Πάνος Χαραλαμπίδης – Μαίρη Χαιρετάκη: “Ο δημιουργός ενός φωτογραφικού έργου πλάθει ένα σύμπαν με εικόνες και η δυσκολότερη πρόκληση είναι ο κόσμος αυτός να είναι πραγματικά συμπαγής”

Πάνος Χαραλαμπίδης – Μαίρη Χαιρετάκη: “Ο δημιουργός ενός φωτογραφικού έργου πλάθει ένα σύμπαν με εικόνες και η δυσκολότερη πρόκληση είναι ο κόσμος αυτός να είναι πραγματικά συμπαγής”

Ο Πάνος Χαραλαμπίδης και η Μαίρη Χαιρετάκη είναι ένα καλλιτεχνικό δίδυμο που ζει στην Κρήτη. Αυτό που τους εξάπτει την περιέργεια στη φωτογραφική τέχνη είναι η δυνατότητά της να λειτουργήσει ως ένα ερευνητικό εργαλείο που ενσωματώνει την εγγενή αποδεικτική φύση του μέσου, με τα συναισθήματα και την ανθρώπινη προοπτική.

Δημιουργείτε ως καλλιτεχνικό δίδυμο, κόντρα στην αντίληψη ότι η φωτογραφία είναι ένα μοναχικό μέσο. Τι είναι αυτό που σας ενώνει και σας εμπνέει στην από κοινού καλλιτεχνική δράση;

Κατ’ αρχάς σας ευχαριστούμε πολύ για την πρόσκληση και το ενδιαφέρον σας για τη δουλειά μας.

Η ιδέα του καλλιτεχνικού διδύμου ήταν κάτι που προέκυψε φυσικά και αβίαστα. Το γεγονός ότι είμαστε ζευγάρι και στη ζωή, σε συνδυασμό με το κοινό μας πάθος, τη φωτογραφία, βοήθησε στο να αναπτύξουμε πολύ γρήγορα μια συνεργασία, η οποία εξελισσόταν παράλληλα με την προσωπική μας σχέση. Έχοντας κοινό background στις σπουδές και τα ερεθίσματά μας, δημιουργήσαμε ένα κοινό φωτογραφικό «ον» το οποίο εξέφραζε ταυτόχρονα τις καλλιτεχνικές ανησυχίες και των δύο. Η δημιουργία και εξέλιξη μίας κοινής φωτογραφικής ταυτότητας είναι η πραγματική πρόκληση που μας ενώνει. Πιστεύουμε ότι μια επιτυχημένη συνεργασία δεν είναι να κάνουμε κάτι «καλύτερο», αλλά να δημιουργήσουμε κάτι διαφορετικό. Όπως το φωτογραφικό έργο είναι αντιπροσωπευτικό για τον εκάστοτε φωτογράφο, έτσι και το αποτέλεσμα του καλλιτεχνικού μας διδύμου πρέπει να δίνει την εντύπωση ότι ανήκει σε μια ανεξάρτητη από εμάς οντότητα.
Σχετικά με το τι μας εμπνέει, χρησιμοποιούμε τη φωτογραφία για να επικοινωνούμε ιστορίες ή ιδέες. Η αφορμή για να ξεκινήσουμε τη διερεύνηση μίας ιδέας μπορεί να είναι πολλά πράγματα: αναμνήσεις, τυχαίες συναντήσεις, ένα βιβλίο, μία ταινία, μουσική, άρθρα ειδήσεων και φυσικά τα έργα άλλων φωτογράφων και καλλιτεχνών. Εν κατακλείδι, η αρχική πηγή έμπνευσής μας μπορεί να είναι οτιδήποτε, αρκεί να μας ενδιαφέρει. Για να συνεχίσουμε όμως μία φωτογραφική εργασία και να αφοσιωθούμε πλήρως σε αυτή, σημαντικό ρόλο έχει η συναισθηματική επαφή που σταδιακά αποκτούμε με τον κόσμο της. Αργότερα καταλάβαμε ότι αφιερωνόμασταν σε project με θέματα που έχουν τελικά μία θεραπευτική – παρηγορητική επίδραση σε εμάς. Τα έργα μας πρέπει να έχουν ισχυρή σχέση μαζί μας. Αυτό μας δίνει το δικαίωμα να διερευνήσουμε περαιτέρω και αργότερα να παρουσιάσουμε το έργο μας στο κοινό.

