Για το photologio, ο φωτογράφος Πάνος Λαστινέλλης ανασύρει από το προσωπικό του αρχείο 4+1 αγαπημένες του φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …

Παναγιώτης Λαστινέλλης

Και οι δύο πηγαίνουν “πάνω” απλά ο καθένας το βλέπει διαφορετικά.

Παναγιώτης Λαστινέλλης

Κέντρο Αθήνας ακόμα μια φορά, μιας και η φωτογραφία δρόμου πρέπει να ξεκινάει από τα στενά της πρωτεύουσας. Πάντα κάτι θα έχει να σου δείξει.

Παναγιώτης Λαστινέλλης

Η συγκεκριμένη φωτογραφία είναι τραβηγμένη στο κέντρο της Αθήνας ένα θόρυβωδες κέντρο όπου εκεί ανάμεσα έβρισκες και τον μουσικό να σπάει τη μουντίλα.

Info:
Ο Πάνος Λαστινέλλης είναι φωτογράφος με έμφαση στην αστική αισθητική και τη φωτογραφία  δρόμου. Το έργο του ισορροπεί ανάμεσα στο αυθόρμητο και το σκηνοθετημένο, αντλώντας στοιχεία από τη street κουλτούρα και τη σύγχρονη πόλη.
Εστιάζει σε εικόνες με έντονη ατμόσφαιρα και καθαρή ταυτότητα, δίνοντας σημασία τόσο στη λήψη όσο και στην τελική παρουσίαση.

1. photo: Σπύρος Πώρος

… Αλλά η θλίψη είναι η κορυφαία μορφή
τόσο για τη ζωή
όσο και για την τέχνη.

Πίσω από τη χαρά και το γέλιο μπορεί να κρύβεται
μία ιδιοσυγκρασία βάναυση, σκληρή και ανάλγητη.
Αλλά πίσω από τη θλίψη υπάρχει πάντα θλίψη.

Ο πόνος, σε αντίθεση με την απόλαυση, δεν φορά μάσκα.
Η αλήθεια στην τέχνη δεν είναι οποιαδήποτε αντιστοιχία μεταξύ της ουσιώδους ιδέας και της τυχαίας ύπαρξης,  δεν είναι η ομοιότητα του σχήματος με τη σκιά του ή της μορφής που αντικατοπτρίζεται στο κρύσταλλο. Δεν είναι ηχώ που έρχεται από θολωτό κούφιο λόφο, ούτε ακόμα περισσότερο από το ασημένιο πηγάδι στην κοιλάδα που στέλνει την εικόνα του φεγγαριού στο φεγγάρι και του Νάρκισσου στον Νάρκισσο.
Η αλήθεια στην τέχνη είναι η ένωση ενός πράγματος με τον ίδιο του τον εαυτό,  η εξωτερικά αποδοθείσα έκφραση του εσωτερικού, η ψυχή που ενσαρκώνεται, το σώμα που γεμίζει πνεύμα.
Για τον λόγο αυτό δεν υπάρχει αλήθεια που να συγκρίνεται με τη θλίψη.
Υπάρχουν στιγμές που η θλίψη φαίνεται να είναι η μόνη αλήθεια.

Άλλα πράγματα μπορεί να είναι ψευδαισθήσεις του ματιού ή της επιθυμίας που έγιναν για να τυφλώσουν το ένα και να χορτάσουν το άλλο, όμως οι κόσμοι πλάστηκαν από θλίψη και στη γέννηση ενός παιδιού ή ενός άστρου ενυπάρχει πόνος…
Γιατί το μυστικό της ζωής είναι ο πόνος.
Είναι αυτός που κρύβεται πίσω από καθετί. …
(Oscar Wilde , “De Profundis”
Mετάφραση, Ευγενία Μαυρομμάτη)

Για το photologio, η φωτογράφος Οία Φέτση ανασύρει από το προσωπικό της αρχείο 4+1 αγαπημένες της φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …

Οι φωτογραφίες που επέλεξα ανήκουν σε ένα project σε εξέλιξη με προσωρινό τίτλο «Intimate Encounters”. Πρόσωπα οικεία αλλά και άγνωστα καθώς και χώροι που η ανθρώπινη παρουσία είναι υπαινικτική ή/και καμουφλαρισμένη προσεγγίζονται μέσω αναμνήσεων, συναισθημάτων και της εσωτερικής ματιάς, της ενόρασης.

