Γνωρίζουμε ότι η φωτογραφία αποτελεί «τεκμήριο ενός συμβάντος».

Εύη Καραγιαννίδη

English version

Πιστεύεις λοιπόν και εσύ πως υπάρχει μια «χώρα θαυμάτων»; Ο φωτογράφος είναι ένα μικρό παιδί – θεατής πού κάνει μια αθώα προσέγγιση;
Ζούμε στο «θαύμα» κάθε μέρα που ξυπνάμε και αισθανόμαστε υγιείς, μάλιστα τελευταία το αντιληφθήκαμε έντονα, αλλά καταλαβαίνω ότι ή ερώτηση σου βασίζεται στην θεματική με τίτλο “The Camera in Wonderland”. Γεννήθηκα και μεγάλωσα σε συνοικία της Αθήνας με μικρά σπίτια και κήπους και πλέον παραμένει θαύμα να περπατάω στις μυρωδιές και τις αισθήσεις της παιδικής ηλικίας, με την ξενοιασιά σε ότι βλέπω και αισθάνομαι, όπως όταν γνώριζα την ζωή από την αρχή, μακριά από τα «κοινωνικά μαθήματα» και τις «υποχρεώσεις» της καθημερινότητας στην πρωτεύουσα. Στην φιλοξενία του Sirius Art Centre στο Cobh, αισθανόμουν σαν παιδί μπροστά στο υπερωκεάνειο και ταυτόχρονα με αυτή τη μικρότητα μου κοίταγα τα επιτεύγματά μας, την κληρονομία που φέρνουμε στο dna μας. Έτσι άγγιξα την αλήθεια της ταυτότητας μου ως άνθρωπος, συνειδητοποίησα την ανάγκη που μου φόρεσε η κοινωνία να βρίσκω είδωλα, να βλέπω τα στερεότυπα και μίλησα μέσα από το συμβολισμό του παραμυθένιου τίτλου για το νοσταλγικό πάθος αυτού του χαμένου ή υπό εξαφάνιση αθώου ανθρώπου. Η αλήθεια είναι, ότι εάν δεν πρόκειται να βρεθείς στην πραγματικότητα τότε δεν χρησιμεύει σε τίποτα η εικόνα.

© Εύη Καραγιαννίδη – The Camera in Wonderland – A path to Sirius Cobh Ireland, 2008

© Εύη Καραγιαννίδη – The Camera in Wonderland – A path to Sirius Cobh Ireland, 2008

Φωτογραφίζουμε και καταγράφουμε απλά ή μήπως έτσι αποτυπώνουμε ότι γνωρίζουμε ήδη για να μην το ξεχάσουμε; Και πώς φαντάζεσαι όλο αυτό σχετικά με το μέλλον της φωτογραφίας;
Γνωρίζουμε ότι η φωτογραφία αποτελεί «τεκμήριο ενός συμβάντος». Αξίζει τον κόπο να λάβουμε υπόψη μας ότι για την σύλληψη ενός συμβάντος είναι αναγκαία η αμφισβήτηση, χωρίς όμως να αμφιταλαντευόμαστε ανάμεσα στο απόλυτο συμβάν και στην ψευδαίσθηση της φαντασίας μας για το ίδιο το συμβάν. Η αλήθεια αυτής της αμφισβήτησης βρίσκεται στη φωτογραφία και στο ότι δεν θα μάθουμε ποτέ «τι θα γίνονταν αν». Με την φωτογραφία το ίδιο το συμβάν ορίζεται ως μοναδικό, μη ανταλλάξιμο και έτσι αγγίζει την μοναδικότητα της δικής μας ύπαρξης, η οποία στις μέρες μας οδηγείται υπό προστασία. Στην εποχή που ζούμε τονίζεται η αδυναμία αναγνωρισιμότητας ενός συμβάντος λόγω της εύκολης e-αναπαραγωγής του. Αυτή η αδυναμία εδραιώνει την φωτογραφία, που μέχρι σήμερα ξέρουμε, ως μέσο αξιοπιστίας της εικόνας και επαλήθευσης ενός φαινομένου. Ίσως, για το λόγο αυτό και θα συνεχίζουμε στο μέλλον να φωτογραφίζουμε και με τον τρόπο που έως τώρα ξέρουμε. Επίτρεψέ μου να εμείνω στην άποψη αυτή και να ζητώ επιπλέον στην πιστοποίηση της φωτογραφίας και τον τρόπο της λήψης της, πριν την δω.