Panos and Mary: Από το project “Cornucopia”

Στα projects σας ο θεατής αναγνωρίζει την deadpan προσέγγιση σχεδόν στο σύνολο των εικόνων, σε τοπογραφίες, πορτρέτα αλλά και documentary στοιχεία. Πώς επηρεάζει ο τρόπος φωτογράφισης μια αφήγηση;

Πραγματικά μας αρέσει το deadpan. H συγκεκριμένη αισθητική αποφορτίζει την εικόνα από κάθε συναισθηματισμό και υποκειμενικότητα κρύβοντας αποτελεσματικά, με αυτό τον τρόπο, την ύπαρξη του δημιουργού-καλλιτέχνη. Ταυτόχρονα όμως ενεργοποιεί τον θεατή και τον αναγκάζει, σχεδόν αντανακλαστικά, να γεμίσει ο ίδιος αυτό το κενό με τα δικά του συναισθήματα. Με αυτόν τον τρόπο ο θεατής μετατρέπεται σε αυτόπτη μάρτυρα του φωτογραφικού γεγονότος. Ωστόσο υπάρχουν διαφορετικές εκδοχές του deadpan, άλλες πιο αυστηρές και άλλες πιο ήπιες που δεν αποποιούνται πλήρως το συναίσθημα. Προσωπικά, θεωρούμε ότι εφαρμόζουμε μία περισσότερο ήπια εκδοχή, καθώς επιθυμούμε την ύπαρξη μιας ποιητικής ατμόσφαιρας στη δουλειά μας.
Μιλώντας γενικότερα, ο τρόπος φωτογράφισης στην αφήγηση είναι ουσιώδης. Ξεκινώντας από την επιλογή αναλογικό-ψηφιακό, φυσικό ή τεχνητό φωτισμό, φορμά, φακούς και άλλα, ο φωτογράφος επιλέγει το πώς θα κινηθεί στην φωτογράφηση, αλλά και το πώς θα καταγραφεί ο χώρος και το περιεχόμενο στην εικόνα. Ταυτόχρονα με τα προηγούμενα, η επιλογή τρόπου σύνθεσης και χρωματικής παλέτας θα καθορίσουν σε μεγάλο βαθμό τελικά τη συνοχή του παραγόμενου έργου, τη θέση του δημιουργού σε αυτό (εμφανής ή διακριτική παρουσία), καθώς και το αν η εικόνα φέρει ήδη κάποιο συναισθηματικό φορτίο πριν την προσλάβει ο θεατής. Σημαντικό είναι ότι ανάλογα με τις επιλογές που κάνουμε, ασπαζόμαστε ουσιαστικά και συγκεκριμένες κουλτούρες που είναι συνδεδεμένες με τις διαφορετικές αισθητικές. Επιλέγοντας την εκάστοτε αισθητική προσέγγιση, καθορίζεται ο τρόπος που θα δει και θα ερμηνεύσει ο θεατής το έργο.
Θα πρέπει εδώ να πούμε ότι αν και έχουμε προτιμήσεις, δεν είμαστε οπαδοί κάποιας συγκεκριμένης προσέγγισης και αισθητικής. Η καλύτερη επιλογή για εμάς είναι αυτή που εξυπηρετεί τον σκοπό του έργου.