«H φωτογραφία μετέτρεψε το παρελθόν σε αντικείμενο στοργικής φροντίδας..» Suzan Sontag

Ο. Φ.

Οία Φέτση

Το τζάμι του τρένου και η υγρασία θολώνουν τα όρια, την απόσταση, τη μνήμη, τις εντάσεις…

Οία Φέτση

Το φωτισμένο παράθυρο διηγείται μια ιστορία μνήμης, οικειότητας, μοναξιάς και μυστηρίου. Σαν να αποκαλύπτει, με τη σωστή δόση ασάφειας, την ανθρώπινη ζωή.

Οία Φέτση

Οι άδειες καρέκλες μετατρέπουν το βραδινό τοπίο σε σκηνικό θεάτρου. Λίγο πριν την αρχή ή μετά το τέλος μιας παράστασης με άγνωστη ταυτότητα.

Οία Φέτση

Συχνά το φωτογραφικό πορτρέτο κρύβει μια ευτυχή συνάντηση κι ένα αλλιώτικο πλησίασμα σε μια προσπάθεια εμβάθυνσης στον  ψυχικό κόσμο του φωτογραφιζόμενου. Ψηλαφώ, ανατέμνω, αποκαλύπτω με το φακό, είναι η διαδικασία.

Η Οία Φέτση επιλέγει … Todd Hido

Todd Hido

Ως καλλιτέχνης, πάντα ένιωθα ότι το καθήκον μου δεν είναι να δημιουργώ νόημα, αλλά να φορτίζω την ατμόσφαιρα, ώστε να μπορεί να προκύψει νόημα.

(Todd Hido)

Info:
Η Οία Φέτση γεννήθηκε στην Αθήνα και σπούδασε Οικονομικά στην Αθήνα και το Παρίσι. Εργάστηκε ως οικονομολόγος στον τραπεζικό τομέα. Ασχολείται με τη φωτογραφία από το 2018, παρακολουθώντας μαθήματα και σεμινάρια. Έχει λάβει μέρος σε ομαδικές εκθέσεις. Οι φωτογραφίες που παρουσιάζονται εδώ αποτελούν μέρος μιας τρέχουσας ενότητας εργασίας με την επιμέλεια και καθοδήγηση του φωτογράφου Λουκά Βασιλικού. Είναι μέλος της φωτογραφικής ομάδας BLINK.

Για το photologio, ο φωτογράφος Γιώργος Κίτσος ανασύρει από το προσωπικό του αρχείο 4+1 αγαπημένες του φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …

Γιώργος Κίτσος

Πορτογαλία. Cabo da roca. Μπροστά μου ένας τεράστιος γκρεμός και στο τελείωμά του, τον χτυπούν τα κύματα του Aτλαντικού. Νιώθω ότι είμαι στην άκρη του κόσμου. Είμαι στην άκρη του κόσμου.

Γιώργος Κίτσος

Βερολίνο. Τα πάντα έχουν παγώσει. Ακόμα και το δικό μας βήμα είναι αργό. Φτάνοντας στη λίμνη και κοιτάζοντας μέσα στο νερό, βλέπω έναν άλλο κόσμο, πολύ πιο όμορφο και πολύ πιο ζωντανό.

Γιώργος Κίτσος

Ορεινή Ναυπακτία. Ο ουρανός έχει ακουμπήσει στη γη. Το γρασίδι έχει πιάσει πάγο και όπου το χτυπά ο ήλιος μοιάζει σαν κάποιο ζώο να ετοιμάζει τη σούπα του.

Γιώργος Κίτσος

Γιάννενα. Τα πάντα κινούνται. Το νερό, η βάρκα, τα πουλιά. Θα ήθελα να ήμουν ο ψαράς, να νιώσω από κοντά αυτή την ελευθερία.

Ο Γιώργος Κίτσος επιλέγει … Bill Brandt

Bill Brandt

Παρόλο που μου είναι πολύ δύσκολο να επιλέξω ανάμεσα σε αρκετούς φωτογράφους που μου αρέσουν, θα επιλέξω τον Bill Brandt κυρίως για την κινηματογραφική αίσθηση που αφήνουν αρκετές από τις φωτογραφίες του, τη μυστηριακή και σκοτεινή διάθεση και το ομιχλώδες τοπίο.

