Για το photologio, η φωτογράφος Πέννυ Οικονομάκη ανασύρει από το προσωπικό της αρχείο 4+1 αγαπημένες της φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …

Πέννυ Οικονομάκη

Άϊντε Κυρά και λαχανιάσανε οι καστανιές της Κρήτης,
Για φέρε ένα φλασκί με τσίπουρο και δυο λαγούτα μαντινάδες
Πέντε πεσκίρια γλάρου απ΄ τη βραχοσπηλιά της Νάξος για
Να στρώσεις το τραπέζι μας
Τι καλοκαίριασε, Κυρά, και πια δεν νταγιαντιέται η πίκρα.

(Γιάννης Ρίτσος)

Πέννυ Οικονομάκη

Σε βλέπαμε στη σκιά του κύρη που μας τύλιγε με μια παλικαρίσια άχνα…..
Κυρά των Αμπελιών….
Απάνου στους σοβάδες μένει ανέγγιχτος ο ίσκιος από τις γενειάδες των παππούδων μας
Ο ίσκιος από τις χατζάρες και τις καραμπίνες τους
Οι ίσκιοι από τα χέρια των παιδιών που φτιάχνανε με το φως του λύχνου
Πρόβατα, γαϊδουράκια και γοργόνες προτού πέσουνε στο στρώμα.

(Γιάννης Ρίτσος)

Πέννυ Οικονομάκη

Κυρά των Αμπελιών…..
Δω πέρα σμίγει η νύχτα την αυγή σ’ άτρεμο ρίγος
Και σένα, τα δυο σου χέρια, δετά γύρω στο γόνα της γαλήνης,
Φέγγουν
Σάμπως δυο περιστέρια φως ασάλευτα πάνω απ΄ το δάσος.

(Γιάννης Ρίτσος)

Πέννυ Οικονομάκη

Κι ήταν η σιγαλιά πηχτή σαν γάλα σ’ ελατίσιο κάδο
Κυρά των Αμπελιών
Και τ’ οργωμένο χώμα ευώδιαζε σαν εκκλησιά τη μέρα των Βαγιώνε
Κι έβγαινε ο μπιστικός από τον ύπνο του καθώς που βγαίνει
Ο κάβουρας από το νερό στο περιγιάλι
Κι αστράφτει στο νωπό καβούκι του γαλάζιο το πρωινό με
Δυο κουκίδες άστρα.

(Γιάννης Ρίτσος)

Η Πέννυ Οικονομάκη επιλέγει … Andrei Tarkovsky

Andrei Tarkovsky 

Ο Αντρέι Ταρκόφσκι υπήρξε ένας πολύπλευρος εικονοπλάστης καλλιτέχνης. Λογοτέχνης, μουσικός, γλύπτης, ζωγράφος που κατάφερε να αιχμαλωτίσει μέσα στις polaroid του στιγμές καθημερινότητας μετατρέποντας τες σε ποιητικές εικόνες, δημιουργώντας έναν κόσμο  που αιωρείται μεταξύ της ζωής και του ονείρου.
«Απόψε αργά τη νύχτα, κοίταξα τον ουρανό και τα αστέρια. Έμεινα εμβρόντητος. Ένοιωσα σα να ήταν η πρώτη φορά που τα έβλεπα…. Αν ψάχνεις για το νόημα των πραγμάτων, θα χάσεις την ουσία» έχει πει ο ίδιος.
Δύσκολο να διαλέξει κανείς μόνο μία φωτογραφία του. Επέλεξα τελικά αυτό το οικογενειακό πορτρέτο της γυναίκας του. Μία από τις polaroid του που βρίσκονται στο φωτογραφικό του λεύκωμα «Instant Light». Το θερμό χρώμα και η λίγη θαμπάδα της μου δημιουργούν μια ονειρική εικόνα που θα μπορούσε να είναι η ιστορία οποιασδήποτε οικογένειας.

