Photo: Σοφία Τολίκα

Ήταν πολύ ανήσυχος.

Από την πρώτη στιγμή που είδε το φύλλο εγκαταστημένο μέσα στην κάμαρά του, άρχισε να τον βασανίζει το ερώτημα για το τι θα γινόταν. Δυο δρόμους μπορούσε να πάρει : ή να γίνει μια αλλομπέτσα ή ένα φυλλόδεντρο…

«Μόνο όταν αρχίζεις, φαίνεται, ν’ αποκτάς κάτι δικό σου, βλέπεις τι δεν σου ανήκει πραγματικά», είπε.

Γι’ αυτό και ήταν πολύ ανήσυχος για την εξέλιξη που θα ‘παιρνε το φύλλο του.

Αν έμενε μια αλλομπέτσα θα ‘χε την επιδερμίδα λεπτή και διάφανη, μαλακιά, χνουδάτη, ευαίσθητη στο φως και στις αλλαγές της ατμόσφαιρας. Και θα μπορούσε να πετάξει από τα πλάγια κι άλλα φύλλα, θα ‘ριχνε καταβολές, γιατί σαν θηλυκό που θα ‘ταν θα γεννοβολούσε, μα το ίδιο θα έμενε για πάντα απροστάτευτο μες στην εχθρότητα σαν κορίτσι που η ομορφιά του γεννά το θάνατο. Ενώ αν γινόταν ένα φυλλόδεντρο το δέρμα του θα σκλήραινε, τα νεύρα του θα χόντραιναν, θ’ αποκτούσε σάρκα στέρεη σαν του κάκτου και θα πετούσε αγκάθια, αν το πολυζόριζαν. Θα ‘ταν ένα αρσενικό…

Ούτε κι ο ίδιος ήξερε τι να ευχηθεί. Μια το ‘θελε αλλομπέτσα, για να ταιριάξουν οι ευαισθησίες τους, μια το ‘θελε φυλλόδεντρο, για ν’ αντέξει στον αγώνα. Και για την ώρα, σε τούτη τη θολή εποχή της εφηβείας του, όλα ήταν πιθανά. Γι’ αυτό στο βάθος ήταν πολύ ανήσυχος.

Κι ενώ έβλεπε τον πατέρα του να σβήνει το τσιγάρο του στο τασάκι, σκεφτόταν :

«Ο καιρός θα το δείξει. Οι μέρες, οι βδομάδες που θα ‘ρθουν θα μου πουν για το πραγματικό φύλο του φύλλου μου».

(Βασίλης Βασιλικός, «Το Φύλλο»)