© Εύη Καραγιαννίδη – Apres 7 jours a Paris Athens Greece, 2008

Είναι γοητευτική η φωτογράφιση των αστικών τοπίων που είναι γεμάτα λεπτομέρειες, συχνά αινιγματικές. Είναι και ταυτόχρονα όμως μια ελευθερία χωρίς τέλος; Ακολουθείς άραγε κανόνες στις προσεγγίσεις σου αυτές και στα θέματα σου;
Η ιστορία της φωτογραφίας, αν και μικρή, παραδοσιακά μας δίδαξε ότι η φωτογραφία λειτουργεί και ως ανταλλαγή και ως αντανάκλαση της εικόνας του ανθρώπου. Συγκεκριμένα, η φωτογραφία έχει άρρηκτη σχέση με τα αντικείμενα-δημιουργήματα του ανθρώπου, με μια ιδέα – άποψη, μ’ ένα συναίσθημα. Όλα αυτά συνήθως λειτουργούν για να ορίσουν ένα σημειακό συμβάν, το οποίο συχνά μας συγκινεί, μέσα στον κορεσμένο κόσμο του νοήματος και των συμβολισμών.  Νομίζω, ότι η ελευθερία στη φωτογραφία έρχεται στην φωτογράφιση του «τίποτα». Όταν δηλαδή μέσα στο χρώμα, στο ίδιο το σχήμα, στο φως ή στην έλλειψη του, δεν βλέπω ότι βλέπω, αλλά απλώς με διευρυμένη την αντίληψη της πρόσληψης αφήνομαι στο «εδώ». Τότε είναι, που κάποιες φορές, η εικόνα του κόσμου που αντιλαμβάνομαι, μη αναγώγιμη, καταγράφεται στον αισθητήρα ή στο φιλμ και αποκαλύπτεται στην στιγμή. Είναι σα να φωτογραφίζω με τα μάτια μακριά από το viewfinder της φωτογραφικής μηχανής, σα να μην κρυφοκοιτάζω από την οθόνη της πλάτης της. Εξ άλλου, έτσι ξεκινώ την φωτογράφιση, χωρίς να βλέπω μέσα από την φωτογραφική μηχανή, απλά κάνω μια τυχαία λήψη για την συμπαρουσία του ανθρώπου και των πραγμάτων στον κόσμο. Ναι, πιστεύω σ’ αυτή την στιγμή που αναφέρει ο Henri Cartier Bresson. Αυτός είναι ο κανόνας για μένα και ίσως να ισχύει, να λειτουργεί, γιατί ο κόσμος μας είναι υπερκορεσμένος από νοήματα και ψευδό-αισθητική…

© Εύη Καραγιαννίδη – Halcyon Days Hymettus Attica Greece, 2018

Η φωτογραφία είναι μια σημείωση χωρίς λέξεις χρησιμοποιεί τα δικά της σύμβολα. Τι σκέφτεσαι για τα κείμενα που συχνά συνοδεύουν τις φωτογραφίες ;
Στη φωτογραφία ο «λόγος» είναι κυρίαρχος και εκπροσωπεί όλες τις έννοιες της λέξης, δηλαδή αναλογία, αιτία και γραπτός–προφορικός λόγος. Η σχέση της εικόνας με το γραπτό λόγο είναι μια αποκάλυψη που αποτελεί ουσιαστική πληροφορία και αφορά τις πολλές αναγνώσεις της μοναδικότητας της εικόνας. Σίγουρα το φωτογραφημένο θέμα έχει διαφορετικές ερμηνείες και πρόσληψη και συζητιέται από θεατή σε θεατή. Για παράδειγμα στη φωτογραφία που ακολουθεί έχει μεγάλη δυναμική ο τίτλος της τοποθεσίας, που έγινε η λήψη της, για όσους ξέρουν την ταινία Zabriskie Point του Michelangelo Antonioni.

© Εύη Καραγιαννίδη – Zabriskie Point Death Valley USA, 2016

© Εύη Καραγιαννίδη – The Camera in Wonderland-A path to Sirius Ireland, 2008

Στο project “Halcyon Days” τα τετράγωνα κάδρα στο δάσος είναι γεμάτα μυστήριο χωρίς να δίνουν πληροφορίες. Είναι μια διαδικασία διερεύνησης, μια απόφαση αυτοανακάλυψης; Γενικά η φωτογραφική εμπειρία είναι (και) αυτό; Άραγε αυτό κάνει τον φωτογράφο σημαντικό μέρος της φωτογραφίας;
Στη φωτογράφιση του Halcyon Days ακολουθώ το φως του χειμώνα, παρατηρώ την δυναμική της αρμονίας, της ισορροπίας, κατά διαδικασία της αποτύπωσης του φωτός στον αισθητήρα. Είναι κάτι σαν χορός, είναι η στιγμή που δεν υπάρχει διαφορά σε ότι βλέπεις και ότι αισθάνεσαι, αρκεί να παραμείνεις ως φωτογράφος σ΄ αυτή την ισορροπία. Η σύνδεση του φωτογράφου με το φως που εγγράφεται στη φωτογραφία είναι λεπτή, ευαίσθητη και συνδέεται με την ουσιαστική αλήθεια της ύπαρξης του. Στο οικείο περιβάλλον, που γνωρίζω από την παιδική μου ηλικία και το επισκέπτομαι συχνά, πιο εύκολα συνειδητοποιώ ότι κατά την φωτογραφική διαδικασία καταγράφεται η δυναμική της φύσης μας, οι εγγραφές που φέρνω ως άνθρωπος από τις σχέσεις με τον άνθρωπο, με τον τόπο και με τον χρόνο και θαυμάζω την αποκάλυψή της δυναμικής αυτής. Η φωτογραφία έχει φέρει στη ζωή μου την απόδειξη ότι το τυχαίο αιτιολογείται, αποτελεί μέρος μιας σύμπτωσης και ακόμα και «το τίποτα» δεν είναι τυχαίο. Για παράδειγμα θα αναφερθώ στη διαδικασία εμφάνισης και στερέωσης του φωτός στο σκοτεινό θάλαμο. Εκεί παρατηρώ ότι η συγκέντρωση του φωτογράφου κατά την διάρκεια εκτύπωσης της φωτογραφίας οδηγεί στην δέσμευση με την τόλμη του, για την παραδοχή ότι ο χρόνος αλλάζει με μια άλλη σύμβαση από την ήδη αποδεκτή. Και ο χρόνος είναι αυτός που λειτουργεί καθοριστικά στην ανάδειξη άλλων μορφών που δεν είναι γνωστές–ταυτοποιημένες στον άνθρωπο ως κάτι. Η ελευθερία του φωτογράφου να καθορίζει ο ίδιος τις μορφές στην φωτογραφία που εκτυπώνεται είναι μια συγκινητική διαδικασία, που δεν αντικαθίσταται.

