Dolorès Marat

Στο έργο της Dolorès Marat, μια γάτα δεν είναι απαραίτητα γάτα, μια γυναίκα μπορεί κάλλιστα να είναι κροκόδειλος, αράχνη ή μύγα και ένα κάψιμο μπορεί να μετατραπεί σε σκύλο. Όπως προτείνει ένα από τα βιβλία της, με τίτλο Illusion, η Dolorès Marat έχει μια τάση για παράπλευρους δρόμους. Μπορεί να τραβάει φωτογραφίες της πραγματικότητας, αλλά αυτό που βλέπουμε στις εικόνες της δεν φαίνεται αληθινό. Ενστικτώδης φωτογράφος, δεν γνωρίζει όρια, δεν βάζει κανόνες για τον εαυτό της, αφήνει τις εντυπώσεις της να είναι ο οδηγός της. Και έτσι, οι εικόνες που χάραξαν την πορεία της για τρεις δεκαετίες αποτελούν κατά συνέπεια, κατά κάποιο τρόπο, το άθροισμα των συναισθημάτων της, που προκαλούνται τυχαία στα ταξίδια της ή στην καθημερινή της ζωή.

Η Dolorès Marat φαίνεται ότι δεν ξεκινά ποτέ με σκοπό να τραβήξει φωτογραφίες, αλλά την ίδια στιγμή, η φωτογραφική της μηχανή είναι πάντα μαζί της. Οι φωτογραφίες της παρουσιάζονται και της επιβάλλονται και την ενθαρρύνουν να… απελευθερώσει το κλείστρο. «Κάτι είναι όμορφο, επομένως φωτογραφίζω», είναι η απλούστερη εξήγησή της. Και αυτό είναι αλήθεια. Αν συμβαίνει στο Παρίσι, την Αίγυπτο, τη Συρία ή τη Ρώμη δεν έχει σημασία. Η Dolorès Marat λειτουργεί σαν μάγος, ικανή να βγάλει το εξαιρετικό από το κοινότοπο, το φανταστικό από το κανονικό: μια αγελάδα φαίνεται να αιωρείται, τα πουλιά απογειώνονται πάνω από μια πινακίδα που γράφει «Έξοδος».. . Οι άλλοι βασικοί χαρακτήρες στο έργο της είναι το χρώμα, το motion blur που έχει γίνει το αποτύπωμά της, παρέχοντας την αίσθηση ότι αυτοί οι πρωταγωνιστές βρίσκονται ακόμα σε κίνηση. Στον υπέροχο κόσμο της Dolores Marat, ο χρόνος δεν υπάρχει.

Dolorès Marat

Το φωτογραφικό έργο της Dolorès Marat αφηγείται τη μαγεία της νύχτας. Ακόμα κι αν κάποιες φωτογραφίες της  τραβήχτηκαν στο φως της ημέρας (π.χ. οι φωτογραφίες στην Παλμύρα), οι σκοτεινοί ουρανοί, οι βελούδινες εικόνες και η τονικότητα, όλα θυμίζουν εκείνες τις αβέβαιες ώρες που η νύχτα συνδυάζεται με τη μέρα και η πραγματικότητα ξεθωριάζει. Είναι μια φωτογραφία συναντήσεων, μαγικών στιγμών, στιγμών που έχουν σταματήσει στο χρόνο. 

Οι φωτογραφίες της έχουν μια εξαιρετικά ονειρική ποιότητα – σαν να παρασυρόμαστε μέσα και έξω από τη συνείδηση. Είναι στιγμές τόσο φευγαλέες όσο το τρεμόπαιγμα μιας οθόνης τηλεόρασης – παράξενα ανησυχητικές, αναδεικνύοντας τη βαθύτερη αίσθηση ανησυχίας μας για τη σύγχρονη αστική ζωή. Ερημικά μέρη, εγκαταλελειμμένα αντικείμενα, άνθρωποι, διάδρομοι αεροδρομίων ή κυλιόμενες σκάλες του μετρό είναι επαναλαμβανόμενα θέματα της δουλειάς της.

Dolorès Marat

Η Dolorès Marat ζει και εργάζεται στο Παρίσι και στην Αβινιόν. Έχει εκθέσει σε όλο τον κόσμο, συμπεριλαμβανομένης μιας σημαντικής έκθεσης για ένα άτομο στη Photographers Gallery του Λονδίνου. Το βιβλίο της Edges απέσπασε σημαντική αναγνώριση από τους κριτικούς τόσο στην Ευρώπη όσο και στις Ηνωμένες Πολιτείες. Είναι μια εικόνα της πόλης – οποιασδήποτε πόλης – όπως θα μπορούσε να φαίνεται από έναν υπνοβάτη που παρασύρεται μέσα και έξω από τη συνείδησή του. Οι παίκτες σε αυτό το αστικό όνειρο είναι αδιάκριτοι. Κατά καιρούς εμφανίζεται σε θεατρικά σκηνικά ξεπλυμένων χρωμάτων ή ξαφνικά, καθώς η εστίαση μετατοπίζεται, απότομη απέναντι στο κρύο, θαμπό ατσάλι μιας κυλιόμενης σκάλας. Αλλά πάντα φαίνονται με κάποιο τρόπο να είναι στα όρια της πραγματικότητας.