Info:
Ο Γιώργος Κίτσος γεννήθηκε στην Αμερική και μεγάλωσε σε μία μικρή κωμόπολη της Μεσσηνίας, στα Φιλιατρά. Η φωτογραφία, η μουσική και ο κινηματογράφος είναι γι’ αυτόν ένας τρόπος έκφρασης και εξωτερίκευσης των συναισθημάτων του. Λατρεύει να φωτογραφίζει όταν ταξιδεύει γιατί αυτό τον βοηθά να κρατά για πάντα στη μνήμη του τη στιγμή και ό,τι προηγήθηκε.

Για το photologio, η φωτογράφος Ηλέκτρα Εταιρίδου ανασύρει από το προσωπικό της αρχείο 4+1 αγαπημένες της φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …

Ηλέκτρα Εταιρίδου

Το κάδρο παύει να είναι όριο. Γίνεται τόπος συνάντησης, ένας διάλογος, ένας χώρος όπου το παροδικό ζητά να ακουμπήσει το παντοτινό, μέσα από τη σχέση.

Ηλέκτρα Εταιρίδου

Η φωτογραφική διαδικασία δίνει νόημα στο οικείο και αιχμαλωτίζει το αποτύπωμα του εφήμερου. Μας φέρνει αντιμέτωπους με το παράδοξο: παγώνει την κίνηση, αποτελώντας ταυτόχρονα μια υπενθύμιση πως την επόμενη φορά τίποτε δεν θα είναι ίδιο. Στιγμιαία συνάντηση και απώλεια μαζί.

Ηλέκτρα Εταιρίδου

Η φωτογραφία, μπορεί να κατασκευάσει κόσμους που δεν προσδιορίζονται ούτε χρονικά ούτε τοπικά, εικόνες που αιωρούνται πέρα από το εδώ και το τώρα. Το παράλογο και η πραγματικότητα χάνονται το ένα μέσα στο άλλο.

Ηλέκτρα Εταιρίδου

Η φωτογραφική μηχανή είναι ένα μέσο γενναιόδωρο: ο καθένας μπορεί να κάνει μία καλή φωτογραφία και ο καθένας/το κάθε τι, μπορεί, φωτογραφημένο, να γίνει πρωταγωνιστής της ιστορίας. Το παιχνίδι, φιλοξενεί στη συνέχεια του χρόνου, άπειρους συμμετέχοντες και η ιστορία του συνεχίζεται.

Η Ηλέκτρα Εταιρίδου επιλέγει … Luigi Ghirri

Luigi Ghirri

Η κινηματογραφική φωτογραφία του Luigi Ghirri ενσωμάτωνε ντοκουμέντα του αστικού τοπίου με μια αίσθηση του ονειρικού. Δημιούργησε γύρω από την ιδέα ότι η φωτογραφική μηχανή είναι το μέσο που μας επιτρέπει να δούμε το οικείο σαν να είναι ξένο και το αντίστροφο.

Info:
Η Ηλέκτρα Εταιρίδου γεννήθηκε το 1989 στα Τρίκαλα και μεγάλωσε στη Μήλο. Σπούδασε Ψυχολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και ζει στην Αθήνα. Σήμερα, ασχολείται με την Ομαδική Ανάλυση και εργάζεται ιδιωτικά.
Με την καλλιτεχνική φωτογραφία ασχολείται από το 2017, ωστόσο τα μαθήματα που παρακολουθεί από το 2020 και ύστερα στο Blackbox Photography με καθηγητή τον φωτογράφο Γιάννη Σίμο, διαμορφώνουν τη σκέψη της γύρω από τη φωτογραφία.

Για το photologio, ο φωτογράφος Ευθύμιος Κούστας ανασύρει από το προσωπικό του αρχείο 4+1 αγαπημένες του φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …

Ευθύμιος Κούστας

Το φανταστικό δεν είναι απλώς μια «εικόνα στο μυαλό», αλλά μια θεμελιώδης διάσταση του πραγματικού που εμπλουτίζει την αντίληψή μας.