© Εύη Καραγιαννίδη – Halcyon Days Hymettus Attica Greece, 2018

Ποια είναι η σχέση σου με την φωτογραφική μηχανή;
Δύσκολη απάντηση… Ξεκίνησα στα 9 μου χρόνια, την συνήθισα. H σχέση μου με την φωτογραφική μηχανή μπορεί να είναι μια σχέση εξάρτησης, αν και απέδειξα στον εαυτό μου ότι μπορώ και χωρίς αυτή, αλλά πρόσφατα όταν την ξανακράτησα αισθάνθηκα ότι με πήγε βόλτα στον παράδεισο. Σίγουρα όμως, η φωτογραφία στη ζωή μου είναι ευχαρίστηση θα έλεγα αναγκαία όπως και ο παράδεισος.

© Εύη Καραγιαννίδη – France 2023

Τα προσωπικά σου σχέδια;
Δεν έχω προσωπικά σχέδια, απλά φωτογραφίζω όταν αισθάνομαι έτοιμη και μετά έρχονται ως συνέχεια τα βιβλία, οι εκθέσεις, οι επισκέψεις στα φεστιβάλ φωτογραφίας, τα ταξίδια, οι επικοινωνία με τους φωτογράφους κ’ έτσι η σύνδεση της φωτογραφίας στη ζωή μου παραμένει σταθερή και θα έλεγα πως όσο περνάνε τα χρόνια γίνεται όλο και πιο έντονη. Άλλωστε αυτό μ’ ενδιαφέρει, να φωτογραφίζω και πολλές φορές δεν κοιτώ τις φωτογραφίες που βγάζω. Τις βλέπω αργότερα, μετά από καιρό, δεν υπάρχει βιάση.

© Εύη Καραγιαννίδη – France 2023

Θέλω να μου αναφέρεις ένα αγαπημένο σου φωτογράφο και πώς τον προσεγγίζεις.
Οι φωτογράφοι που έχω επηρεαστεί παρουσιάζονται μ’ ένα μοναδικό τρόπο στη ζωή μου. Θα σου διηγηθώ την ιστορία της ανακάλυψης του πρώτου αγαπημένου μου φωτογράφου. Είμαι στη βιβλιοθήκη του Φωτογραφικού Κύκλου χαμένη μέσα στο κόσμο της φωτογραφικής στιγμής και του τώρα, χωρίς να ξέρω από ποιο βιβλίο να ξεκινήσω. Ένας φίλος μου με παρατηρεί, διακρίνει την δυσκολία αυτή και με συμβουλεύει «ξεκίνα από τους φωτογράφους που το επίθετό τους αρχίζει από το Α». Έτσι άνοιξα το πρώτο βιβλίο με τίτλο Summer Nights, Walking του Robert Adams. Από τότε τον ακολουθούσα χωρίς να το ξέρω. Πρώτη φορά εντυπωσιάστηκα στο Paris Photo το 2007 όταν επισκέφθηκα την αναδρομική του έκθεση στο Foundation Cartierpour l’Art Contemporain και την επόμενη φορά το 2010 στη Νέα Υόρκη που βρέθηκα τυχαία στη Matthew Marks Gallery και είδα από κοντά την έκθεση του βιβλίου Summer Nights, Walking. Ελπίζω σύντομα να ξαναδώ έκθεση του Robert Adams.

© Εύη Καραγιαννίδη – Halcyon Days Hymettus Attica Greece, 2018

Και μια αγαπημένη σου πόλη…
Υπάρχουν κάποια σημεία στο Παρίσι που αποδεδειγμένα συνδέομαι, συγχρονίζομαι. Ίσως γιατί η φωτογραφία να με συνδέει με αυτό, ίσως γιατί απλά έτυχε η τοποθεσία να προσφέρει την ελευθερία που τόσοι πολλοί άνθρωποι αγωνίστηκαν γι’ αυτήν, ίσως γιατί δεν λέγεται «τυχαία» η πόλη του φωτός.

© Εύη Καραγιαννίδη – La promenade plantee Paris France, 2007

Info:
Εύη Καραγιαννίδη
MFA in design and media communication
photographer www.evikaragiannidi.com
cofounder of Luminous Eye www.luminouseye.net
http://www.evikaragiannidi.com/
https://www.instagram.com/evikaragiannidi/
https://www.facebook.com/evi.karagiannidi/

Η Luminous Eye συνεχίζοντας τη δράση της διοργανώνει στα πλαίσια των παράλληλων εκδηλώσεων του Athens Photo Festival 2022 έκθεση φωτογραφιών των συνιδρυτών της, Βασίλη Γεροντάκου, Χάρη Κακαρούχα, Εύης Καραγιαννίδη, Κατερίνας Καρανίκα και Παύλου Παυλίδη με τίτλο “Synchronicities”.

Κάθε ένας από τους πέντε φωτογράφους έχει τη δική του προσωπική φωτογραφική πορεία. Τους ενώνει, ωστόσο, ένας κοινός κώδικας, μια κοινή άποψη για την φωτογραφία και το κοινό όραμα για την τέχνη. Η συγχρονικότητα στη φωτογραφική τους προσέγγιση έχει σαν αποτέλεσμα να απαλύνονται οι όποιες διαφορές τους και να αναδύεται η πνευματική και φωτογραφική τους συγγένεια.

Τα εγκαίνια της έκθεσης θα πραγματοποιηθούν την Παρασκευή 3 Ιουνίου, στις 17:00 στη Luminous Eye, Μητσαίων 2Α, Κουκάκι, Αθήνα.