Η Dolorès Marat γεννήθηκε στο Παρίσι στις 26 Οκτωβρίου 1944. ‘Αρχισε να εργάζεται σε ηλικία δεκαπέντε ετών ως μοδίστρα. Μέσω μιας μικρής αγγελίας, γνωρίζει τον κύριο Froissard, έναν φωτογράφο.Έψαχνε  για καθαρίστρια. Ο Froissard όμως παρατηρεί ότι η Dolorès είναι παθιασμένη με τη φωτογραφία και μετά από κάποιες διαπραγματεύσεις με τη μητέρα της , την προσλαμβάνει ως μαθητευόμενη. Έμεινε για τρία χρόνια και έμαθε το επάγγελμα: ανάπτυξη ταινιών, γυρίσματα, ρετούς, λήψη φωτογραφιών γάμου, δημιουργία πορτρέτων ταυτότητας και πώληση φωτογραφικών μηχανών.

Dolorès Marat

Παντρεύτηκε σε ηλικία δεκαεννέα ετών και έγινε φωτογράφος δρόμου. Σε ηλικία είκοσι πέντε ετών, μπήκε στο ασπρόμαυρο φωτογραφικό εργαστήριο του περιοδικού L’Oréal.  Αργότερα, αναλαμβάνει εκτυπώσεις για φωτογράφους όπως: Guy Bourdin , Helmut Newton , Jean-Loup Sieff και Sarah Moon. Από το 1982, άρχισε να δείχνει την προσωπική της δουλειά, αλλά έτυχε πολύ άσχημη υποδοχής. Φωτογραφίζει κοσμήματα, αρώματα και αξεσουάρ μόδας, πορτρέτα, νεκρές φύσεις . Ανακάλυψε τη Νέα Υόρκη το 1994 με αφορμή μια παραγγελία. Της άρεσε τόσο πολύ η πόλη που πηγαινοερχόταν εκεί για επτά χρόνια χάρη σε δύο φίλους που τη φιλοξενούσαν εκεί.  Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, έκανε δύο εκθέσεις, στη Γκαλερί Witkin , στη συνέχεια στο Aperture. 

Από το 1995, έγινε ανεξάρτητος φωτογράφος και εργάστηκε κατόπιν παραγγελίας για τους Hermès , Leica , Conservatoire du Littoral και για τον ημερήσιο τύπο και περιοδικό ( Liberation , Le Monde , Le Monde Diplomatique, L’Express).

Dolorès Marat

Οι φωτογραφίες της προσφέρουν μια υφή και μια βελούδινη και αισθησιακή χρωματική παλέτα χάρη στη διαδικασία Fresson που έχει υιοθετήσει από το 1983, για την υλοποίηση των φωτογραφιών της: «Το βρήκα υπέροχο. Ήξερα ότι μια μέρα θα το χρησιμοποιούσα. Θυμάμαι την πρώτη μου φωτογραφία που εστάλη στο Fresson, μια γυναίκα που περπατάει σε ένα πεζοδρόμιο. Ανακαλύπτω ξανά έγχρωμα τον αισθησιασμό της ”. 

Στις φωτογραφίες της Dolores Marat, “ο θεατής μπορεί να φανταστεί πολλαπλές μυθοπλασίες, περιπέτειες, συναισθήματα, να σκιαγραφήσει σενάρια. Όλες οι εικόνες της Dolores Marat λειτουργούν στο ίδιο σύστημα: Να διεγείρει, να προκαλέσει τη φαντασία της θεατής Οι φανταστικοί χαρακτήρες αναδύονται από έναν αριθμό φαινομενικά αβλαβών χαρακτήρων, τοποθεσιών, αντικειμένων, θραυσμάτων – που η Dolores Marat εκπλήσσει, εκτρέπει, οικειοποιείται ξανά τα μεταμορφώνει επιδέξια σε μαγικές, εξωπραγματικές φωτογραφίες που αγγίζουν την αιωνιότητα.” Michel Guérin. Οι φωτογραφίες της Dolorès Marat είναι μικρά θαύματα, προσκλήσεις σε όνειρα, σε ποίηση, χάρη σε αισθήματα.

Dolorès Marat

Μια διακριτική λοιπόν καλλιτέχνις, η Dolorès Marat, έμεινε για πολύ καιρό στη σκιά. Μοδίστρα, πωλήτρια σε ένα κατάστημα φωτογραφικών μηχανών, εκτυπώσεις φωτογραφιών, βοηθός εργαστηρίου στο περιοδικό L’Oréal, φωτογράφος στούντιο, τελικά δούλευε μόνη της ως φωτογράφος το 1984, σε ηλικία 40 ετών. Τα χρόνια της μοδιστρικής της έδωσαν αυτή την οπτική οξύτητα, αυτή την προσοχή στη λεπτομέρεια, αυτή τη σχολαστικότητα στη δουλειά της. Ποτέ δεν ξανακαδράρει ποτέ δεν επεξεργάζεται.

Έχοντας εξοικειωθεί με τη διαδικασία εκτύπωσης της Fresson στην προηγούμενη καριέρα της, Dolorès Marat ήξερε ότι θα χρησιμοποιούσε αυτή τη συγκεκριμένη μορφή έκφρασης, μια τεχνική που επινοήθηκε τον 19ο αιώνα για φωτογράφους και προσαρμόστηκε στην έγχρωμη εκτύπωση στα μέσα του 20ού αιώνα. Από την πρώτη της υπογεγραμμένη εκτύπωση το 1983, είναι πιστή σε μια διαδικασία απόδοσης μιας βελούδινης απαλότητας που χάνει τον θεατή κάπου μεταξύ φωτογραφίας και ζωγραφικής. Η Dolorès Marat συνεχίζει να κατέχει σημαντική θέση στη φωτογραφία, με εκθέσεις σε διεθνές επίπεδο.

Dolorès Marat