα του νησιού βρίσκεται ο Κάμπος Χίου, μια περιοχή που όσο περισσότερο τη γνωρίζεις τόσο περισσότερο σε διακατέχει μια παράξενη και δύσκολα ερμηνεύσιμη αίσθηση.
Αργότερα, το φθινόπωρο, στη Θεσσαλονίκη και κατά τη διάρκεια της Thessaloniki Photo Biennale 2023, παρακολούθησα με ιδιαίτερο ενδιαφέρον την εξαιρετική παρουσίαση της σειράς φωτογραφιών και βιντεοπροβολών με τίτλο «Κάμπος», έργο του φωτογράφου Στράτου Βογιατζή ο οποίος κατάγεται από τη Χίο.
Η σειρά αφουγκράζεται το πνεύμα του τόπου, όπως εύστοχα αναφερόταν και στο συνοδευτικό κείμενο της έκθεσης. Η εργασία του Στράτου, καταγραφική και κοινωνικά διεισδυτική, έχει ως κύριο άξονα αναφοράς τον άνθρωπο και το βιωμένο περιβάλλον του.

Η φωτογραφία είναι μέρος της σειράς «Κάμπος».

Info (σε πρώτο πρόσωπο):
Ζω στη Θεσσαλονίκη. Η σχέση μου με τη φωτογραφία ξεκίνησε στην εφηβεία μου, όταν απέκτησα μια φωτογραφική μηχανή Voigtländer 35mm ως δώρο.
Στις φωτογραφίες μου προσπαθώ να αποτυπώσω τη σχέση του ανθρώπου με το φυσικό και το αστικό περιβάλλον, εξερευνώντας σημάδια της παρουσίας του και τις μεταβολές που διαμορφώνουν το τοπίο. Μέσα από τη φωτογραφία αναζητώ εικόνες που συνδέουν το πραγματικό με το συμβολικό, δίνοντας έμφαση στον χώρο ως φορέα μνήμης και νοήματος. Η προσέγγισή μου είναι κυρίως προσωπική και βιωματική.
Έχω παρακολουθήσει σεμινάρια φωτογραφίας, έχω συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις ως μέλος του Φωτογραφικού Κέντρου Θεσσαλονίκης και έχω πραγματοποιήσει τρεις ατομικές παρουσιάσεις μέρους της δουλειάς μου.
Οι φωτογραφίες που παρουσιάζονται είναι από την σειρά «Έδρα γη».

Για το photologio, ο φωτογράφος Στρατής Δάνος ανασύρει από το προσωπικό του αρχείο 4+1 αγαπημένες του φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …

Οι φωτογραφίες, που παρουσιάζει ο Στρατής Δάνος είναι από το project του Laundry Hell. Όπως γραφει: «Στη σειρά Laundry Hell εξερευνώ την τραγελαφική σχέση του σύγχρονου ατόμου με την υλική συσσώρευση και το οικιακό χάος. Χρησιμοποιώντας το ίδιο μου το σώμα και το διαμέρισμά μου ως σκηνικό, μετατρέπω τον καθημερινό σωρό άπλυτων ρούχων σε πεδίο performance και αυτοσαρκασμού.

Μέσα από υπερβολικές χειρονομίες και σουρεαλιστικές συνθέσεις, το έργο καταγράφει τέσσερις φάσεις συναισθηματικής πορείας: Εγκλωβισμός → Απελπισία → Αποδοχή → Πλήρης Παράδοση. Αυτό που ξεκινά ως απλή οικιακή ενόχληση εξελίσσεται σε παράλογη πάλη, όπου το σώμα παλεύει, παίζει και τελικά εξαφανίζεται μέσα στο ίδιο του το υλικό περιβάλλον.

Η σειρά λειτουργεί ως χιουμοριστικό σχόλιο για την υπερκατανάλωση και την κατασκευή ταυτότητας μέσω αντικειμένων, ενώ παράλληλα αποτελεί προσωπική μεταφορά για την ευαλωτότητα του «εαυτού» κάτω από στρώματα υλικών. Η αισθητική συγγένεια με τη σειρά Soft Shells της Libby Oliver ενισχύει την εξερεύνηση του σώματος ως πεδίο αντίστασης και εξαφάνισης».