Το Σάββατο 4 Ιουνίου στις 20:00, ο Δρ Κωνσταντίνος Μπούρας, Επισκέπτης Καθηγητής Θεατρικής Κριτικής στο ΕΚΠΑ και ποιητής θα απαγγείλει ποιήματά του εμπνευσμένα από τα έργα της έκθεσης.

Synchronicities

Info:

Ξεναγήσεις και παράλληλες εκδηλώσεις που θα γίνουν κατά τη διάρκεια της έκθεσης θα ανακοινωθούν.

Η έκθεση θα παραμείνει ανοικτή έως τις 30 Ιουνίου 2022 με ελεύθερη είσοδο και ώρες λειτουργίας: Τετάρτη έως και Κυριακή 17:00 – 21:00.

Η Luminous Eye φιλοξενεί την Έκθεση φωτογραφίας της Ελένης Παρίδη, με τίτλο “Δόνηση”.

Μία διαδραστική εμπειρία ανάμεσα σε φωτογραφίες, μουσικές αλληλουχίες και το προσωπικό βλέμμα του κάθε θεατή.

Η φωτογραφία, όπως είπε για την τέχνη ο Ιάπωνας δραματικός Chikamatsu Monzaemon, βρίσκεται στο λεπτό όριο μεταξύ του πραγματικού και του φανταστικού, του αληθινού και του εικονικού. Έτσι μας βοηθά να «βλέπουμε» ό,τι αφήνουμε να κρύβεται από εμάς.

Με αφορμή την έννοια του περιορισμού η δημιουργός επιχειρεί έναν επαναπροσδιορισμό της σχέσης με τον χώρο και τον χρόνο, εστιάζοντας στις απεριόριστες διαστάσεις που αποκτά το βλέμμα, όταν στρέφεται εσωτερικά. Το αποτέλεσμα αυτής της διεργασίας μεταβιβάζεται σε ένα σύνολο από 42 φωτογραφίες, που αποτυπώνουν όψεις από τις επιφάνειες και τους εσωτερικούς κόσμους Χαλαζιακών πετρωμάτων.

Οι Φωτογραφίες της σειράς “Δόνηση” στον κάθε θεατή «αφηγούνται» και κάτι διαφορετικό, προσκαλώντας ενεργά τη συμμετοχή του. Μια νέα πληροφορία καθώς και μία αίσθηση ελευθερίας μεταδίδεται διαδραστικά, όσο ο θεατής προβάλλει στην εκδηλωμένη εικόνα κάτι από το προσωπικό του εσωτερικό τοπίο, ανακαλύπτοντάς το.

Η εμπειρία της “Δόνησης” ολοκληρώνεται με μια σειρά από μουσικές αλληλουχίες που προτείνει η Ελένη Παρίδη, προκειμένου να συνοδεύσουν τις φωτογραφίες της έκθεσης. Έργα της Κωνσταντίας Γουρζή, το τσέλο της Anja Lechner και η αισθητική της ECM Records δίνουν μια ακόμα διάσταση στην αντίληψη. Η συναισθησία που δημιουργείται εμπλουτίζει την πρόσβαση του θεατή – ακροατή στους μυστηριακούς τόπους, που οι φωτογραφίες υπερβατικά απεικονίζουν.

Στα εγκαίνια της έκθεσης, την Παρασκευή 8 Οκτωβρίου, στις 08:00 μμ, ο Χάρης Λαμπράκης ενεργοποιεί τη “Δόνηση” με το νέυ του και την πολύτιμη μουσική παρουσία του.

Το Σάββατο 9 Οκτωβρίου, στις 08:00 μμ, η μαγευτική Anja Lechner αυτοσχεδιάζει με το τσέλο της. Αφήνει, λυρικό απόηχο, το μοναδικό, μουσικό της αποτύπωμα και την δική της “Δόνηση” στην ατμόσφαιρα της Έκθεσης.

Την έκθεση επιμελήθηκε η Εύη Καραγιαννίδη.

Εγκαίνια:
Παρασκευή 8 Οκτωβρίου στις 8:00 μμ – Κονσέρτο: Χάρη Λαμπράκη, νέυ.
Σάββατο 9 Οκτωβρίου στις 8:00 μμ – Κονσέρτο: Anja Lechner, τσέλο.

Διάρκεια της έκθεσης: 8 – 31 Οκτωβρίου 2021
Μέρες και ώρες προσέλευσης: Τετάρτη 02:00 μμ – 06:00 μμ και Πέμπτη έως και Κυριακή 05:00 μμ – 09:00 μμ

Αρωγός: Τεχνότροπον ARTWAY Cultural Productions

Χορηγός Επικοινωνίας: BETON 7 Art Radio

Η είσοδος παραμένει δωρεάν για όλους τους επισκέπτες, συμπεριλαμβανομένων των μελών. Όλοι οι επισκέπτες πρέπει να φορούν μάσκα και δεν πρέπει να ξεπερνούν τα 9 άτομα σε κάθε επίσκεψη. Θα τηρηθούν όλοι οι κανονες προστασίας κατά του Covid-19.

Luminous Eye: Χώρος για τις τέχνες με άξονα την φωτογραφία | ένα συλλογικό project των Β. Γεροντάκου, Χ. Κακαρούχα, Ε. Καραγιαννίδη, Κ. Καρανίκα, Π. Παυλίδη.
Μητσαίων 2A, 11742, Αθήνα
Τ. +30 211 116 1206
info@luminouseye.net

Παρουσίαση δύο φωτογραφικών βιβλίων με ένα ιδιαίτερο διαδραστικό τρόπο.

Θα δούμε μαζί και θα συζητήσουμε για μια γλυκιά στιγμή, τα λερωμένα γόνατα δύο φωτογράφων.