(Maurice Merleau-Ponty)

Ευθύμιος Κούστας

Δεν χρειαζόμαστε μαγεία για να αλλάξουμε τον κόσμο, κουβαλάμε ήδη όλη τη δύναμη που χρειαζόμαστε μέσα μας: έχουμε τη δύναμη να φανταζόμαστε το καλύτερο.

(J.K. Rowling)

Ευθύμιος Κούστας

Η ίδια η ζωή είναι μια μορφή υπερβολής. Η πραγματικότητα είναι ένα χάος, αλλά η φαντασία είναι αυτή που της δίνει τάξη.

(Oscar Wilde)

Ευθύμιος Κούστας

Συνέλθε, ανακάλεσε τον εαυτό σου και ξύπνα ξανά. Τώρα που κατάλαβες ότι μόνο όνειρα σε τάραζαν, δες αυτή την “πραγματικότητα” όπως βλέπεις τα όνειρά σου.

(Μάρκος Αυρήλιος)

Ο Ευθύμιος Κούστας επιλέγει … Martin Parr 

Martin Parr – Bad weather

Η φαντασία είναι η αρχή της δημιουργίας. Φαντάζεσαι αυτό που επιθυμείς, θέλεις αυτό που φαντάζεσαι και στο τέλος δημιουργείς αυτό που θέλεις.

(George Bernard Shaw)

Info:
Ο Ευθύμιος Κούστας ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Ταξιδεύει και φωτογραφίζει σε πόλεις και επαρχίες.
Του αρέσει να δημιουργεί εικόνες και καταστάσεις που κινούνται ανάμεσα στο πραγματικό και το φανταστικό.

Για το photologio, η φωτογράφος Μαρία Τσακαλοφίδου ανασύρει από το προσωπικό της αρχείο 4+1 αγαπημένες της φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …

Μαρία Τσακαλοφίδου

Σε μια εποχή όπου η ταυτότητα είναι όλο και πιο ψηφιακή, αυτό το αυτοπορταίτο λειτουργεί ως κριτική στην υπερσύνδεση, προτείνοντας μια στιγμή παύσης και υπενθυμίζοντας την απώλεια της άμεσης ανθρώπινης επαφής.

Μαρία Τσακαλοφίδου

Ο χώρος του σπιτιού αποτελεί το βασικό σκηνικό. Πρόκειται για χώρους οικείους  όπου το καθημερινό μετατρέπεται σε θεατρικό. Μια απλή κουζίνα μπορεί να μεταμορφωθεί σε σκηνή διαμαρτυρίας, επιλέγοντας το κλείσιμο των αυτιών με πιάστρες δίπλα στο ραδιόφωνο. Μία πράξη αντίστασης ενάντια στον «θόρυβο» και φιλτραρίσματος στον βομβαρδισμό πληροφοριών.

Μαρία Τσακαλοφίδου

Ένα αυτοπορτέτο μπορεί να είναι μια δήλωση εσωτερικής ελευθερίας μέσα στον περιορισμό του καθημερινού. Μέσα από την μεταμφίεση δοκιμάζω διαφορετικές πτυχές του εαυτού μου. Δεν πρόκειται για ρόλους που υποδύομαι αλλά για πλευρές μου που συνυπάρχουν. Το σώμα γίνεται εργαλείο αφήγησης και όχι πορτραίτο με την κλασική έννοια.

Μαρία Τσακαλοφίδου

Το αυτοπορτετο ως μορφή αυτοσυνάντησης είναι μια δύσκολη πράξη συνειδητότητας.

Στην προσπάθεια διερεύνησης της ταυτότητας, το πιο δύσκολο είναι να απαντήσουμε στην ερώτηση ποιος κρατάει τον καθρέφτη. Κατά πόσο “δικό μας” είναι το είδωλό μας και πόσο η μητρική αυτή φιγούρα “κρατάει” την εικόνα μας;

