Κωστής Αργυριάδης – “we are turning into nobodies”

Κωστής Αργυριάδης – ”we are turning into nobodies”

English Version

Από την παιδική μου ηλικία θυμάμαι τον εαυτό μου να θέλει να ξεχωρίζει. Να είμαι διαφορετικός. Μεγάλωσα στο τέλος μια εποχής που αυτό μπορούσε να συμβεί, αφού η παγκοσμιοποίηση ήταν ακόμα σε εξέλιξη. Φυσικά αντέγραφα πράγματα που έβρισκα να μου αρέσουν, ντυνόμουν σαν τους διάσημους μουσικούς που θαύμαζα και μιμούμουν ακόμα και τη συμπεριφορά τους.
Νομίζω ότι το δεύτερο μεγάλο σοκ, μετά την ίδια την εφηβεία, είναι η ανακάλυψη ότι δεν μπορείς να αλλάξεις τον κόσμο. Και το τρίτο σοκ είναι ότι όλα είναι και θα είναι τα ίδια, όλα είναι μια αντιγραφή και επαναπροσδιορισμός ορισμένων – θεωρητικά επιτυχημένων – εμφανίσεων, κατασκευών, τρόπων ζωής, μόδας, κουλτούρας και υποκουλτούρας. Αυτό το φάσμα εκτείνεται από τον αριστερό χώρο και τον φιλελευθερισμό, μέχρι την υποκουλτούρα, το underground και τις διαπροσωπικές σχέσεις.
Ως εκ τούτου, προσπάθησα να αντιγράψω και να δείξω μια μαζική εμπειρία της ίδιας της ζωής, ένα ανοιχτό αίνιγμα μιας πόλης.
Ο αρχικός τίτλος του έργου: ”copies®” αντικαταστάθηκε από το ”we are turning into nobodies” σε μια ύστατη προσπάθεια να γίνει διακριτός τουλάχιστον ο τίτλος ενός έργου, το οποίο είναι αντίγραφα αντιγράφων υλικών πρωτοτύπων, το οποίο σύμφωνα με τον Πλάτωνα απέχει τρεις φορές μακριά από την ιδέα, το σημαίνον, αφού υπάρχει η ιδέα, υπάρχει ένα τυχαίο υλικό αντίγραφό της στον κόσμο όπου βλέπουμε και υπάρχει και το τεχνικό αντίγραφό της, όπου ένας δημιουργός αναπαράγει αυτό που βλέπει.
Επιπλέον, ο Water Benjamin είπε: “…για πρώτη φορά στην παγκόσμια ιστορία, η μηχανική αναπαραγωγή χειραφετεί το έργο τέχνης από την παρασιτική του εξάρτηση από την τελετουργία”.
Η λειτουργία της τέχνης, υποστηρίζει ο Μπένγιαμιν, είναι ιστορικά συνδεδεμένη με την τελετουργία, και η τελετουργία εξαρτάται από την ύπαρξη ενός πρωτότυπου, αυθεντικού έργου τέχνης. Παρόλο που το ίδιο έργο τέχνης μπορεί να εμπλέκεται σε πολλές διαφορετικές τελετουργίες με την πάροδο του χρόνου, η τελετουργία παρέμεινε ένας σημαντικός τρόπος με τον οποίο οι θεατές έδιναν νόημα στην τέχνη. Ωστόσο, καθώς η μηχανική αναπαραγωγή αυξανόταν, οι καλλιτέχνες έπρεπε να βρουν νέες δικαιολογίες για την τέχνη εκτός τελετουργίας – “τέχνη για χάρη της τέχνης”. Αυτή η στάση απέναντι στην τέχνη αρνιόταν ότι η τέχνη είχε οποιαδήποτε κοινωνική λειτουργία.
Αυτή είναι η μεγαλύτερη ένδειξη ότι η τέχνη στην εποχή της μηχανικής αναπαραγωγής έχει ακόμη πιο σαφή κοινωνική λειτουργία από ποτέ. Απαλλαγμένη από την “παρασιτική” τελετουργία (στην οποία το έργο τέχνης είναι η αυθεντία), η τέχνη ήταν πλέον ελεύθερη να είναι μια μορφή επικοινωνίας που οικοδομείται από νέα πλαίσια και τάξεις. Η τέχνη δεν παρήχθη τότε για τελετουργία, αλλά για αναπαραγωγή. Υπό αυτή την έννοια, η τέχνη μπορεί να είναι πολιτική μόνο όταν απελευθερώνεται από την “αύρα”, και αυτή η διαδικασία είναι δυνατή μόνο μέσω της μηχανικής αναπαραγωγής. (Benjamin, Walter, “Το έργο τέχνης στην εποχή της μηχανικής αναπαραγωγής”). 