Το Νοέμβριο του 2013 στο Παρίσι ο Raymond Depardon στο Grand Palais και ο Mark Cohen στην γκαλερί Le Bal παρουσιάζουν τα βιβλία τους και τις ομώνυμες εκθέσεις.

Η Εύη Καραγιαννίδη θα μας οδηγήσει στον κόσμο των δύο φωτογράφων μέσα από αυτά τα δύο βιβλία τους.

Info:

Χώρος παρουσίασης: Luminous Eye, Μητσαίων 2α, Αθήνα

Χρόνος παρουσίασης: Παρασκευή, 10 Ιανουαρίου 2020 στις 8 μ.μ. – 10 μ.μ.

Kάτι νέο και ελπιδοφόρο συμβαίνει στον κόσμο της φωτογραφίας. Μια φρέσκια, καθαρή, λαμπερή «ματιά» έρχεται να αλλάξει τον τρόπο που βλέπουμε τα φωτογραφικά δρώμενα. H γκαλερί Luminous Eye είναι η ολοκαίνουρια φωτογραφική πρόταση τεσσάρων καταξιωμένων Ελλήνων φωτογράφων: του Βασίλη Γεροντάκου, του Χάρη Κακαρούχα, της Εύης Καραγιαννίδη και του Παύλου Παυλίδη. Λίγες μέρες πριν από τα εγκαίνια της γκαλερί, οι εμπνευστές της, υποδέχτηκαν το Photologio επιτόπου και μοιράστηκαν μαζί μας το όραμά τους, αλλά και πολλές ενδιαφέρουσες σκέψεις για τη φωτογραφία και την τέχνη γενικότερα.

Εδώ και κάποια χρόνια νιώθαμε την ανάγκη ύπαρξης ενός διαφορετικού χώρου για τη φωτογραφία. Ενός τόπου συνάντησης, «ζύμωσης» και πραγμάτων-να-γίνονται.  Φέτος η προσπάθεια καρποφόρησε, αφού βρέθηκε η κατάλληλη σύνθεση ανθρώπων και ο κατάλληλος χώρος. Η φωτογραφία έχει γίνει πια ένα χαοτικό τοπίο που δεν μας ακουμπάει και δεν μας συγκινεί. Αναζητούσαμε κάποιο χώρο που στους τοίχους του να βρίσκουμε εικόνες που αξίζει να ιδωθούν. Και οι τέσσερις έχουμε κοινή άποψη για την εικόνα που μας αρέσει. Και αυτό, θέλουμε να το επικοινωνήσουμε, αφού όπως τη ζωή, έτσι και την τέχνη – ως έκφραση της ζωής – αξίζει να τη μοιραζόμαστε! H Luminous Eye επιθυμούμε να γίνει στέκι, να είναι κάτι ζωντανό! Να μαζεύεται κόσμος, να βρισκόμαστε, να συζητάμε, να ανταλλάσσουμε απόψεις. Μας ενδιαφέρει η διάδραση: όχι μόνο κάποιος να επισκέπτεται μια έκθεση ή να κάνει το μάθημά του και να φεύγει. Θέλουμε να επιστρέφει εδώ.

Luminous Eye

H Luminous Eye βρίσκεται στο Κουκάκι, τη χαριτωμένη κι ενδιαφέρουσα γειτονιά της Αθήνας με θέα την Ακρόπολη. Ο χώρος ανακαινίστηκε πλήρως, ώστε να καλύπτει όλες τις ιδέες των εμπνευστών του. Φιλόξενος, φωτεινός εκεί που χρειάζεται, κομψός, με καθαρές, μοντέρνες γραμμές και ήσυχες χρωματικές παρεμβάσεις.

Ευελπιστούμε να στήσουμε εδώ ένα Κέντρο Φωτογραφίας. Έναν χώρο με ταυτότητα και ποιότητα. Θα φιλοξενούμε εκθέσεις φωτογραφίας, καθώς και σεμινάρια που θα κάνουμε εμείς και άλλοι. Επίσης θα γίνονται workshops με καλλιτέχνες από την Ελλάδα αλλά και από το εξωτερικό, ομιλίες, παρουσιάσεις φωτογράφων, ίσως και κινηματογραφικές βραδιές με κάποια αφορμή και πάντα με συζήτηση. Εμείς οι τέσσερις θα βρισκόμαστε εδώ και θέλουμε κι άλλοι φωτογράφοι να συχνάζουν εδώ, ώστε να έχουμε επαφή με τους ανθρώπους αλλά και μεταξύ μας. Στον χώρο θα λειτουργεί καθημερινά café, μια ενημερωμένη βιβλιοθήκη στη διάθεση των επισκεπτών, πωλητήριο βιβλίων, μικροαντικειμένων αλλά και φωτογραφιών. Η φωτογραφία στην Ελλάδα αγωνίζεται ακόμη να καθιερωθεί ως τέχνη κι αυτό μπορούμε να το καταλάβουμε από το ότι δεν πουλιέται. Κυρίως επειδή, για να θέλεις να αγοράσεις μια εικόνα και να την έχεις απέναντί σου όταν ξυπνάς, θα πρέπει να σε συγκινήσει. Κι αυτό είναι το μεγάλο έλλειμα της φωτογραφίας σήμερα. Δεν συγκινεί! Για εμάς η φωτογραφία υφίσταται τυπωμένη, δεν είναι άυλο πράγμα αλλά μια συγκεκριμένη εκτύπωση κι όχι οι εκδοχές της σε διαφορετικές οθόνες. Επιπλέον, θέλουμε να ενθαρρύνουμε τον κόσμο να αγοράζει τις φωτογραφίες ενυπόγραφες! Όχι επειδή έχουν μεγαλύτερη αξία, αλλά επειδή πιστεύουμε πως αξίζει η γνωριμία και επικοινωνία με τον δημιουργό.