Πιστεύω ότι οι φωτογραφίες αφήγησης, στερούνται μεν δύναμης να ικανοποιήσουν την περιέργεια, αλλά μπορούν να είναι μια διαρκής πηγή έμπνευσης και στοχασμών. Τι θεωρείτε εσείς ότι προσφέρει ένα storytelling φωτογραφικό project;

Συμφωνούμε μαζί σου. Στον πεζό λόγο ο αναγνώστης καθοδηγείται στην αφήγηση με ένα σαφή τρόπο και από την προσφερόμενη περιγραφή φτιάχνει στο μυαλό του εικόνες. Η φωτογραφική ιστορία λειτουργεί αντίστροφα. Σε αυτήν την περίπτωση οι εικόνες δίνονται και ο αναγνώστης σε μεγάλο βαθμό προσθέτει τη δικιά του ιστορία. Στην αφηγηματική φωτογραφία δεν υπάρχει ιστορία χωρίς το θεατή και όπως δεν υπάρχει ένας μόνο θεατής δεν υπάρχει και μία μοναδική ιστορία.
Ο δημιουργός ενός φωτογραφικού έργου πλάθει ένα σύμπαν με εικόνες και η δυσκολότερη πρόκληση είναι ο κόσμος αυτός να είναι πραγματικά συμπαγής: Οι εικόνες που παρουσιάζονται δομούν αυτό το φωτογραφικό σύμπαν και ταυτόχρονα πρέπει να δείχνουν σαν να προήλθαν αυθόρμητα από αυτό. Οποιαδήποτε καθοδήγηση από τον δημιουργό μάς αρέσει να γίνεται διακριτικά, σχεδόν αόρατα.
Ο θεατής καλείται να ταξιδέψει με τη φαντασία του μέσα σε αυτόν τον κόσμο και να προσθέσει τη δική του ιστορία. Η διαδικασία αυτή ενεργοποιεί τον αναγνώστη, του προσφέρει εναλλακτικές προσεγγίσεις εμπειριών και τον κάνει συνυπεύθυνο, κατά κάποιο τρόπο, του νοήματος που αντλεί από ένα αφηγηματικό φωτογραφικό έργο.
Συνοψίζοντας ένα αφηγηματικό project φωτογραφίας ενεργοποιεί τον θεατή, μπορεί να αφυπνίσει τη φαντασία του και σε ορισμένες περιπτώσεις να αποτελέσει αφορμή ενδοσκόπησης και πηγή αυτοκριτικής.

Panos and Mary: Από το project “Cornucopia”

Πίσω από τις φωτογραφίες σας διαφαίνεται ένα σχόλιο για κοινωνικά, περιβαλλοντικά, πολιτικά θέματα. Είναι η φωτογραφία μια πολιτική τέχνη;

Ναι, είναι. Οτιδήποτε κάνουμε ως άτομα εντός της κοινωνίας είναι πολιτική πράξη, ακόμα και το απολιτίκ ως στάση κρύβει μία πολιτική διάσταση. Καθώς η φωτογραφία ακολουθεί νόρμες, και αντλεί τις απεικονίσεις της από τον πραγματικό κόσμο και από τα γεγονότα, αναπόφευκτα είναι πολιτική. Ταυτόχρονα, η πράξη της λήψης είναι η ίδια μία πολιτική πράξη, κατά την οποία ο φωτογράφος ενώ επιλέγει τι θα μπει μέσα στο κάδρο του και τί θα μείνει έξω, ταυτόχρονα αποφασίζει τί αξίζει να παρουσιαστεί και τι όχι. Επιπρόσθετα, είναι στη φύση του φωτογραφικού μέσου να είναι δημοκρατικό. Ο κάθε ένας μπορεί να κάνει φωτογραφία, ενώ κάθε αντικείμενο που αναπαρίσταται στη φωτογραφία αποκτά σημασία. Για ακριβώς αυτόν το λόγο η φωτογραφία έχει χρησιμοποιηθεί με τόση επιτυχία στην καταγραφή του ασήμαντου και του τετριμμένου, αλλά και αυτού που έχει παραβλεφθεί.
Όμως, αν τα πάντα είναι πολιτική τότε είναι σημαντικό να διαχωρίσουμε τη φωτογραφία με σαφή πολιτική κατεύθυνση από την υπόλοιπη. Υπάρχει εξαιρετική φωτογραφία με ξεκάθαρη πολιτική ή ακτιβιστική διάσταση. Ωστόσο, στα έργα μας δεν μας έλκει ιδιαίτερα να υπάρχει η εφήμερη διάσταση της πολιτικής. Οποιοσδήποτε πολιτικός σχολιασμός μας, επιθυμούμε να γίνεται με διακριτικό τρόπο.