Η Μαρία Τσακαλοφίδου επιλέγει … Erwin Olaf

Erwin Olaf

[Αυτοπορτέτο του Erwin Olaf από την σειρά “April Fool” (Πρωταπριλιά)]
Θεωρώ πως είναι μια από τις πιο δυνατές και συμβολικές εικόνες που δημιουργήθηκαν κατά την διάρκεια της πανδημίας. Μου αρέσει τόσο αισθητικά όσο και εννοιολογικά, κυρίως  στον τρόπο με τον οποίο σκηνοθετεί την ανθρώπινη σιωπή και την εσωτερική ένταση. Ο Erwin Olaf ντυμένος σαν κλόουν-θύμα δεν είναι μόνο θλιβερός· είναι και ειρωνικός, σχεδόν σαν να λέει: “Κοιτάξτε μας, περπατάμε ακόμα, αλλά τι νόημα έχει;”

Info:
Η Μαρία Τσακαλοφίδου γεννήθηκε το 1982 και ζει στη Δράμα. Σπούδασε Ηχοληψία στο τμήμα Μουσικής Τεχνολογίας και Ακουστικής του Ρεθύμνου. Έχει παρακολουθήσει έναν σύντομο κύκλο μαθημάτων φωτογραφίας στο παρελθόν μέσα από την φωτογραφική ομάδα  της πόλης. Έκτοτε ασχολείται με την φωτογραφία αφηγηματικά και αυτοθεραπετικά.

Για το photologio, ο φωτογράφος Αναστάσιος Παπακωνσταντίνου ανασύρει από το προσωπικό του αρχείο 4+1 αγαπημένες του φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …

Αναστάσιος Παπακωνσταντίνου

24 Oκτωβριου

Μην περιμένεις προστασία στην έρημο. Η ομορφιά είναι σκληρή και αδιάλλακτη. Δεν γλιτώνεις. Όπως το σύμπαν, είναι κι αυτή εκεί έξω, σε κάθε κατεύθυνση. Είσαι εκτεθειμένος απο παντού. Την κοιτάς κι εκείνη σου αντιγυρίζει τη ματιά σου.

Πάνω στο πλοίο leon y Castillo – κάπου μεταξύ της Βίγια Θισνέρος και της Λα Γκιέρα

Βολευτήκαμε σε τούτο το μικρό ατμόπλοιο που τραβά νότια, κατά τον τροπικό του καρκίνου. Στα αριστερά μας φαίνεται η ακτή της Αφρικής -μια χαμηλή, λευκή γραμμή από αμμώδεις γκρεμούς εκεί όπου η Σαχάρα σμίγει με τον Ατλαντικό. Η μεγαλύτερη καταραμένη παραλία του κόσμου, όπως λέει ο Μπριον. Σκέφτομαι ότι η Μέδουσα του Ζέρικο βυθίστηκε κάπου εδώ γύρω. Έριξα στη θάλασσα μια άδεια μπουκάλα Fundador μ’ ενα σημείωμα μέσα. Το σημείωμα γράφει: «ας με βοηθήσει κάποιος ! Είμαι αιχμάλωτος !» Ξαναδιαβάζω το Γυμνό Γεύμα.

(Υπογραφή ) Τζ. Χοπκινς, κάπου πέρα από την Σαχάρα, 25 Οκτωβρίου 1976”.

(John Hopkins, ”Τα ημερολόγια της Ταγγέρης”)

Αναστάσιος Παπακωνσταντίνου

Σε μια από τις πιο μαύρες στιγμές της ζωής του, ο Πασκάλ είπε πως όλη η δυστυχία του ανθρώπου ξεκινάει από ένα μοναδικό αίτιο, την αδυναμία του να παραμείνει ήσυχος μέσα σε ένα δωμάτιο. Διασκέδαση, ψυχαγωγία. φαντασία. Αλλαγή συρμού, τροφής αγάπης και τοπίου. Αυτά τα χρειαζόμαστε όσο και τον αέρα που αναπνέουμε. Χωρίς αλλαγή το σώμα και ο νους μας σαπίζουν. Ο άνθρωπος που κάθεται ήσυχα σε ένα δωμάτιο με κλειστά παντζούρια είναι μάλλον τρελός και θύμα βασανιστικών παραισθήσεων και ενδοσκόπησης .