Luminous Eye

Η αξία που δίνουν στις εκτυπώσεις είναι φανερή και εμπράκτως αφού η Luminous Eye δραστηριοποιείται ήδη και στο χώρο των εκδόσεων, με πρώτη της δουλειά το βιβλίο του Χάρη Κακαρούχα Natural Presence, που θα κυκλοφορήσει σύντομα. 

Μας προβληματίζει το γεγονός πως δεν εκδίδονται αρκετά φωτογραφικά βιβλία στην Ελλάδα. Γίνονται διάφορα σχετικά με τη φωτογραφία. Ας μένει κάτι, ας μην ξοδεύονται όλα στη ροή του χρόνου. Ένα βιβλίο συνδέει το παρελθόν με το παρόν και υπάρχει και στο μέλλον. Γι’ αυτό θέλουμε να εμπνεύσουμε τους φωτογράφους να κάνουν φωτογραφικά βιβλία κι όχι απλά συλλογές φωτογραφιών ή καταλόγους. Ο χώρος θα συμβάλλει σε αυτό, με παρουσιάσεις φωτογραφικών βιβλίων αλλά και με τη δυνατότητα νέων εκδόσεων. Και μέσα από τη συνεργασία μας με φωτογράφους, γκαλερί και αντίστοιχους χώρους στο εξωτερικό θα προωθούμε την εγχώρια φωτογραφία και εκτός Ελλάδας. Είμαστε και οι τέσσερις φωτογράφοι. Κάνουμε φωτογραφίες, δεν θεωρητικολογούμε. Μία τεράστια ταλαιπωρία της εποχής είναι πως αυτοί που κινούν τα νήματα σε όλο αυτό που λέγεται αγορά τέχνης -γιατί περί αγοράς πρόκειται- είναι άνθρωποι που δεν κάνουν τέχνη, αλλά χρησιμοποιούν τους ανθρώπους που κάνουν τέχνη για τους δικούς τους σκοπούς και τα δικά τους συμφέροντα.

Χάρης Κακαρούχας

Συνομιλώντας με τέσσερις φωτογράφους «έναν-κι-έναν», αναπόφευκτα και απολύτως εσκεμμένα η κουβέντα ξανοίχτηκε και σε άλλα φωτογραφικά μονοπάτια. Τι είναι λοιπόν  αυτό που κάνει μια εικόνα να ξεχωρίζει;

Για όλους μας εδώ είναι κοινό: η συγκίνηση! Δεν νομίζουμε πως σήμερα υπάρχει σωστή ή λάθος, καλή ή κακή φωτογραφία. Το ερώτημα είναι αν είναι ή δεν είναι φωτογραφία. Τη φωτογραφία δεν την καταλαβαίνεις. Κυρίως την αισθάνεσαι! Το «νιώθω» αφορά όχι μόνο στην αίσθηση και το συναίσθημα, αλλά και τη σχέση με το «όλον» δηλαδή με ολόκληρη την ανθρώπινη υπόσταση. Η ολιστική προσέγγιση στη φωτογραφική διαδικασία απαιτεί συναισθηματική νοημοσύνη. Δεν είναι εύκολο να μάθεις σε κάποιον να κάνει εικόνες. Μπορείς όμως να τον βάλεις σε μια προσωπική σύνδεση με αυτές. Τελικά, ως φωτογράφοι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα περισσότερο από αυτό που είμαστε.

Σήμερα ο διανοητικισμός, το όπερ έδει δείξε, είναι τόσο μεγάλος, που έχει καταντήσει την τέχνη μια μηχανική αναπαραγωγή: γι’ αυτό βαριόμαστε τόσο πολύ στα μουσεία ή τις γκαλερί. Η τέχνη πλέον διδάσκεται ως γνώση, αναπαράγεται ως γνώση και καταναλώνεται ως τέτοια. Δηλαδή ως «καταλαβαίνω». Φωτογραφία είναι η εικόνα που σε αφήνει άναυδο! Εκείνη τη στιγμή παύεις να σκέφτεσαι. Σιωπή, βάθος, συγκίνηση! Υπάρχουν τέτοιου είδους εικόνες! Λένε πως ζούμε στην εποχή των εικόνων, αλλά στην πραγματικότητα είναι η εποχή της καταστροφής των εικόνων. Όχι επειδή υπάρχουν πολλές, αλλά επειδή η εικόνα κατασκευάζεται εξολοκλήρου από τη λογική συνεπαγωγή. Μέσα σε κάθε καλλιτεχνικό ρεύμα υπάρχουν καλά, κακά, άριστα. Θα πρέπει να ανακαλύψουμε αυτά που έχουν ουσία. Σήμερα η φωτογραφία μιλάει πολύ με τη σκέψη, κάτι που εμάς δεν μας πολυενδιαφέρει. Η δυναμική του νέου μας χώρου πρεσβεύει μια άλλη αλήθεια. Είναι το φωτογραφικό βλέμμα που ξεχωρίζουμε, το οποίο προφανώς και δεν κρίνεται μέσα από 2-3 εικόνες, αλλά από ένα σώμα πολλών φωτογραφιών. Αυτό θα το δείτε και στις φωτογραφίες που θα βάζουμε στους τοίχους.  Δεν μπορούμε να τις προσδιορίσουμε. Το μόνο που μπορούν να πούμε είναι «ελάτε να δείτε».