Panos and Mary: Από το project “Cornucopia”

Τελευταία δυναμώνει η τάση επιστροφής της φωτογραφίας ως βιβλίο – zines, αυτοεκδόσεις, μεγάλες εκδόσεις ή και συλλογικές – η οποία ειδικά στη χώρα μας είχε σχεδόν εκλείψει για πολλά χρόνια. Έργα σας συχνά συμπεριλαμβάνονται σε εκδόσεις του εξωτερικού και σύντομα κυκλοφορεί το δικό σας Cornucopia zine – “Field Notesseries No 05.**
Είναι τελικά το βιβλίο ο καλύτερος τρόπος παρουσίασης ενός φωτογραφικού έργου; Πώς βιώσατε τη διαδικασία δημιουργίας της έκδοσης;

Το βιβλίο είναι ένας πολύ καλός τρόπος παρουσίασης ενός φωτογραφικού έργου. Σε αντίθεση με την έκθεση που έχει εφήμερο χαρακτήρα, το φωτογραφικό βιβλίο αποτελεί μία μόνιμη πρόταση του δημιουργού, που καθένας μπορεί να την έχει στον χώρο του και να ανατρέξει σε αυτήν ανά πάσα στιγμή. Οι ίδιοι αφιερώνουμε πολύ χρόνο στη συλλογή και τη μελέτη φωτογραφικών βιβλίων. Μας ενδιαφέρει ο τρόπος με τον οποίο το μέσο (βιβλίο) μεταφέρει τόπους, ανθρώπους και έννοιες και πώς άλλοι φωτογράφοι χειρίζονται περίπλοκες ή αφηρημένες ιδέες, παρουσιάζοντάς τις μέσα από αυτό.
Η αυτοέκδοση δίνει τη δυνατότητα σε ένα δημιουργό να χειριστεί με έναν πολύ προσωπικό τρόπο το έργο του, ορίζοντας ο ίδιος τα ποιοτικά χαρακτηριστικά και τον αριθμό αντιτύπων της έκδοσης.
Η έκδοση του “Cornucopia” ως zine, έγινε από τον εκδοτικό οίκο “Another Place Press” και τον Iain Sarjeant, με τον οποίο είχαμε μια εξαιρετική συνεργασία. Η απόφαση να προχωρήσουμε σε αυτήν την έκδοση είναι γιατί τα συγκεκριμένα zines έχουν μία αισθητική που ταιριάζει με τη δουλειά μας, ενώ ταυτόχρονα προσφέρονται σε εξαιρετικά οικονομική τιμή, γεγονός σημαντικό στην εποχή μας.

Panos and Mary: Από το project “Cornucopia”

 

Panos and Mary: Από το project “Cornucopia”

Στο Cornucopia περιλαμβάνεται το αποτέλεσμα μιας καλλιτεχνικής έρευνας για την ταυτότητα του οροπεδίου του Λασιθίου. Ο θεατής κινείται διαρκώς μεταξύ τοπογραφικών εικόνων και πορτρέτων, κάτι που προσωπικά αντιλαμβάνομαι ως μετάβαση από την εξωτερική οπτική – αυτό που βλέπουν τα μάτια – στην εσωτερική – αυτό που έχουμε μέσα μας, αυτό που νιώθουμε, αυτό που η ψυχή μας αντιλαμβάνεται. Ποια είναι η αφήγηση από την πλευρά των δημιουργών;