Στρατής Δάνος, Βοήθεια;

Μια δραματική χειρονομία από τα βάθη του σωρού. Η τελευταία αντίσταση ή ίσως ο ειρωνικός χαιρετισμός, πριν την πλήρη παράδοση.

Στρατής Δάνος, Πλήρης Ενσωμάτωση

Το σώμα έχει σχεδόν εξαφανιστεί. Μόνο τα χέρια και η καλυμμένη μορφή μένουν ορατά, σαν να αγκαλιάζει ή να καταπίνεται από τον ίδιο του τον σωρό.

Στρατής Δάνος, Η Αναζήτηση της Τελευταίας Κάλτσας

Μέσα στο μπάνιο, το σώμα υιοθετεί μια ακροβατική και γελοία στάση για να σώσει ένα κάλτσον. Η καθημερινή μάχη με το χάος μετατρέπεται σε σουρεαλιστικό θέαμα.

Στρατής Δάνος, Θαμμένος

Το σώμα μισοθαμμένο κάτω από τον σωρό. Η γυμνή σάρκα που αναδύεται λειτουργεί ως υπενθύμιση της ανθρώπινης ευαλωτότητας μέσα στην υλική υπερπληθώρα.

Ο Στρατής Δάνος επιλέγει … Libby Oliver

Libby Oliver

Η Libby Oliver είναι Καναδή φωτογράφος και εικαστικός με έδρα τη Βικτώρια. Στη σειρά της Soft Shells (2017–) ζητά από τους συμμετέχοντες να φορέσουν όλα τα ρούχα που κατέχουν. Το αποτέλεσμα είναι μεγάλες φωτογραφίες που μοιάζουν με σωρούς από ρούχα ή υφασμάτινα γλυπτά, μέσα στα οποία διακρίνονται μόνο μικρές λεπτομέρειες του σώματος (χέρια, πόδια, κομμάτια δέρματος).
Μέσα από αυτή την απλή ιδέα, η Oliver εξερευνά θέματα ταυτότητας, απόκρυψης και αποκάλυψης, την υπερκατανάλωση και τον τρόπο που τα ρούχα λειτουργούν ως «μαλακή ασπίδα» (soft shell) προστατεύουν ,αλλά ταυτόχρονα πνίγουν.
Στη δική μου δουλειά, η επιρροή της είναι θεμελιώδης. Χρησιμοποιώ παρόμοια την ιδέα του σώματος που χάνεται μέσα σε σωρούς ρούχων για να μιλήσω για την υπερφόρτωση της σύγχρονης ζωής και την ταυτότητα που πνίγεται κάτω από υλικά αντικείμενα.

Info:
Ο Στρατής Δάνος είναι εικαστικός φωτογράφος και απόφοιτος Θεατρικών Σπουδών (Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου) με μεταπτυχιακές σπουδές στη Φωτογραφία και Οπτικοακουστικές Τέχνες (ΠΑΔΑ). Από το 2015 διερευνά μέσα από τη φωτογραφία και το performance art ζητήματα ταυτότητας, υλικότητας και οικιακού χώρου. Στα έργα του Soil, Glitter Void, Metamorphosis και το πρόσφατο Laundry Hell χρησιμοποιεί το ίδιο του το σώμα ως πρωταγωνιστή, δημιουργώντας σουρεαλιστικές και αυτοσαρκαστικές εικόνες που αναδεικνύουν την τραγελαφική πλευρά της σύγχρονης καθημερινότητας.
Credits: Alexandros Touramanis

Για το photologio, ο φωτογράφος Αλέξανδρος Γκόγκας ανασύρει από το προσωπικό του αρχείο 4+1 αγαπημένες του φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …

Οι φωτογραφίες είναι από την σειρά MONO NO AWARE.
Ο όρος mono no aware περιγράφει τη σιωπηλή συγκίνηση που γεννιέται από την επίγνωση ότι όλα είναι προσώρινά ότι ζούμε, ήδη αρχίζει να χάνεται. Στον αστικό χώρο, αυτή η αίσθηση δεν εμφανίζεται ως ποίηση αλλά ως συνθήκη. Πρόσωπα που υπάρχουν χωρίς να φαίνονται. Σώματα που καταλαμβάνουν χώρο, αλλά όχι θέση. Άνθρωποι που κινούνται στο περιθώριο της καθημερινότητας, μέσα σε μια πόλη που επιταχύνει χωρίς να σε κοιτάζει. H σειρά καταγράφει αυτές τις φιγούρες όχι ως εξαιρέσεις αλλα ως κομμάτι ενός ευρύτερου τοπίου κοινωνικής αποξένωσης. Οι εικόνες δεν προσπαθούν να εξηγήσουν κάτι, στεκόνται απεναντί σε αυτή την συνθήκη και την αφήνουν να υπάρξει,σε βλεμμάτα που χάνονται, σε σώματα που περίμενουν, εκεί οπού το παρόν μοιάζει ήδη μακρινό.