Info (σε πρώτο πρόσωπο)
Το 2018, άφησα στην άκρη τα πινέλα της ζωγραφικής και τα αντικατέστησα με μία φωτογραφική μηχανή. Από τότε, αφοσιώθηκα στη φωτογραφία, εξερευνώντας τις δυνατότητές της μέσα από αδιάκοπη παρακολούθηση μαθημάτων και σεμιναρίων.
Φωτογραφίες μου, μέσα από ομαδικές εκθέσεις και περιοδικά, έχουν εκτεθεί στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (Κύπρο, Τεργέστη, Ζάγκρεμπ, Ομάν, Κίνα).
Θέλοντας να ενώσω τους κόσμους της τέχνης πραγματοποίησα μια προσωπική έκθεση, όπου η φωτογραφία συνομίλησε με την ποίηση και τη ζωγραφική.
Συχνά, οι ιστορίες που γεννιούνται στο μυαλό μου αποκτούν υπόσταση μέσα από το φακό, ενώ κάποιες φορές, ένα φευγαλέο κλικ γίνεται η αφετηρία για νέες αφηγήσεις. Η γραφή και η φωτογραφία συνυπάρχουν και αλληλοσυμπληρώνονται στον προσωπικό μου καλλιτεχνικό διάλογο.

Για το photologio, ο φωτογράφος Νίκος Απόστολος Λόφτσαλης ανασύρει από το προσωπικό του αρχείο 4+1 αγαπημένες του φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …

Νίκος Απόστολος Λόφτσαλης

Κανείς δεν θα σε θυμάται για τις κρυφές σου σκέψεις …

Νίκος Λόφτσαλης

«Η Τέχνη είναι μια από τις λιγότερο εγωιστικές ανθρώπινες απόπειρες. Το νόημα της Τέχνης είναι η προσευχή. Είναι η προσευχή μου. Και αν είναι η προσευχή μου να γίνει και προσευχή άλλων, τότε η Τέχνη μου θα έρθει πολύ κοντά στους άλλους.»

(Andrei Tarkovsky)

Νίκος Λόφτσαλης

Το ταξίδι αυτό κρύβει εικόνες που σε περιμένουν, σταμάτα και απόλαυσε τες, μίλα μαζί τους , μην ψάχνεις νοήματα να σου δώσουν μονάχα στο τέλος ευχαρίστησέ τες.

Νίκος Λόφτσαλης

 Η ζωή μας ένα ταξίδι με μυριάδες εικόνες είναι, αναμνήσεις ευχάριστες και σκληρά μαθήματα. Όλα τα έχει το ταξίδι της ζωής, σου χαρίζει απλόχερα την ευλογία της για να φτάσεις έως στο τέλος της.

Ο Νίκος Λόφτσαλης επιλέγει … Andrei Tarkovsky

Andrei Tarkovsky 

Επιλέγω τον Ρώσο σκηνοθέτη Αντρεϊ Ταρκόφσκι του οποίου οι εικόνες μέσα από την ταινία του Σταλκερ ήταν και είναι μια μεγάλη έμπνευση και επιρροή στην φωτογραφική μου πορεία.
Από τον ονειρικό κινηματογράφο του Αντρέϊ μεταπήδησα στην ονειρική φωτογραφία που με έχει κυριεύσει ολοκληρωτικά.

Info (σε πρώτο πρόσωπο)
Γεννήθηκα στην Πτολεμαϊδα το 1977, εργάζομαι 30 χρόνια τώρα στα ορυχεία της ΔΕΗ ως χειριστής βαρέων μηχανημάτων.
Με την φωτογραφία ξεκίνησα από πολύ νωρίς, ίσως από τον περασμένο αιώνα.
Μαθήτευσα με επιμορφωτές τον Σάκη Δαζάνη και τον Αλέξανδρο Βρεττάκο στο δημοτικό εργαστήρι φωτογραφίας του δήμου Κοζάνης.
Εχω συμμετάσχει σε δεκάδες ομαδικές εκθέσεις και είμαι Ιδρυτικό μέλος της φωτογραφικής ομάδας Πτολεμαϊδος  F22.
Ασχολούμαι  τα τελευταία 10 χρόνια με την αναλογική φωτογραφία δημιουργώντας εικόνες διπλής έκθεσης (double exposure).

Για το photologio, η φωτογράφος Μίνα Φάβα ανασύρει από το προσωπικό της αρχείο 4+1 αγαπημένες της φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …

Μίνα Φάβα

Λάλαγα για πανηγύρια τρελά Κι ένα χάρτινο λαό

(Νικόλας Άσιμος, Το πανηγύρι)

Μίνα Φάβα

Από την καθημερινότητα  έρχονται και με συναντούν οι φωτογραφίες  αβίαστα και θεραπευτικά

Μίνα Φάβα

Η θάλασσα λέει την αλήθεια μόνο όταν είναι φουρτουνιασμένη

(Ziya Movahed)

Μίνα Φάβα

Γοητεύομαι από τέτοια συναπαντήματα…μ’ αρέσει να φωτογραφίζω αθέατη και κυρίως να φωτογραφίζω μόνη.