 To «Cornucopia» (κέρας της Αμάλθειας) αποτελεί μία καλλιτεχνική μελέτη επάνω στη φευγαλέα ταυτότητα του οροπεδίου Λασιθίου. Το οροπέδιο, βρίσκεται στη Κρήτη και αποτελεί ένα φυσικό φρούριο με μία ιδιαίτερα γόνιμη πεδιάδα, περιστοιχισμένη από βουνά. Αυτή η πλούσια γη είναι ο ίδιος τόπος, όπου σύμφωνα με τους μύθους, γεννήθηκε σε μία σπηλιά του ο Δίας και υπήρξε το νυφικό κρεβάτι της Ευρώπης.
Επισκεπτόμασταν το οροπέδιο Λασιθίου για σύντομα ή και μεγαλύτερα διαστήματα τα τελευταία 11 χρόνια. Η επίμονη επιστροφή μας εκεί και οι εμπειρίες μας σε αυτόν τον τόπο, σταδιακά έδωσαν μορφή στο Cornucopia. Η ύπαρξη μίας συγκεκριμένης αφήγησης εξυπηρετούσε τη ροή και την ολοκλήρωση του έργου. Δεν είναι απαραίτητο ότι ο θεατής θα αντιληφθεί την ιστορία όπως ακριβώς την έχουμε εμείς φανταστεί. Αυτό άλλωστε, δεν είναι ο σκοπός μας. Ο αναγνώστης τελικά θα δημιουργήσει ο ίδιος τη δική του ιστορία. Είναι σημαντικό για εμάς το έργο να μείνει ανοιχτό, χωρίς περιορισμούς.
Το Cornucopia ακολουθεί μία σπονδυλωτή δομή, η οποία απαρτίζεται από τρία συνδεδεμένα τμήματα. Το πρώτο εισάγει τον θεατή στο τοπίο, όπως αυτό διαμορφώνεται από τα βουνά. Ο τρόπος απεικόνισης του οροπεδίου Λασιθίου μας απασχόλησε για αρκετά χρόνια και ήταν για εμάς μία πρόκληση, η οποία μας έδωσε την ιδέα για την εισαγωγή.
Στο δεύτερο μέρος δημιουργείται ένας φανταστικός κόσμος όπου εισάγουμε φιγούρες που για εμάς έχουν αναφορές σε μυθικά πλάσματα και αρχαίες ελληνικές θεότητες. Οι οντότητες αυτές δομούν τον αόρατο κόσμο της ιστορίας μας. Αν υπάρχει κάτι αναλλοίωτο στους αιώνες, αυτό είναι η μυθική διάσταση αυτού του τόπου. Το οροπέδιο ήταν και παραμένει μία γεννήτρια μύθων. Η ιδέα μας ήταν να το αποδείξουμε, κάνοντας την δικιά μας μυθοπλασία, ικανοποιώντας παράλληλα την έλξη που πάντοτε νιώθαμε για αυτό.
Στο τρίτο και τελευταίο κομμάτι, γίνεται αναφορά στον διωγμό των πρωτόπλαστων από τον παράδεισο. Το έντονο πρόβλημα αποπληθυσμού αυτής της αγροτικής περιοχής και η προκαλούμενη ερήμωση ήταν η αφορμή, οδηγώντας την αφήγησή μας σε ένα είδος δραματικής κορύφωσης.

Panos and Mary: Από το project “Cornucopia”

Με μεγάλη περιέργεια παρακολουθώ την εν εξελίξει εργασία σας «i.u. and r.e.» (Inherently Unpredictable and Reassuringly Expectable), για έναν απειλητικό οιωνό από το μέλλον, όπως γράφετε. Ένα πλέγμα εικόνων σας και στοιχείων appropriation εν είδει τεκμηρίων, με αίσιο τέλος το 2071, αν οι μελέτες επαληθευτούν και με το ερώτημα «Αλλά τι γίνεται αν …», από την πλευρά σας. Επιλέγοντας τα κατάλληλα θραύσματα, ακροβατείτε μεταξύ παραμυθιού και πραγματικότητας, ώστε να φτάσετε σε μια δική σας ιστορία, ίσως και μυθοπλασία. Τι είναι για σας το “i.u. and r.e.”;

Το «Inherently Unpredictable and Reassuringly Expectable» είναι μία απόπειρα προσέγγισης της ανθρώπινης ματαιότητας και προσωπική προσπάθεια συμφιλίωσης με την ιδέα του θανάτου. Το ερώτημα «αλλά τι γίνεται αν…» αφορά το τέλος όλης της ζωής στη γη. Η πρόκληση για εμάς είναι όταν ολοκληρωθεί να αποτελεί ένα συμπαγές conceptual έργο και για αυτό χρειάζονται πολύ προσεχτικά βήματα στην υλοποίησή του.