Α.Γ.

Αλέξανδρος Γκόγκας

Όλα τελειώνουν, αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Το θέμα είναι να τα χαρούμε για όσο μείνουν. Έτσι όπως αυτός ο άνθρωπος βαδίζει αργά προς το φως, κουρασμένος από τον δρόμο, αλλά σίγουρα νικητής γιατί έζησε, γιατί άντεξε, γιατί ακόμα προχωράει.

Αλέξανδρος Γκόγκας

Kοιτώντας ο ένας τον άλλον και μοιράζοντας ιστορίες σε παγκάκια που δικαιωματικά τους ανήκουν, καταλαβαίνουν αυτό που λίγοι τολμούν να παραδεχτούν, πως με τον χρόνο δεν νίκησε ποτέ κανείς. Κι αυτό από μόνο του τους φέρνει πιο κοντά.

Αλέξανδρος Γκόγκας

Κάποιος έπρεπε να ήταν εκεί. Ένα τραπέζι, μια άδεια καρέκλα και ένας άνθρωπος βυθισμένος στις σκέψεις του. Για κάποιους είναι απλά έπιπλα, για κάποιους άλλους είναι γεμάτα από πρόσωπα, φωνές, στιγμές που δεν επιστρέφουν. Ίσως η καρέκλα να μην είναι τόσο άδεια όσο φαίνεται, ίσως να είναι η πιο γεμάτη στο δωμάτιο.

Αλέξανδρος Γκόγκας

Καμιά φορά η στάση ενός ανθρώπου μπορεί να πει τα πάντα. Ο χρόνος είναι αμείλικτος και μας αφήνει πάνω μας ουλές που τις κουβαλάμε με μια νοσταλγία, σημάδια από τις μάχες που δίνουμε κάθε μέρα, κουρασμένοι, με το βάρος μιας ολόκληρης ζωής στην πλάτη.

Ο Αλέξανδρος Γκόγκας επιλέγει … Στέλιο Ζαφειρούδη

Στέλιος Ζαφειρούδης

Ο φωτογράφος που μου έδωσε το έναυσμα να δω πέρα από τα μένα και να αγαπήσω το μέσο ως μορφή έκφρασης και να μπορέσω να βάλω και το συναίσθημα μέσα σε  όλο αυτό είναι ο Στέλιος Ζαφειρούδης, που με την ματιά του και το συναίσθημα που βάζει στην τέχνη του με έκανε να αγαπήσω την φωτογραφία και να ασχοληθώ με αυτήν. Ο Στέλιος Ζαφειρούδης γεννήθηκε στην Θεσσαλονίκη το 1982 μεγάλωσε στα Ν. Μουδανιά και εργάζεται ως Πολιτικός Μηχανικός από το 2007. Τα τελευταία χρόνια ζει στην Θεσσαλονίκη. Ασχολείται με τη φωτογραφία από το 2014, είναι μέλος της Φωτογραφικής Ομάδας Φ και έχει παρακολουθήσει σεμινάρια φωτογραφίας και καλλιτεχνικής φωτογραφίας υπό την επιμέλεια του Τάσου Σχίζα.

Info:
Ο Αλέξανδρος Γκόγκας μεγάλωσε και ζει στη Θεσσαλονίκη. Από το 2023 ακολουθεί συστηματικά τον δρόμο της φωτογραφίας, αρχικά με μαθήματα δίπλα στον δάσκαλο Τάσο Σχίζα και στη συνέχεια με σπουδές σε ιδιωτική σχολή φωτογραφίας. Αντιλαμβάνεται τη φωτογραφία ως το φυσικό του μέσο έκφρασης: έναν τρόπο να αποτυπώνει και να μοιράζεται όσα νιώθουμε στην καθημερινότητά μας.