(Bruce Chatwin, ”Ανατομία του Αεικίνητου”)

Αναστάσιος Παπακωνσταντίνου

Όταν αναφέρομαι στην επιθυμία για το ωραίο, στο ιδεώδες ως τελικό σκοπό τη τέχνης, η οποία και γεννιέται από τη δίψα γι αυτό το ιδεώδες, δεν εννοώ διόλου ότι η τέχνη θα έπρεπε να μείνει μακριά από τη ”βρωμιά ”του κόσμου. Το αντίθετο.

Η καλλιτεχνική εικόνα είναι πάντοτε μετωνύμια, όπου το ένα υποκαθιστά το άλλο, το μικρό υποκαθιστά το μεγάλο. Ο καλλιτέχνης , όταν θέλει να μιλήσει για το άπειρο, δείχνει το πεπερασμένο. Υποκατάσταση … Το άπειρο δεν μπορεί να γίνει ύλη, αλλά μπορούμε να δημιουργήσουμε την ψευδαίσθηση του απείρου: την εικόνα.

(Andrei Tarkovsky,  “Σμιλεύοντας τον χρόνο”)

Αναστάσιος Παπακωνσταντίνου

Έιναι μια όμορφη χώρα, ανάλογα από ποια πλευρά την κοιτάζεις. Ανάλογα από ποια πλευρά την κοιτάζεις ίσως δεις μια γυναίκα να περιμένει στην άκρη ενός χωματόδρομου κρατώντας αγκαλιά ένα κοριτσάκι τυλιγμένο σ ένα γαλάζιο σάλι. Η γυναίκα κουνάει τους γοφούς  της βαστώντας το κεφαλάκι του νηπίου στη χούφτα της. Γεννήθηκες, σκέφτεται η γυναίκα, επειδή κανείς άλλος δεν έρχονταν. Και επειδή κανείς άλλος δεν έρχεται, άρχισε να σιγοτραγουδάει.
Μια γυναίκα, που ακόμη δεν έχει κλείσει τα τριάντα, σφίγγει τη θυγατέρα της στην άκρη του χωματόδρομου σε μια όμορφη χώρα όπου δυο άντρες, κρατώντας Μ-16, την πλησιάζουν. Βρίσκεται σε ένα σημείο ελέγχου, σε μια πύλη ζωσμένη άπο στριφτό αγκαθωτό συρματόπλεγμα και φρουρούς που οπλοφορούν.

(Ocean Vuong, “Στη γη είμαστε πρόσκαιρα υπέροχοι”)

Ο Αναστάσιος Παπακωνσταντίνου επιλέγει … Jindrich Streit

Jindrich Streit

Επέλεξα μια φωτογραφία του Jindrich Streit, τον οποίο έτυχε να γνωρίσω σε μια έκθεση του στην Αθήνα το 2019. Ένας πολύ καλός φωτογράφος με ΉΘΟς .

Info:
O Αναστάσιος Παπακωνσταντίνου γεννήθηκε στην Άμφισσα, ζει την Αθήνα.
Με την φωτογραφία ασχολείται από το 2009, έχει παρακολουθήσει διάφορα σεμινάρια και από το 2016 είναι μέλος του ”Φωτογραφικού Κύκλου”.
Έχει συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις, τον ενδιαφέρει κυρίως η φωτογραφία με επίκεντρο τον άνθρωπο.

Για το photologio, ο φωτογράφος Στέφανος Γιαρέμης ανασύρει από το προσωπικό του αρχείο 4+1 αγαπημένες του φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …

Στέφανος Γιαρέμης

Φωτογραφίζοντας στο αστικό τοπίο σου δίνει τη δυνατότητα να αποκοπείς προσωρινά από την οποιαδήποτε συμβατική σου σχέση με αυτό, και ως εξωτερικός πλέον παρατηρητής, να ανακαλύψεις με όλους τους δυνατούς τρόπους το πώς έννοιες όπως η συμμετρία και ο ρυθμός εμφανίζονται με διάφορους τρόπους στην ανθρώπινη δραστηριότητα.

Στέφανος Γιαρέμης

Διαφορετικοί πρωταγωνιστές, παράλληλες ιστορίες, κοινοί τόποι. Η φωτογραφία για εμένα αποτελεί επιλεγμένες τομές στον χώρο και στον χρόνο που προσπαθούν να εκφράσουν ένα συναίσθημα που δεν μπορεί να εκφραστεί σε αυτόν τον βαθμό με άλλα μέσα. Για αυτό και μου είναι συνήθως αρκετά δύσκολο το να προσπαθώ να περιγράψω μια φωτογραφία.