Panos and Mary: Από το project “Inherently Unpredictable and Reassuringly Expectable”

 

Panos and Mary: Από το project “Inherently Unpredictable and Reassuringly Expectable”

Από το 2018 συμμετέχετε ως ιδρυτικά μέλη στην συνεργατική πλατφόρμα “The Provinces*, με σκοπό τη συγκέντρωση φωτογράφων που δουλεύουν μακριά από την Αθήνα, αλλά και άλλων που, με βάση την Αθήνα, φωτογραφίζουν συστηματικά εκτός αυτής. Τελικά διαφέρει επί της ουσίας η φωτογραφική δημιουργία μακριά από τον αστικό ιστό;

Διαφορές υπάρχουν και δεν είναι απαραίτητα στον τομέα της αισθητικής ή στο είδος της εικόνας που παράγεται, αλλά διαφορές που μπορούν να εντοπιστούν περισσότερο στην πρόσβαση που έχουν οι άνθρωποι που είναι κάτοικοι της επαρχίας, σε ευκαιρίες οι οποίες σχετίζονται με τον ευρύτερο χώρο της φωτογραφίας και στην ανάγκη που έχουν οι ίδιοι να προβάλουν τη δουλειά τους. Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει αυτό που προσωπικά διακρίνουμε σε κάποιες εργασίες και σχετίζεται με το γεγονός ότι ειδικά ο φωτογράφος που προέρχεται από τον τόπο που φωτογραφίζει, πολλές φορές βασίζεται και εκφράζει τις μνήμες και τα βιώματά του μέσα από τη φωτογραφική του δουλειά.
Ο σκοπός της πλατφόρμας “The Provinces” δεν είναι να εντοπίσει τις διαφορές επαρχίας – κέντρου, αλλά να συγκεντρώσει φωτογραφικό υλικό, το οποίο δημιουργείται μακριά από το κέντρο, δίνοντας παράλληλα ένα χώρο και ευκαιρίες προβολής για αυτές τις εργασίες. Μία τέτοια πλατφόρμα μπορεί να αποτελέσει παράλληλα ένα είδους κίνητρο για τους ανθρώπους που μένουν στην επαρχία στο να παρατηρούν και να καταγράφουν τη ζωή τους εκεί.

Panos and Mary: Από το project “Gardens of oblivion”

Ο τόπος σας, η Κρήτη, είναι μια περιοχή της περιφέρειας που αναδεικνύει συνεχώς νέους και αξιόλογους φωτογράφους. Πώς πιστεύετε ότι καλλιεργείται αυτή η φωτογραφική καλλιτεχνική «σπορά»;

Τα τελευταία χρόνια, πράγματι, έχει γίνει μια μεγάλη αύξηση νέων φωτογράφων στην Ελλάδα, πολλοί από τους οποίους είναι ιδιαιτέρως αξιόλογοι. Η Κρήτη έχει ασφαλώς το μερίδιό της σε αυτήν την παραγωγή, καθώς προσφέρει σε φωτογράφους πολλές ευκαιρίες, όπως η συμμετοχή τους σε κάποια από τις πολλές φωτογραφικές ομάδες που διαθέτει, παρακολούθηση φωτογραφικών δρώμενων όπως εκθέσεις και σεμινάρια Ελλήνων αλλά και ξένων φωτογράφων, καθώς και φεστιβάλ. Σε αυτό το σημείο αξίζει να κάνουμε ιδιαίτερη αναφορά στο φεστιβάλ Med Photo, το οποίο δίνει την ευκαιρία στο κοινό να έρθει σε επαφή με εξαιρετικά υψηλού επιπέδου έργα και καλλιτέχνες, ενώ ταυτόχρονα αποτελεί και πόλο συνάντησης φωτογράφων. Όλα τα παραπάνω συμβάλλουν στη διάδοση και περαιτέρω ανάπτυξη της φωτογραφικής παιδείας του νησιού.