Εύη Καραγιαννίδη

Όμως νομίζω πως η εποχή μας δεν ενθαρρύνει τους ανθρώπους να αναγνωρίσουν μια τέτοια αλήθεια…

Ισχύει. Οι άνθρωποι κάνουν τέχνη, όταν έχουν λύσει τα βιοποριστικά τους προβλήματα. Είναι σπάνιες οι περιπτώσεις «δυστυχισμένων» καλλιτεχνών. Γι’ αυτό σήμερα έχουμε αυτήν την «έκρηξη» στην τέχνη γενικότερα. Μάλιστα στις μέρες μας το ζητούμενο είναι να πρωτοτυπήσεις, να κάνεις μια καινοτομία. Μηχανικές εικόνες που μπορεί να είναι εντυπωσιακές κατασκευές αλλά γρήγορα εξαντλούνται, επειδή δεν έχουν βάθος και τελικά δεν ακουμπούν κανέναν. Για εμάς η εικόνα δεν είναι ίχνος, είναι «ζωή» και «νόημα». Nόημα πέραν της λογικής συνεπαγωγής, το οποίο, τόσο ως δημιουργός όσο και ως θεατής, χρειάζεται να έχεις μια ευαισθησία για να το αντιληφθείς. Σε αυτό όμως μυείσαι κιόλας. Να λοιπόν η αναγκαιότητα του χώρου μας! Εκεί θα βρίσκονται ζουμερά, ουσιαστικά πράγματα που θα σε μυούν σε μια τάση που ήδη υπάρχει μέσα σου και θέλει να αποκαλυφθεί. Όσοι ψάχνουν κάτι τέτοιο σήμερα, εδώ θα το βρουν και θα χαρούν!

Τελικά τι πραγματικά «βλέπουμε» σε μια φωτογραφία;

Σε κάθε φωτογραφία, είτε δική μας είτε άλλου, αναγνωρίζουμε εμάς! Το βλέμμα μας, με έναν τρόπο, αναγνωρίζει στον εξωτερικό κόσμο αυτά που υπάρχουν μέσα μας. Αυτή η αναγνώριση υπάρχει κι όταν ο φωτογράφος κάνει το κλικ, αλλά και όταν ο θεατής κοιτάει μια εικόνα και συγκινείται. Κι όσο εμείς οι δημιουργοί κάνουμε αυτήν την αναγνώριση από έναν βαθύτερο εσωτερικό χώρο, τόσο περισσότερο συγκινεί τους ανθρώπους. Είναι η αναγνώριση εκείνου του «εσωτερικού τόπου» που, κατά βάθος, είναι κοινός σε όλους μας. Εμάς βλέπουμε σε κάθε φωτογραφία! Προβάλλουμε αυτό που είμαστε. Είναι όπως στον έρωτα: περνάνε χίλιοι άνθρωποι κι εσύ βλέπεις έναν και μένεις σύξυλος, ενώ ο διπλανός σου αδιαφορεί. Γιατί; Ίδια περίπτωση: αναγνώριση! Το έργο ενός φωτογράφου είναι ο καθρέφτης του. Στην εποχή μας έχουν απομυθοποιηθεί φωτογράφοι όπως ο Bresson, με ένα σκεπτικό εντελώς εννοιολογικό, αφού με σύγχρονους όρους φωτογραφία είναι κάτι τελείως διαφορετικό. Ο Bresson ήταν άνθρωπος που κυλούσε μέσα στη ροή της ζωής. Οι εικόνες του βγάζουν μια αρμονία. Την αρμονία που είχε μέσα του υλοποιούσε οπτικά. Βλέποντας τις εικόνες κάποιου, νιώθεις την ουσία του, τις ποιότητές του, ακόμη και τα λάθη του. Ο καλλιτέχνης χρειάζεται να ενσωματώνει το τυχαίο, να αγκαλιάζει το λάθος του, το οποίο είναι πολύτιμο, μέρος του μόχθου του και έτσι να προχωρά παραπέρα.

Βασίλης Γεροντάκος

Σήμερα όμως η πλειοψηφία αυτών που φωτογραφίζουν δείχνει να ενδιαφέρεται περισσότερο για τα “likes”.

Κάθε καθρέφτης έχει δύο όψεις: να δεις το είδωλό σου ή να δεις την ουσία σου. Έχει σημασία ο τρόπος που ο καθένας χρησιμοποιεί τη φωτογραφία. Εκείνος που βγάζει σέλφι, προσπαθεί να παράξει μια ψεύτικη εικόνα που υπάρχει στο κεφάλι του, ένα προσωπείο που φαντάζεται πως θα αρέσει και πως θα γίνει αποδεκτό στην κοινωνία. Κάτι που «θα ήθελε να είναι»… Ή ίσως ακολουθεί τη μόδα αφού «όλοι αυτό κάνουν», χωρίς να μπαίνει στη διαδικασία να αναρωτηθεί γιατί το κάνει. Όμως, αν χρησιμοποιηθεί διαφορετικά η φωτογραφία, μπορεί να γίνει ιδανικό εργαλείο αυτογνωσίας: μέσα από την εικόνα ξαναβλέπεις την πραγματικότητα, επανέρχεσαι κι ανακαλύπτεις πράγματα που δεν είχες αναγνωρίσει στην αρχή. Πάντως, η έκφραση, με κάθε τρόπο, είναι έκφραση και – ασυνείδητα ή συνειδητά- δίνει χαρά και ικανοποίηση. Είναι ξεκάθαρο πως τα κινητά τηλέφωνα οδήγησαν σε αυτήν την τάση. Φανταστείτε πόσα δισεκατομμύρια «εν δυνάμει» φωτογράφοι υπάρχουν αυτήν τη στιγμή στον κόσμο…