Στέφανος Γιαρέμης

Τομές στον χρόνο αποκαλύπτουν διαφορετικές πτυχές μιας ενιαίας πραγματικότητας. Οποιαδήποτε προκαθορισμένη αντίληψη έρχεται διαρκώς αντιμέτωπη με αυτό που εκτυλίσσεται στο τώρα.

Στέφανος Γιαρέμης

Τομές στον χώρο αναλύουν τη δομή και τις υφές του. Νέες μορφές και σύμβολα αναδεικνύονται από την επιλογή επί μέρους στοιχείων.

Ο Στέφανος Γιαρέμης επιλέγει … Joseph Kudelka

Joseph Koudelka

Το “Exiles” του Joseph Koudelka, ιδιαίτερα σε συνδυασμό με το εισαγωγικό δοκίμιο “On Exile” του Czeslaw Milosz, με τις σκέψεις του τελευταίου σχετικά με την εξορία ως εκτόπιση ενός ατόμου στον χώρο και τον χρόνο, αν και από τα πιο «κλασσικά» φωτογραφικά έργα, είναι από αυτά που θαυμάζω περισσότερο, για τον τρόπο με τον οποίο με τον οποίο απεικονίζει σκηνές από την οπτική του εξόριστου περιηγητή ως εξωτερικό παρατηρητή που εξερευνά διαφορετικά μέρη και συνθήκες. Ειδικά η συγκεκριμένη φωτογραφία μου αρέσει για τον τρόπο που εκφράζει την αλληλεπίδραση ενός παλιού με έναν νέο, αναπάντεχο κόσμο.

Info:
Ο Στέφανος Γιαρέμης γεννήθηκε στην Καβάλα και τα τελευταία χρόνια έχει ζήσει στην Θεσσαλονίκη, την Σάμο, τη Μπολόνια και τη Λέσβο. Έχει σπουδάσει Φυσική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και ασχολείται με την Υπολογιστική Φυσική και την Φυσική των Υλικών σε ερευνητικό επίπεδο. Ασχολείται με τη φωτογραφία από το 2019, συμμετέχοντας σε φωτογραφικές ομάδες, σεμινάρια και εκθέσεις. Τα θέματά του περιλαμβάνουν κυρίως σκηνές τοπίων με ή χωρίς την ανθρώπινη παρουσία και σκηνές στον αστικό και περιαστικό ιστό.

Για το photologio, ο φωτογράφος Παύλος Ίσαρης ανασύρει από το προσωπικό του αρχείο 4+1 αγαπημένες του φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …

Παύλος ‘Ισαρης

Η σκιά γίνεται σώμα και το σώμα σκιά, καθώς το φως χαράζει σύνορα αβέβαια.

Ο δρόμος κρατά μυστικά που περνούν σιωπηλά, ανάμεσα σε πρόσωπα που δεν αποκαλύπτονται.

Κάθε βήμα μοιάζει με απειλητικό ψίθυρο που σβήνει μέσα στους τοίχους, σαν να ανήκει σε άλλο χρόνο.

Το φως δεν φωτίζει πια. Υπογραμμίζει το άγνωστο, αφήνοντας την ψυχή να πλανιέται.

Μια σιωπηλή ιστορία αιωρείται, με πρόσωπα που είναι περισσότερο φαντάσματα παρά άνθρωποι.

Παύλος ‘Ισαρης

Το βλέμμα χάνεται ανάμεσα σε σκιές και αντανακλάσεις, αιωρείται ανάμεσα σε κόσμους.

Η σιωπή εδώ μοιάζει να έχει βάρος, πιο δυνατό από κάθε λέξη.

Το Λευκό φως λούζει, λιώνοντας τα περιγράμματα, αφήνοντας μόνο αυτό που θέλουμε να δούμε.

Ένα πρόσωπο που δεν κοιτά, αλλά διαπερνά, σαν καθρέφτης μιας εσωτερικής θάλασσας.

Η παρουσία είναι διάφανη κι όμως ακαταμάχητα παρούσα.