Panos and Mary: Από το project “second chance”

Η μετά την οικονομική κρίση εποχή δημιούργησε χώρο για να παραχθούν ενδιαφέρουσες φωτογραφικές δουλειές. Παρακολουθώντας τις, ατομικά αλλά και συμμετέχοντας στην πλατφόρμα, πώς βλέπετε το παρόν και το μέλλον της φωτογραφίας στην Ελλάδα;

Όπως αναφέραμε παραπάνω, υπάρχει μεγάλη αύξηση σε νέους φωτογράφους, γεγονός που έχει ως αποτέλεσμα την αύξηση του αριθμού των παραγόμενων έργων, αλλά και της ποιότητάς τους. Αυτό συντελεί στη δημιουργία ενός ευρύτερου περιβάλλοντος ανταλλαγής ιδεών και απόψεων, το οποίο εκτείνεται σταδιακά σε όλη την Ελλάδα. Παρόλα αυτά οι ευκαιρίες, εντός της χώρας, παραμένουν περιορισμένες και αυτό είναι κάτι που θα θέλαμε όλοι να δούμε να αλλάζει.


Ο Πάνος Χαραλαμπίδης και η Μαίρη Χαιρετάκη είναι ένα καλλιτεχνικό δίδυμο. Το ενδιαφέρον τους επικεντρώνεται στη φωτογραφία ως διερευνητικό εργαλείο που συνδυάζει την αποδεικτική φύση του μέσου με το συναίσθημα και την ανθρώπινη προσέγγιση. Τους αρέσει να ασχολούνται με μακροπρόθεσμα project, και με αυτόν τον τρόπο να διεισδύουν και να κατανοούν τον κόσμο των θεμάτων τους. Η δουλειά τους έχει παρουσιαστεί σε διεθνή φεστιβάλ, εκθέσεις και σε on-line και έντυπες εκδόσεις.

Website: www.panos-mary.com


Cornucopia zine – “Field Notes” series No 05
April 2020, Highlands, UK
Publisher: Another Place Press
Softcover
Zine dimensions, 190 x 230mm
32 pages
Staple Bound
Fedrigoni paper
Language: English
First edition of 100 copies
FIELD NOTES 05
Order @  Another Place


* Η πλατφόρμα The Provinces ιδρύθηκε το 2018 από τους Τάσο Ζωίδη, Κώστα Ιωαννίδη, Ελένη Μουζακίτη, Χρήστο Ροντογιάννη, Χρήστο Σωτηρόπουλο, Πάνο Χαραλαμπίδη & Μαίρη Χαιρετάκη. Το 2019 προστέθηκε στην ομάδα η Πηνελόπη Θωμαΐδη. Η πλατφόρμα έχει σκοπό να συγκεντρώσει φωτογράφους που δουλεύουν μακριά από την Αθήνα, αλλά και άλλους που έχοντας ως βάση την Αθήνα φωτογραφίζουν συστηματικά μακριά της. Αποφεύγοντας τους ευφημισμούς για τις εκτός του κέντρου περιοχές της χώρας συνειδητά γίνεται λόγος για επαρχία ή και επαρχίες αποσκοπώντας μέσω ακριβώς της χρήσης της λέξης “επαρχία” στη δημόσια συζήτηση να γίνει αυτή κατά το δυνατόν ουδέτερη, ελεύθερη από τις αρνητικές της συνδηλώσεις. Στην αναζήτηση συγκλίσεων και αποκλίσεων κέντρου-επαρχίας, των επαρχιών μεταξύ τους, προχωρούμε θεωρώντας ότι ουσία της επαρχιακότητας ή της επαρχίας δεν υπάρχει.