Παύλος Παυλίδης

Τους παρατηρώ όσο μιλάνε και μου αρέσουν οι ξεκάθαρες τοποθετήσεις τους, ο ενθουσιασμός, η χαλαρότητα και η αποφασιστικότητά τους. Άραγε ποια η άποψή τους για τη «στρατευμένη φωτογραφία»; Και πώς σχολιάζουν τις διάφορες τάσεις που έχουν παρουσιαστεί στον χώρο, αλλά και τον μεταξύ τους «ανταγωνισμό»;

Υπάρχουν κάποιοι που βλέπουν τη φωτογραφία σαν εργαλείο και έκφραση πολιτικής. Για εμάς αυτό δεν έχει σχέση με την τέχνη. Πιστεύουμε πως η τέχνη προέρχεται από τον προσωπικό κόσμο του καλλιτέχνη, έναν εσωτερικό χωροχρόνο αλήθειας. Για παράδειγμα, ο πρόσφατα εκλιπών Robert Frank, αν και δεν έκανε στρατευμένη τέχνη, μίλησε πολύ εύγλωττα γι’ αυτό που συνέβαινε στην Αμερική καλύπτοντας μια εσωτερική του ανάγκη. Έκανε τελικά κάποιες φωτογραφίες με έντονο πολιτικό περιεχόμενο, που θαυμάσαμε και αγαπήσαμε όλοι. Η τέχνη δεν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο. Ίσως μπορεί να αλλάξει τη στάση που έχουμε εμείς για τον κόσμο, να αλλάξει εμάς. Η εποχή μας έχει οδηγήσει τους ανθρώπους να «εξηγούν» τις εικόνες. Η εικόνα σήμερα,  πάει κατευθείαν στον εγκέφαλο και τότε το οτιδήποτε «τίποτα» μπορεί να θεωρείται τέχνη.

Η φωτογραφία φοράει πολύ εύκολα το μανδύα της ιδεολογίας, επομένως ο ανταγωνισμός που παρατηρείται είναι ίσως ιδεολογικός, αλλά περισσότερο πρόκειται για ένα powergame: ποιοι θα πρωταγωνιστούν στο χώρο, ποιοι είναι «καλύτεροι» κ.λπ. Όμως, αν υπάρχει σεβασμός και είμαστε ανοιχτοί, μπορούμε να κάνουμε διάλογο. Για παράδειγμα οι μουσικοί μπορεί να είναι φοβερά ανταγωνιστικοί μεταξύ τους, αλλά σέβονται ο ένας τον άλλον επειδή καταλαβαίνουν την πορεία, τον κόπο και τη δουλειά που έχει κάνει ο καθένας τους. Στη μουσική η δουλειά φαίνεται, ενώ στη φωτογραφία όχι. Γενικά οι φωτογράφοι μιλάνε πολύ, ενώ οι μουσικοί αισθάνονται πολύ. Κι αυτό είναι ακριβώς αυτό που θέλουμε να αλλάξουμε! Είναι μεγάλο στοίχημα  για εμάς να καταφέρουμε να φιλοξενούμε τις διαφορετικές φωτογραφικές «παρατάξεις» που υπάρχουν, μήπως βρούμε μια άκρη. Γι’ αυτό και στις εκδηλώσεις μας θα καλούμε πολλές και διαφορετικές «φωνές», ώστε να γίνεται διάλογος κι ένα πρώτο βήμα συνεργασίας. Παρόμοιο στοίχημα είναι και η μεταξύ μας δημιουργική συνύπαρξη, η οποία θα οδηγήσει και στην ομαλή λειτουργία του χώρου. Αυτό προϋποθέτει δουλειά στη σχέση μεταξύ μας, αλλά και με τους εαυτούς μας.

Η ουσία σε όλα αυτά βρίσκεται στην παιδεία, που όμως δεν έχει να κάνει με πτυχία, γνώσεις κ.λπ. Είναι κάτι άλλο, είναι ένας εσωτερικός δρόμος αναζήτησης της αρμονίας. Το γνώθι σαυτόν. Η σημαντικότερη ερώτηση που μπορεί να βάλει κάποιος άνθρωπος στη ζωή του είναι αυτή: «ποιος είμαι;». Αν το κάνει, όλα θα βρουν το δρόμο τους. Και στη φωτογραφία και οπουδήποτε.

Info:

* H Luminous Eye θα κάνει το ντεμπούτο της την Παρασκευή, 18 Οκτωβρίου 2019, στις 20:00, με την ομαδική έκθεση φωτογραφίας «Innerscapes – Μυθολογία του τοπίου» όπου θα παρουσιαστεί η δουλειά εννέα φωτογράφων σε ισάριθμα τρίπτυχα.

Γιάννης Γκόγκος, Innerscapes – Μυθολογία του τοπίου

Εννέα προσωπικοί κόσμοι, εννέα βλέματα, εννέα εσωτερικά τοπία, εννέα συναντήσεις, εννέα συγκινήσεις. Συμμετέχοντες καλλιτέχνες: Hannah Devereux, Karen Glaser, Κωνσταντίνος Βασιλάκης, Βασίλης Γεροντάκος, Γιάννης Γκόγκος, Δημήτρης Διαμάντης, Χάρης Κακαρούχας, Φωτεινή Μαρκέλλου, Συμεών Χατζηλίδης.

Επιμέλεια έκθεσης: Χάρης Κακαρούχας.  

Λίγες μέρες νωρίτερα θα γίνουν οι παρουσιάσεις των σεμιναρίων που θα ξεκινήσουν στον χώρο.

https://www.facebook.com/Luminous-Eye-2414654925232454/

https://www.instagram.com/luminouseye.athens/

** Ευχαριστώ πολύ τη συντάκτρια του Photologio Κέλλυ Ανδρεάδη για την παρουσία και τη συμμετοχή της στην κουβέντα μας.