Η Μίνα Φάβα επιλέγει … Andrei Tarkovsky

Andrei Tarkovsky

Με συγκινούν οι ξεφτισμένες φωτογραφίες polaroid του Adrei Tarkovsky …αυτά τα “φρέσκα ερείπια” με βάζουν με μεγάλη ευκολία σε κόσμους ονειρικούς

“Δεν χρειάζονται πολλά για να αρέσει η τέχνη σε κάποιον: ψυχή ευαίσθητη, λεπτή, ευσυγκίνητη, ανοιχτή στο καλό και το ωραίο, ικανή για αυθόρμητη αισθητική εμπειρία.”

(Andrei Tarkovsky)

Info (σε πρώτο πρόσωπο):
Ζω και εργάζομαι στη Νικήτη Χαλκιδικής. Μεγάλωσα σκαρώνοντας εικόνες στο χαρτί και βλέποντας ταινίες στο σινεμά. Όταν έβαλα για πρώτη φορά το μάτι μου στο σκόπευτρο ξένης κάμερας είδα έναν κόσμο ανεξερεύνητο να ξεπροβάλλει μπροστά μου ….. την ερωτεύτηκα τη φωτογραφία. Φωτογραφίζω από το 1991 αλλά τα τελευταία εφτά χρόνια ασχολούμαι συστηματικά. Δεν έχω παρακολουθήσει κανένα μάθημα φωτογραφία . Μία φωτογραφία μου ταξίδεψε στη Δράμα στο πλαίσιο του Undercurrent Festival και μία στη Θεσσαλονίκη , σε  έκθεση της φωτογραφικής λέσχης OuT oF FoCus 2014.

photo: Andrei Tarkovsky

Είμαι ένας απλός, καθημερινός, αισιόδοξος άνθρωπος.
Αλλά, δεν αντέχω τα παράθυρα χωρίς θέα.
Τα παράθυρα βρίσκονται εκεί για να ταξιδεύουν τη ματιά.
Για ν’ αποκαλύπτουν ορίζοντες.
Για να υπόσχονται το «παραπέρα».
Για να λούζουν στο αληθινό φώς τ’ άδεια δωμάτια.
Για να φτιάχνουν σκιές με χρώμα πάνω στους λευκούς τοίχους…

(Οδυσσέας Ελύτης)

Για το photologio, η φωτογράφος Νατάσα Κουρή ανασύρει από το προσωπικό της αρχείο 4+1 αγαπημένες της φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …

Νατάσα Κουρή

Στη μοναξιά της εποχής, που διανύουμε, τα μάτια μοιάζουν απελπιστικά μόνα σε μια θάλασσα αβίαστων σκέψεων, μέσα στον χρόνο και τις σκιές ….

“Το καλύτερο κομμάτι του εαυτού μας δεν είναι τι βλέπουμε, αλλά τι νιώθουμε . Είμαστε ότι νιώθουμε. Δεν είμαστε ότι βλέπουμε. Δεν είμαστε τα μάτια μας, αλλά το μυαλό μας. Οι άνθρωποι πιστεύουν τα μάτια τους και είναι τελείως λάθος.”

(Duane Michals)

Νατάσα Κουρή

“Η φύση αυτής της ομορφιάς είναι αυτή των σκιών και του ομιχλώδους, ο όρος γέννησης και ύπαρξής της είναι το σκοτάδι και η ασάφεια, μια ομορφιά που είναι τέτοια γιατί είναι κρυμμένη και αμυδρή,  μισοιδωμένη σαν μέσα σε όνειρο …”

(Tanizaki J.“Το εγκώμιο της σκιάς” ) 

Νατάσα Κουρή

Αυτό που με γοητεύει στην φωτογραφία είναι ότι παρασύρει το θεατή πέρα από τα όρια του κόσμου που γνωρίζουμε, τον κόσμο που γνωρίζουμε με το συνειδητό μυαλό μας.

