Για το photologio, ο φωτογράφος Γιώργος Κυλπάσης ανασύρει από το προσωπικό του αρχείο 4+1 αγαπημένες του φωτογραφίες, και μας τις παρουσιάζει μαζί με προσωπικές σκέψεις και αναμνήσεις …

Με ένα ποίημα, λίγους μουσικούς στίχους και προσωπικές σκέψεις θα προσπαθήσω να μοιραστώ μαζί σας την προσωπική φωτογραφική μου ματιά! Πίσω από κάθε κλικ υπάρχει πάντα και μια προσωπική ιστορία που θυμάμαι σχεδόν με κάθε λεπτομέρεια. Ανατρέχοντας όμως ξανά στα αρχεία του σκληρού δίσκου,πέρασε ο καιρός, οι συνθήκες  άλλαξαν μαζί τους μάλλον και εμείς. Οπότε  αν θα έπρεπε να ξαναγράψω κάτω από τις ίδιες φωτογραφίες (πχ έξι μήνες μετά) πιθανόν οι σκέψεις μου να ήταν διαφορετικές…άρα και τα κείμενα,όμως σήμερα μιλάμε για το παρόν.

Γιώργος Κυλπάσης

My Covid era-έαρ

Τα ”χιόνια” της τηλεόρασης όλο αυτό το διάστημα” εγκλεισμού” στο σπίτι, με έκαναν να επιστρέψω και πάλι στο αγαπημένο ραδιόφωνο των εφηβικών μου χρόνων. Άκουσα μουσική ώρες ατέλειωτες,σε μια προσπάθεια να ηρεμήσω,να αποβάλλω άγχος και αρνητικές σκέψεις. Κάπως έτσι ξεκίνησε και η καταγραφή της καραντινο-ζωής μου, με αφορμή τη μουσική. Απομόνωσα στίχους μουσικών κομματιών που άκουγα για πολλοστή ή πρώτη φορά και άρχισα να συνθέτω εικόνες. Χρησιμοποιώντας πίνακες ζωγραφικούς, χρωματιστές ζελατίνες, φλοράλ σεντόνια μέχρι και πλαστικά λουλούδια ξεχασμένα στην καρναβαλική μου ντουλάπα, προσπάθησα να δώσω χρώμα στις γκρίζες μέρες του Covid-19. Δεν ξέρω αν όπως κάποιοι λένε όλο αυτό το διάστημα ”τα βρήκαμε” με τον εαυτό μας ή τελικά τον ”χάσαμε” (;). Προσωπικά νιώθω πως ήρθε η εποχή που ανακάλυψα άγνωστες, φωτεινές αλλά και σκοτεινές πτυχές του εαυτού μου, κάνοντας με συνέπεια, στόχο και αφοσίωση αυτό που αγαπώ: την φωτογραφία.

Καλή (μας) αντάμωση!

Γιώργος Κυλπάσης

Ημερολόγιο Καραντίνας 1/4/20,
Το ομολογώ δεν είδα ούτε μια μέρα το δίδυμο Τσιόρδα -Χαρδαλιά, ήταν μάλιστα το διάστημα που φιλοξένησα σπίτι ,την φίλη μου Χρύσα, η οποία πρόλαβε κυριολεκτικά την τελευταία πτήση από Αγγλία για Ελλάδα, διακόπτοντας κάπως έτσι άδοξα αλλά προσωρινά το μεταπτυχιακό της στο Coventry. Η συνέχεια γνωστή… 14 ημέρες αυστηρής καραντίνας μετά από την ημερομηνία άφιξης της. Ωραία η συγκατοίκηση (δεν λέω)…,η παρέα ,τα αστεία,το μαγείρεμα,το ραντεβού μας στο σαλόνι κάθε βράδυ στις 10:30 για ταινία,οι μεταμεσονύκτιες συζητήσεις και οι κοινοί μας προβληματισμοί για το αβέβαιο μέλλον. Όμως καθ’ ένας από εμάς τελικά θέλει τον προσωπικό του χώρο και χρόνο. Γιατί πάντα θα υπάρχουν μέρες ή στιγμές ασυνεννοησίας, σιωπής, μοναξιάς, πόσο μάλλον τότε που μοιραζόσουν 4 τοίχους για πόσα 24ωρα!;, και από την Πρωταπριλιά φτάσαμε αστεία αστεία στον Μάη.