Το μέγεθος του υλικού του project είναι αρκετά μεγάλο. Για περισσότερο υλικό:
https://www.kostisargyriadis.com/copy-of-we-are-turning-into-nobodies

Bio
Ο Κωστής Αργυριάδης γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1981. Σπούδασε φωτογραφία με υποτροφία στο ESP Photography και μαθήτευσε κοντά στον Στράτο Καλαφάτη. Βιοπορίζεται από τη φωτογραφία. Εξέδωσε την πρώτη του φωτογραφική εργασία με τις εκδόσεις Άγρα το 2014 με τον τίτλο ”Every Day, Every City” και το 2022 την δεύτερη με τον τίτλο ”DD-MM-YYYY” (αυτοέκδοση). Έχει συμμετάσχει σε πολλές ομαδικές εκθέσεις και φεστιβάλ όπως το ”Thessaloniki: Looking at time through moments: photographs 1900-2017″ στο Μουσείο Ευρωπαϊκού Πολιτισμού στο Βερολίνο, το Festival Circulation(s),στο Παρίσι το Balkans Today, The present of a wounded landscape στην Αθήνα, το Estate Fotografia Siracusa Festival στις Συρακούσες, το Projet 102 στο Παρίσι. Έχει πραγματοποιήσει ατομικές εκθέσεις εντός και εκτός Ελλάδας. Το φωτογραφικό του όραμα συνοψίζεται στην ανάδειξη της ασημαντότητας του οπτικού περιεχομένου της καθημερινής ζωής και των πόλεων καθώς και η σχέση του ανθρώπου με τον κόσμο στην περιπλάνηση μέσα σε αυτές.

Costis Argyriadis – ”we are turning into nobodies”

Since childhood I remember myself wanting to stand out. To be different. I grew up on the edge at a time when this was happening since globalization was still a work in progress. Of course I copied things I found myself liking, dressing up like famous musicians and even
mimicking their attitudes. I think the second big shock, after adolescence itself, is the discovery that you can’t change the world.
And the third shock is that everything is, and it will be the same, everything is a copy and reimagining of certain – theoretically successful – looks , constructions, lifestyles, fashion, culture and subculture. This spectrum runs from left space and liberalism, to subculture, subcultures, the underground and interpersonal relations.
Therefore, I attempted to copy and show a massive experience of life itself, an open conundrum of a city.
The original title of the project: ”copies®” was replaced by ”we are turning into nobodies” in a last ditch attempt to make at least the title of a project distinct, which is copies of copies of material originals, which according to Plato is three times as far from the idea, the signifier, since there is the idea, there is an accidental material copy of it in the world where we see and there is also the technical copy of it, where a creator reproduces what he sees.
Furthermore, Water Benjamin said: “…for the first time in world history, mechanical reproduction emancipates the work of art
from its parasitical dependence on ritual.“ Art’s function, Benjamin argues, is historically tied up with ritual, and ritual depends on the existence of an original, authentic piece of art. Even though the same piece of art might get tied up in several different rituals over time, ritual remained an important way that viewers made sense of art. However, as mechanical reproduction increased, artists needed to find new justifications for art outside of ritual—“art for art’s sake.” This attitude toward art denied that art had any social function.
This is the biggest hint that art in the age of mechanical reproduction has an even clearer social function than ever before. Freed of “parasitic” ritual (in which the piece of art is the authority), art was now free to be a form of communication built from new contexts and orders. Art was produced not for ritual then, but for reproduction. In this sense, art can only be political when it breaks free from the “aura,” and this process is only possible via mechanical reproduction. (Benjamin, Walter. “The Work of Art in the Age of Mechanical Reprod)

The size of the project material is quite large. For more:
https://www.kostisargyriadis.com/copy-of-we-are-turning-into-nobodies

Bio
Kostis Argyriadis is a photographer born in 1981 in Thessaloniki, Greece. He attended ESP Photography with scholarship. He studied under Stratos Kalafatis. He makes his living from photography. He published his first book ‘’Every Day, Every City’’ with Agra publications and his second ‘’DD/MM/YYYY’’ is self-published. He participated in several published books and photo festivals like ”Thessaloniki: Looking at time through moments: photographs 1900-2017″ Museum of European Culture’s, Berlin, Festival Circulation(s),in Paris, Balkans Today, The present of a wounded landscape in Athens, Estate Fotografia Siracusa Festival in Italy , Projet 102 in Paris. He has held solo exhibitions inside and outside Greece. His photography vision currently lies within the triviality of everyday urban and life patterns, alongside with the absurd and inconsequential of reality and the tranformations of it.