“Η τέχνη ερμηνεύει το ανέκφραστο και συνεπώς είναι ανοησία να προσπαθούμε να μεταφέρουμε εκ νέου το νόημα της με τη βοήθεια των λέξεων.”

(Γκαίτε)

Νατάσα Κουρή

Δεν χρειάζεται να πει κανείς πολλά, για το πόσο μεγάλη σημασία έχει να συνεχίσει κανείς να ονειρεύεται. Είναι κάτι πολύ φυσικό στην παιδική ηλικία. Μεγαλώνοντας ωστόσο, πολλοί χάνουν αυτή την ικανότητα. Για την ακρίβεια δεν τη χάνουν. Απλά την κλειδώνουν σε κάποιο βαθύ μέρος του μυαλού τους. Μπορεί ίσως να πιστεύουν ότι η ενήλικη ζωή ταιριάζει περισσότερο με την πεζή πραγματικότητα.

“ Τίποτα δεν είναι πιο ειλικρινές , από ένα όνειρο ”

 (F. Fellini)

Η Νατάσα Κουρή επιλέγει  … Andrei Tarkovsky

Andrei Tarkovsky – από την ταινία Nostalghia

“Η φαντασία, η σκέψη μπορούν να είναι από μόνες τους αξιοθαύμαστες μηχανές, αλλά μπορεί να μένουν αδρανείς. Όταν υποφέρεις μπαίνουν μπροστά … Εκεί ενεργοποιείται η ανάμνηση.”

(Marcel Proust)

Info (σε πρώτο πρόσωπο):
Γεννήθηκα στην Κόρινθο και ζω στην Aκράτα Αχαΐας. Ασχολούμαι τα τελευταία τρία χρόνια με τη φωτογραφία, παρακολουθώντας μαθήματα φωτογραφίας και επεξεργασίας (photoshop) για έναν χρόνο στο ifocus,  και για δυο χρόνια, μαθήματα φωτογραφίας και κινηματογράφου, στις ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ με τον Τόλη Χατζηιγναντίου.
Έχω συμμετάσχει σε ομαδικές εκθέσεις και διαγωνισμούς με τους gr events , που είμαι μέλος , με το ifocus και φυσικά με τις ΔΙΑΔΡΟΜΕΣ.
Η σχέση μου με τη φωτογραφία ήταν  καρμική , όταν τυχαία έπεσα μπροστά σε
μια έκθεση φωτογραφίας και αμέσως κατάλαβα ότι είναι αυτό που θέλω να κάνω στην υπόλοιπη ζωή μου .
Το μόνο που ξέρω είναι ότι μου αρέσει να φωτογραφίζω , είναι θεραπευτικό για μένα , γιατί έτσι εκφράζω  τη δημιουργική και μελαγχολική άποψη , που με απελευθερώνει .
Τραβάω μια φωτογραφία γιατί αγαπάω αυτό που με κάνει να νοιώθω και εξαιτίας της ανάγκης μου να το αιχμαλωτίσω. Όταν τη βλέπω στον υπολογιστή μου , πιάνω τον εαυτό μου να ανακαλύπτει καινούρια πράγματα.
Η φωτογραφία είναι για μένα αποτύπωση ψυχής,  που αιχμαλωτίζει συναισθήματα , ή καλύτερα είναι συναίσθημα που εκφράζεται μέσα από το φως και το σκοτάδι .
Κατά την άποψή μου , μια φωτογραφία περιέχει στιγμές στο χρόνο και πολλή αναζήτηση …..
website:  www.natassakouri.com
instagram: https://www.instagram.com/natkouri/

Για το photologio, η φωτογράφος Μαρία Κοσσυφίδου ανασύρει από το προσωπικό της αρχείο 4+1 αγαπημένες της φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …

Μαρία Κοσσυφίδου

Φωτογραφίζω για να θυμάμαι το μέλλον.  Μαζεύω τις σιωπές του χρόνου και ανατρέφω τη δική μου. Μόνη μου γνώση πως ό,τι υπάρχει, έχει τη μέρα του και τη νύχτα του. Δεν μετράω, δεν υπολογίζω, δε λογαριάζω τιμές, ρυθμίσεις και δείκτες. Ισορροπώ αυτό που κοιτάζω με αυτό που βλέπω, αυτό που θέλω να δω, και προχωράω. Άλλοτε τρομάζω κι άλλοτε εκπλήσσομαι με τη θέληση των σκιών να ζήσουν. Φωτογραφίζω για να ονειρεύομαι. Σκορπίζω τις φωνές του χώρου και σβήνω τη δική μου. Μόνη μου γνώση πως ό, τι δεν υπάρχει, νυχτώνει διαρκώς.