Γιώργος Κυλπάσης

Από τις πρώτες μου νυχτερινές φωτογραφικές ” απόπειρες” να αυτο-φωτογραφηθώ,αφού μέχρι και πέρυσι μαζί με την δύση του ηλίου,έκλεινα αυτόματα και την φωτογραφική μου μηχανή. Ένιωθα πως μαζί με το τελευταίο φως της ημέρας, χάνεται η μαγεία μαζί και τα κλικ. Κάτι που στην συνέχεια αναίρεσα,σαν μια νέα εσωτερική μου ανάγκη να δοκιμάσω τον εαυτό μου,να πειραματιστώ,να καταγράψω τον εαυτό μου κατά την επιστροφή στο σπίτι μετά από μια έντονη, δύσκολη ή και αδιάφορη μέρα στη δουλειά! Έστηνα το τρίποδο και με χώριζαν μόλις δέκα δευτερόλεπτα στο timer της κάμερας, για να μεταμορφωθώ από σκηνοθέτης σε πρωταγωνιστής των κάδρων μου. Πάντα με συνοδεία μουσικής κατά τη διάρκεια των λήψεων, και στίχους κάτι σαν λεζάντα κατά την επεξεργασία της τελικής εικόνας.

And if you bury me, add

Three feet to it

One for your sorrow, two

For your sweat

Three for the strange

Things we never forget

(The Walkabout)

Γιώργος Κυλπάσης

Σημείο 0.
Χρειάζονται δύο άνθρωποι. Δύο τουλάχιστον.
Ένας να φτιάχνει τις λέξεις και ένας να τους βάζει φυτίλι, να τις ανάβει και να τις πετάει.
Αλλά τι σας λέω κι εσάς,σάμπως πεινάσατε ποτέ τόσο
ώστε να μπείτε ολόκληροι μέσα σ’ έναν άλλο άνθρωπο;
Ίσως αν καείτε, να μάθετε…
(Απόσπασμα απο την ποιητική συλλογή Αντάρτικο2 των Δημήτρη Γκιούλου και Κωνσταντίνου Παπαπρίλη – Πανάτσα)

Ο Γιώργος Κυλπάσης επιλέγει … Andrea Kiss 

Andrea Kiss

Την Andrea Kiss την ”γνώρισα” φωτογραφικά τουλάχιστον, πρόσφατα από την φίλη Λένα στην ερασιτεχνική μας φωτογραφική ομάδα εδώ στην Πάτρα ”Πολύμορφο”. Ξέρεις από αυτά τα dm που σου στέλνουν οι φίλοι στο Instagram. Έκτοτε  μαγεμένος  από την απλότητα των εικόνων της, ”ξεκοκκάλισα” κυριολεκτικά τη δουλειά της, και μάλιστα σε μία εποχή που έχω ήδη αποφασίσει να δουλέψω πιο στοχευμένα, και κάπως ”παράδοξα” τα αυτοπορτρέτα μου στο σπίτι. Κάποτε σε ένα σχετικά πρόσφατα  φωτογραφικό σεμινάριο,ο εισηγητής είπε ” δουλεύουμε με ό,υλτι έχουμε”. Δεν θα σταθώ λοιπόν σε φωτογραφικές λεπτομέρειες ή τεχνικές, μου αρκεί που βλέπω πως το ανθρώπινο σώμα ”μεταμορφώνεται” στο πιο όμορφο και ζωντανό γαρύφαλλο.