Είναι η στιγμή όπου το ορατό συναντά το άρρητο.

Παύλος ‘Ισαρης

Ξεκίνησαν να απλώνονται σαν πλοκάμια – οι σκέψεις, οι φόβοι, το άγχος για το μετά.

Τα λουλούδια όμως καταφέρνουν να φυτρώσουν ακόμα και στο τίποτα. Στο κενό, στο φαντασιακό.

Αυτό που φοβάσαι να κοιτάξεις κατάματα, αυτό που θα σε κάνει να αναμετρηθείς με τον εαυτό σου. Και ας χάσεις.

Κάτω από το φως ζει η φύση χωρίς να φωνάζει, χωρίς να ζητά.

Το υπόφωτο, τί απόγινε; Άστο να πάει, να περάσει. Μύρισέ το, σφίξε τα χείλη και πάρε το χέρι μου.

Παύλος ‘Ισαρης

Το αποτύπωμα των πληγών, των περασμάτων, των σχισμών στο σώμα ξεπερνάει τα όρια της σάρκας.

Ο ταξιδιώτης έστεκε αποσβολωμένος μπροστά στο μαρμάρινο, το χαρακωμένο, το ανθρώπινα τέλειο.

Κανείς δεν ήξερε για πόση ώρα. Αναρωτήθηκε αν ο χρόνος είναι ανθρώπινη εφεύρεση, και αν αυτή η στιγμή μπορούσε να εξαιρεθεί απ’ αυτόν.

Η λαγνεία του, η δίψα για το σώμα, τον έκανε να αποστρέψει το βλεμμα του, να σφίξει τα χείλη.

Γιατί αυτό του έλειπε τόσο. Η φαντασίωση της έλξης, αυτή η αγαλμάτινη τελειότητα.

O Παύλος Ίσαρης επιλέγει … Joakim Möller

Joakim Möller

Ο Joakim Möller είναι ένας νεαρός Σουηδός φωτογράφος, που πειραματίζεται με την καλλιτεχνική φωτογραφία δρόμου, μετατρέποντας την καθημερινότητα σε σκηνικό ποιητικής έκπληξης.
Μέσα από το έντονο κοντράστ του ασπρόμαυρου, το φως και η σκιά αποκτούν πρωταγωνιστικό ρόλο, φανερώνοντας μορφές που μοιάζουν άλλοτε εύθραυστες κι άλλοτε αιώνιες.
Δεν περιορίζεται στην απεικονιστική (δημοσιογραφική) φωτογραφία δρόμου, αλλά δημιουργεί υπαρξιακές αλληγορίες.
Με φωτομοντάζ και αφαιρετικές συνθέσεις, ο Möller θολώνει τα όρια ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φύση, δημιουργώντας εικόνες που περισσότερο ερωτούν παρά απαντούν.
Οι δημιουργίες του Möller σε ωθούν να σηκώσεις τη μηχανή σου και να βγεις στον δρόμο. Στις εικόνες του υπάρχει η υπόσχεση ότι το καθημερινό μπορεί να μετατραπεί σε θαύμα, αρκεί να το κοιτάξεις αλλιώς.
Η επιρροή του δεν είναι απλώς αισθητική. Είναι βαθιά υπαρξιακή. Μας μαθαίνει ότι η φωτογραφία δεν είναι μόνο εικόνα, αλλά ένας διάλογος, ένας τρόπος δημιουργίας.

Info:
Ο Παύλος Ίσαρης γεννήθηκε στην Αθήνα. Από μικρή ηλικία ένιωσε βαθιά έλξη προς τις τέχνες· η φωτογραφία, η συγγραφή και η μουσική αποτέλεσαν για εκείνον τρόπους όχι μόνο έκφρασης, αλλά και γέφυρες επικοινωνίας με τον εσωτερικό και τον εξωτερικό κόσμο.
Ταξιδεύοντας τον κόσμο, αναζητά μέσα από την τέχνη τον τρόπο για να δώσει μορφή στο άρρητο· η φωτογραφία, η γραφή και η μουσική συνυφαίνονται σε μια ενιαία γλώσσα.
Κάθε έργο του είναι μια πρόσκληση να δεις, να ακούσεις, να αισθανθείς πέρα από την επιφάνεια.