Μαρία Κοσσυφίδου

Φωτογραφίζω κλίνοντας βλέμματα στον ενεστώτα και διαβάζοντάς τα σε αόριστο. Η φωτογραφία είναι μια στιγμή που παλιώνει αν ξεχνιέται ή ωριμάζει αν γεννάει συναισθήματα και αφήνει ίχνος στη μνήμη του θεατή της. Φωτογραφίζω κλέβοντας χρόνο για μια άχρονη φωτογραφία. Μόνος μου φόβος, μήπως τρομάξει ο αέρας το κάδρο μου, μήπως ανασάνει το γυαλί και θολώσει. Όχι γιατί θα ερημώσει η φωτογραφία, μα δεν μπορώ ν’ απολογούμαι για τα μάτια μου…

Μαρία Κοσσυφίδου

Φωτογραφίζω με προσήλωση παιδιού που παίζει ξεχνώντας τον κόσμο γύρω του ή δημιουργώντας τον απ’ την αρχή. Κι όσο κρατήσει. Η μόνη αλήθεια είναι το παιχνίδι. Όλα τα άλλα είναι μετρήσεις λογικής. Και η φωτογραφία δεν καλλιεργεί τη λογική, αλλά τα συναισθήματα. Τα δικά σου και του θεατή.

Μαρία Κοσσυφίδου

Ανάσταση εκ των ενόντων, κατά τη διάρκεια της καραντίνας, σε μια φτωχογειτονιά της Πάτρας. Αυτοσχέδιο ιερό, ηχεία με κλεμμένο ρεύμα για να ακούγεται η λειτουργία και μάρτυρες ζωής κι ανάστασης, που δεν εμφανίζονται μόνο στις γιορτές. Ζω, βλέπω, ακούω, νιώθω θαύματα κάθε στιγμή. Μέρα ή νύχτα. Χειμώνα ή καλοκαίρι. Μεγάλη διαδρομή, μικρές οι αποστάσεις από το βλέμμα ως το θαύμα.

Η Μαρία Κοσσυφίδου επιλέγει … Andrei Tarkovsky

Andrei Tarkovsky – Nostαlgia

Συνάντησα τη φωτογραφία στον δρόμο για την ποίηση. Μεγάλος μου δάσκαλος και εμπνευστής στάθηκε ο Αντρέι Ταρκόφσκι. «Σμιλεύοντας τον χρόνο», μου έμαθε να αγαπώ την πραγματικότητα μέσα απ’ το δικό μου βλέμμα, να εμπιστεύομαι τη μοναξιά, και να αποτυπώνω τον χρόνο σε ποιήματα και φωτογραφίες, χωρίς να τον περιγράφω. Τον χρόνο, έτσι όπως τον προσεγγίζει ο ίδιος: «Ο χρόνος είναι όρος για την ύπαρξη του «εγώ» μας. Είναι κάτι σαν πολιτιστικό διάμεσο που καταστρέφεται όταν δεν χρειάζεται άλλο, μόλις λυθούν οι δεσμοί ανάμεσα στο άτομο και στις συνθήκες ύπαρξης. Δεν εννοώ τον γραμμικό χρόνο… Ο χρόνος είναι κατάσταση…».

Info:

Η Μαρία Κοσσυφίδου γεννήθηκε στη Δράμα. Εργάζεται ως εκπαιδευτικός. Εξέδωσε τα βιβλία «Μύθοι του κουτσού χρόνου» (εκδ. Λαγουδέρα, 2004), την ποιητική συλλογή «Κύκλος σπουδών» (εκδόσεις ΠΕΡΙ ΤΕΧΝΩΝ, 2007) και για τον Δήμο Πατρέων το βιβλίο «Εμένα μου πρέπει το τραγούδι – Η μελοποιημένη ποίηση του Κωστή Παλαμά» (2009). Η «Φασκιά» (εκδόσεις Μετρονόμος, 2019) , που μεταφέρθηκε και στο θέατρο, είναι το τελευταίο της βιβλίο. Στίχοι της μελοποιήθηκαν από τους συνθέτες Γιάννη Γερογιάννη και Γιώργο Καζαντζή.