Andrea Kiss is a hungarian artist, a member of MAOE, FISE and MFVSZ. She studied at MOME in Budapest where she took two degrees (Ceramic designer and Art & Design teacher).

Andrea’s thoughts of her work:

“My photographs are considered to be the pages of my personal diary. Moments of my own life show a stand-alone story, but they can often be interpreted as a part of a more complex process. I freeze the moments of my life, but I do not explain my point of view. I allow myself the freedom to enter the viewer’s world. While I am working on the photo, I am the photo myself. When the picture is in front of the audience, the viewer can discover herself/himself in it. I give a moment of my own.”

Info:

Ο Γιώργος Κυλπάσης είναι 40 ετών σπούδασε Διοίκηση Τουριστικών Επιχειρήσεων στο ΑΤΕΙ Ηπείρου, ζει και εργάζεται μόνιμα στην Πάτρα, ενώ ανακάλυψε την αγάπη του για την φωτογραφία κάπως αργά στα 35 του. Στον λιγοστό ελεύθερο χρόνο του βγαίνει με την μηχανή του στους δρόμους,ταξιδεύει αλλά όχι τόσο συχνά πια, καταγράφει την ζωή του ή τις ζωές των άλλων με μια μια canon 550d και το όνειρο του να ζήσει μόνιμα και ιδανικά κάποια στιγμή στην Σύρο.

Εύχομαι η νέα χρονιά να μας φέρει λιγότερες σκοτούρες και περισσότερες ξέγνοιαστες (έστω) στιγμές, όπως αυτές… Οπως τότε που ήμασταν παιδιά!

Γιώργος Κυλπάσης

Γιώργο, μίλησέ μας για το “ταξίδι” σου στη φωτογραφία. Ποια ήταν η πρώτη αφορμή που θυμάσαι και ποιοι οι σημαντικότεροι σταθμοί στην έως τώρα διαδρομή;
Όλα ξεκίνησαν πριν απο 4 χρόνια… με μία φωτογραφική μηχανή (καλοκαιρινών διακοπών) στο χέρι, στον τότε Φωτομαραθώνιο Πάτρας. Ακόμη θυμάμαι την πρώτη μου φωτογραφία, ένας Superman – μινιατούρα καρφωμένος στο Παλιό καρνάγιο στη Μαρίνα Πάτρας. Λίγες μέρες αργότερα και στα αποτελέσματα του διαγωνισμού ο αδερφός μου (επαγγελματίας φωτογράφος τώρα), κερδίζει μια ολοκαίνουρια ψηφιακή μηχανή, μου την χαρίζει και με παροτρύνει να συνεχίσω. Λίγους μήνες μετά, ένα μοναχικό μου ταξίδι στο Άμστερνταμ μου δίνει την προσωπική πολυτέλεια χρόνου να περιπλανηθώ για 5 μέρες στη πόλη φωτογραφίζοντας σύννεφα, κανάλια, γέφυρες, ποδήλατα και ανθρώπους. Το Άμστερνταμ σίγουρα ήταν και θα είναι ο πρώτος μου σημαντικός σταθμός και κάθε επόμενο ταξίδι, απο τότε έως σήμερα, μια ξεχωριστή φωτογραφική εμπειρία.

Ίσως να μην βρισκόμασταν σήμερα σε αυτή την κουβέντα, αν δεν έβλεπα τυχαία, χωρίς να σε ξέρω τότε, αυτή τη φωτογραφία (βλ. κεντρική φωτο). Μού θύμισε έντονα την γνωστή φωτογραφία του Robert Frank «Trolley – New Orleans» (1955) και ήθελα να σε ρωτήσω: τη γνώριζες, την είχες στο μυαλό σου κατά τη λήψη ή κατά την επεξεργασία της δικής σου φωτογραφίας;
Σε ευχαριστώ γι’ αυτή την ερώτηση… ήταν η αφορμή να γκουγκλάρω Robert Frank ”Trolley New Orleans 1955”, να ταξιδέψω στο ασπρόμαυρο, μαθαίνοντας κάτι σπουδαίο. Η φωτογραφία που επέλεξες τραβήχτηκε στο Βελιγράδι πριν λίγο καιρό, σε μια «ανάγκη» μου να δοκιμαστώ φωτογραφικά και με δειλά βήματα σε πρόσωπα. Όσο για το ασπρόμαυρο ήταν καθαρά θέμα προσωπικής επιλογής κατα την επεξεργασία της φωτογραφίας.