Από το 2013 ασχολείται με τη φωτογραφία. Έργο της διακρίθηκε στα Sony World Photography Awards 2016, ενώ συνεργάζεται με εκδοτικούς οίκους και δισκογραφικές εταιρίες για εξώφυλλα βιβλίων και CD. Μετά από ομαδικές εκθέσεις, το 2018 έκανε την πρώτη της ατομική έκθεση, μαζί με τον Πολυδεύκη Ασωνίτη, με τίτλο «Πρωτόπλαστοι ξανά». Φέτος συμμετέχει με δύο έργα της στην ψηφιακή πλατφόρμα του MOMus – Μουσείου Φωτογραφίας Θεσσαλονίκης, με θέμα τον Covid-19.  

Για το photologio, ο φωτογράφος Δημήτρης Κρυστάλλης ανασύρει από το προσωπικό του αρχείο 4+1 αγαπημένες του φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …

Δημήτρης Κρυστάλλης

“Το τέλος της παράκαμψης
Κοίταξε πόσα αυτοκίνητα επιστρέφουν κι έρχονται
Καθώς αφήνουμε τα σύρματα πίσω μας
Οι μάρκες τους εκτοπίζουν τις λέξεις μας
Στέκομαι στο έδαφος
Μα δε με θέλεις…
Χωρίς εσένα, θα είμαι πιο μπροστά από σένα.”

Δημήτρης Κρυστάλλης

“Δεν έχω τίποτα να σου δώσω
Κι είναι τόσο δύσκολο να σου εξηγήσω
Περισσότερο από κάθε άλλη φορά
Γιατί μου αρέσουν τα εργοστάσια
Κάθε φορά που κοιτάζω εσένα
Ένα ταξίδι από τα γόνατα ως τα δάχτυλα
Η αντανάκλαση της σύγχυσης
Οι μέρες και τα ισόμετρα πέταλα
Η ανακάλυψη του οίκτου
Σαν αεροπλάνο πετά και μας εγκαταλείπει.”

Δημήτρης Κρυστάλλης

“Κι αν δεν ήταν τόσο ωραία εδώ
Θα μπορούσα να έρθω μαζί σου
Μα έχω βαρεθεί να σου ζητώ συγγνώμη
Κι είναι βέβαιο πως δεν μπορώ ν’ αλλάξω
Γιατί ο κόσμος είναι μια χούφτα από εκατομμύρια μόρια
Κι η κατανόηση δείχνει ν’ αργοπεθαίνει
Λεπτό με το λεπτό
Αστέρι μ’ αστέρι
Δορυφόρο με δορυφόρο.”

Δημήτρης Κρυστάλλης

“Δώσ’ μου τα χέρια σου
Κράτησε μακριά τα ψέματα
Χάρισέ τα σ’ αυτούς που μπορούν να σε πιστέψουν
Θέλεις ν’ ακούσεις τόσα πολλά
Κι εγώ θέλω να κλάψω
Να κοιτάξω το χώμα σαν τη μόνη αλήθεια
Σε σκέφτομαι…”

O Δημήτρης Κρυστάλλης επιλέγει … Andrei Tarkovsky

Andrei Tarkovsky, Instant Light

“Μέσα από εσένα είδα εμένα
Τη στρογγυλή άκρη της Γης
Την απέραντη ακινησία που επεκτείνει την απόσταση
Κι εξαλείφει το φως…”

Με θέλεις, χωρίς εσένα.

Μουσική: Στέρεο Νόβα

Στίχοι: Κωνσταντίνος Βήτα

Info:

Γεννημένος το 1977 στη Θεσσαλονίκη ο Δημήτρης Κρυστάλλης ζεί και εργάζεται ως οδοντίατρος. Ασχολείται με την φωτογραφία από το 2016, αποκλειστικά με την αναλογική με ασπρόμαυρο και έγχρωμο φιλμ. Παρακολούθησε κύκλο σπουδών δημιουργικής φωτογραφίας στη Στερέοσις τα έτη 2016-2018 καθώς και εργαστήρια φωτογραφίας με τον Στράτο Καλαφάτη τα έτη 2018-2019. Έχει λάβει μέρος σε ομαδική έκθεση στη Blank Wall Gallery καθώς και στην 99 Hours στη Νεα Παραλία Θεσσαλονικης.