Από τη συλλογή σου φαίνεται ότι προτιμάς τα ανοιχτά τοπία, με φυσική ομορφιά και διακριτική ανθρώπινη παρουσία. Ωστόσο, συχνά επιδιδόμαστε περισσότερο σε αυτό που απλώς είμαστε καλύτεροι ή προκύπτει πιο αβίαστα, αποφεύγοντας ή παραγκωνίζοντας αυτό που πραγματικά ονειρευόμαστε να κάνουμε. Ποιο είδος, ύφος, στυλ φωτογραφίας αγαπάς περισσότερο σαν θεατής και θέτεις σαν φωτογραφικό σου στόχο;
Τα τοπία προέκυψαν μάλλον λόγω συγκυριών, από τη μία οι μοναχικές βόλτες στην πόλη και από την άλλη οι εκδρομές με φίλους… δεν μου αρέσει και δεν τους αρέσει να “ποζάρουν” για ένα μου κλικ. Σέβομαι τους ανθρώπους και την ανάγκη τους να διαβάσουν την εφημερίδα, να φάνε το παγωτό τους… να κάνουν αυτό που τους ευχαριστεί, για να σηκώσω την μηχανή μου και να γίνω “αδιάκριτος”, ίσως αυτό να “φρενάρει” περισσότερο το χέρι μου στις φωτογραφίες δρόμου. Ωστόσο, αυτο είναι το αγαπημένο μου είδος, η φωτογραφία δρόμου, είναι το κομμάτι που αισθάνομαι ότι έχω δουλέψει λιγότερο, αλλά το να αποτυπώνεις τη “στιγμή” είναι μαγεία και μοναδική πρόκληση για μένα κάθε φορά!

Θα έλεγα ότι είσαι ένας …«χρωματιστός» άνθρωπος! Συνολικά η δουλειά σου, από το θέμα και την επεξεργασία έως τον τίτλο των φωτογραφιών, έχει ζωντάνια, χιούμορ, συναίσθημα, αυθορμητισμό, καμιά φορά (αυτο)σαρκασμό, ευαισθησία, «χρώμα»… Πότε, λοιπόν, ασπρόμαυρο, με ποια κριτήρια και με ποια διάθεση;
Ο αυθορμητισμός, το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός είναι το αντίδοτο σε ό,τι, κυρίως στραβό, μας συμβαίνει καθημερινά. Κατά καιρούς στα social media «ανεβάζω» πολύχρωμες φωτογραφίες με τίτλους όχι και τόσο πολύχρωμους – αισιόδοξους, είναι αυτό το «τι σκέφτεστε;» χωρίς hashstags (τα βαριέμαι). Το ασπρόμαυρο πάντα υπάρχει και ναι, έχουν υπάρξει στιγμές που κακοδιάθετος έχω αρχίσει να επεξεργάζομαι φωτογραφία από φωτεινή σε πιο σκοτεινή, για να καταλήξει ασπρόμαυρη.

Έχοντας ήδη κάποια χρόνια ενασχόλησης στο ενεργητικό σου, πόσο εύκολο θεωρείς κατ’ αρχήν να αποκτήσει κανείς και στη συνέχεια να διατηρήσει με συνέπεια μια φωτογραφική ταυτότητα, ιδίως καθώς η φωτογραφία υπάρχει γύρω μας σε υπερπροσφορά και φωτογραφικά όλα σχεδόν έχουν ήδη συμβεί και μάλλον επαναλαμβάνονται;
Όπως είχε πει και μια φίλη μου κάποτε, με αρκετή δόση «καυστικού χιούμορ», «όλοι εχουν πάρει ένα μικρόφωνο, ποδήλατο ή φωτογραφική μηχανή» και αυτό είναι αλήθεια. Το να αποκτήσεις και να διατηρήσεις μια φωτογραφική ταυτότητα είναι εξαιρετικά δύσκολο. Απαιτεί αφοσίωση, συνεχή δουλειά και χρόνο. Απ’ την άλλη οι καθημερινές επαγγελματικές και προσωπικές μας υποχρεώσεις (σε επανάληψη), δεν μας επιτρέπουν να έχουμε πάντα τον χρόνο που θα θέλαμε. Όταν υπάρχει λοιπόν ας τον αξιοποιεί ο καθένας απο εμάς όπως θέλει, με αυτούς ή αυτά που μας «γεμίζουν μπαταρίες».

Είσαι αρκετά δραστήριος φωτογραφικά, συμμετέχεις σε διαγωνισμούς και μάλιστα διοργανώθηκε ήδη η πρώτη ατομική σου έκθεση. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία; Και πόσο αλλάζουν τη στάση σου απέναντι στο αντικείμενο τέτοιες διαδικασίες, που αναπόφευκτα σε εκθέτουν σε άλλου είδους δημοσιότητα, σε πιο υποψιασμένο κοινό και συναφώς σε πιο αυστηρή κριτική, σε σχέση με την χαλαρή δραστηριοποίηση στα μέσα δικτύωσης;
Δεν φανταζόμουν ούτε ήταν στα πλάνα μου να εκθέσω τις ταξιδιωτικές – φωτογραφικές μου εμπειρίες. Ο σημαντικότερος λόγος που έκανα το «Travel14» ήταν ο σκοπός. Το καφέ «Γέφυρες ΚοινΣΕπ Ένταξης» είναι το πρώτο καφέ στην Πάτρα στο οποίο εργάζονται άτομα που αντιμετωπίζουν προβλήματα ψυχικής υγείας, μέλη του ΣΟΨΥ Πάτρας. Η έκθεσή μου ήταν τρόπος έκφρασης, για να «γκρεμίσω» τον τοίχο της προκατάληψης, για να «αγκαλιάσει» ο κόσμος αυτή την υπέροχη προσπάθεια. Κατά την διάρκεια της έκθεσης είχα την ευκαιρία να μοιραστώ την χαρά μου με δικούς μου ανθρώπους, να ακούσω θετικές και αρνητικές κριτικές, να βελτιωθώ και να συνεχίσω.

Είναι μοναχική διαδικασία η φωτογραφία; Ή είναι περισσότερο διέξοδος, «παράθυρο» για έκφραση, ανανέωση κι εξωτερίκευση;
Σε κάθε ταξίδι με φίλους ξεκλέβω λίγο ή και περισσότερο χρόνο μόνος με την φωτογραφική μου μηχανή, οπότε η φωτογραφία είναι για εμένα μάλλον μοναχική διαδικασία, αλλά και «παράθυρο έκφρασης» της εσωστρέφειας που μπορεί να νιώθω ώρες και φορές.

Τι ονειρεύεσαι και τι σχεδιάζεις για το φωτογραφικό σου μέλλον;
Θα μοιραστώ μαζί σας το πιο τρελό μου όνειρο στα 37, να φοιτήσω σε μια σχολή φωτογραφίας στο εξωτερικό…. ποτέ δεν είναι αργά (λένε).

Το προφίλ του Γιώργου στο Instagram https://www.instagram.com/georgeklp/ και το facebook George Klp
Η συνέντευξη δόθηκε στις 2.2.2017