Μερικοί πιστεύουν ότι η αλήθεια βρίσκεται μόνο στο τυχαίο. Για μένα, η φωτογραφία είναι ένα παιχνίδι ανάμεσα στην πραγματικότητα και τη φαντασία. Το να “στήνεις” μια εικόνα είναι ένας τρόπος να αποκαλύπτεις μια άλλη, πιο ποιητική αλήθεια.

Shoji Ueda

Είναι πράγματι η σύνθεση και η δημιουργία ενός οπτικού κόσμου από μόνη της, που αποκαλύπτουν οι εικόνες του Shoji Ueda. Ο φωτογράφος – δημιουργώντας έναν κόσμο που είναι ταυτόχρονα γραφικός, ποιητικός, σουρεαλιστικός και ευφάνταστος – παίζει με τα μοντέλα του, τα αντικείμενα που φωτογραφίζει, τη σύζυγό του και τα παιδιά του, με χιούμορ και ευγένεια, σαν αυτά τα θέματα να ήταν φιγούρες με τις οποίες θα έπαιζε ένα παιδί. Επινοώντας έναν κόσμο χωρίς χρονικούς περιορισμούς, φτιαγμένο από αμμόλοφους, μπάλες από βαμβάκι σαν σύννεφα και ψηλό γρασίδι που κρύβει μασκοφόρα πλάσματα, αυτός ο δεξιοτέχνης της φωτογραφίας προσφέρει σε όλα όσα διασχίζουν τον δρόμο του και ποζάρουν μπροστά στην κάμερά του μια θέση στον κόσμο του: τον κόσμο του Shoji Ueda.

Η λέξη «σουρεαλιστής» εμφανίζεται συχνά σε σχέση με τον μεγάλο Ιάπωνα φωτογράφο Shōji Ueda. Δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί. Είναι περισσότερο γνωστός για τη σειρά του Tottori Sand Dunes, στην οποία πόζαραν παιδιά και ενήλικες στους αμμόλοφους κοντά στο σπίτι του και τους φωτογράφισε σαν να ήταν κινητά κομμάτια σε ένα γιγάντιο σκηνικό κινηματογράφησης. «Ο αμμόλοφος είναι ένα φυσικά φωτογραφικό τοπίο. Η φύση έχει μειωθεί σε ένα ομοιόμορφο φόντο. Ειλικρινά, δεν νομίζω ότι ένας φωτογράφος θα μπορούσε να ονειρευτεί κάτι καλύτερο από έναν αμμόλοφο», έχει πει.

Shoji Ueda

Θεωρώντας τον εαυτό του απλό, αλλά παθιασμένο, ερασιτέχνη –κάποιον που συνήθιζε να λέει: «Σκέφτομαι τη φωτογραφία μόνο όταν κοιμάμαι και μόλις ξυπνάω»– ο Shoji Ueda πέρασε τη ζωή του στην περιοχή όπου γεννήθηκε, στην επαρχία Tottori, περιτριγυρισμένος από τους αμμόλοφους που ενέπνευσαν την εμβληματική του σειρά έργων. Αυτοί οι αμμόλοφοι έχουν γίνει σύμβολο του έργου αυτού του δεξιοτέχνη της σύνθεσης.

Το φωτογραφικό του στυλ, απόλυτα αναγνωρίσιμο, που πλησίαζε αλλά και επηρεάστηκε από τον σουρεαλισμό, ερχόταν σε μεγάλη αντίθεση με τον ρεαλιστικό και φωτογραφικό ντοκουμέντο των Ιαπώνων συνομηλίκων του, που ήταν της μόδας εκείνη την εποχή. Μάλιστα, επινοήθηκε και μια λέξη που αναφερόταν στο ιδιαίτερο φωτογραφικό του στυλ: Ueda-cho (το «στυλ Ueda»).

Shoji Ueda

Η δική του ιστορία, μάλλον ασυνήθιστη για την εποχή του, μας δίνει μια υπόδειξη για την προέλευση της ιδιαιτερότητάς του. Μεγαλωμένος σε μια μικρή επαρχιακή πόλη δίπλα στη Θάλασσα της Ιαπωνίας, ο Shoji Ueda είχε την τύχη να έρθει σε επαφή με άλλους πολιτισμούς από νεαρή ηλικία, από τα βιβλία και τα περιοδικά που του πρόσφεραν οι γονείς του, μέχρι μια νταντά που, έχοντας μεταναστεύσει στις Ηνωμένες Πολιτείες, συνέχισε να του στέλνει δώρα από το εξωτερικό. Οι γονείς του τον ενθάρρυναν να ασχοληθεί με τη φωτογραφία αντί για τη ζωγραφική και του χάρισαν την πρώτη του φωτογραφική μηχανή (εισαγόμενη από τη Γερμανία) σε ηλικία 16 ετών.

Το 1932, ο Shoji Ueda έστησε το φωτογραφικό του στούντιο στον κεντρικό δρόμο του Sakaiminato, της γενέτειράς του, όπου συχνάζουν Αμερικανοί από γειτονικές στρατιωτικές βάσεις. Έχοντας μια προδιάθεση για περιέργεια, αναζητούσε αδιάκοπα την την καινοτομία. Άλλαζε συχνά τη φωτογραφική του μηχανή και ήταν ένας από τους πρώτους στην πόλη του που απέκτησε σκούτερ και κινηματογραφική μηχανή 8 χιλιοστών.

Shoji Ueda

Η απομακρυσμένη περιοχή όπου γεννήθηκε και εργάστηκε ο Shoji Ueda, πλούσια σε μύθους και θεότητες, είχε επίσης μεγάλη επιρροή στο έργο του. Συχνά άφηνε στη σύζυγό του τη φροντίδα του στούντιο, ενώ αυτός έψαχνε για την επόμενη τοποθεσία και τα μοντέλα της φωτογράφισης. Με ευκολία, άφηνε τον πραγματικό κόσμο γύρω του και τον εικονικό κόσμο να συνυπάρχουν. Παιδιά και πνεύματα γίνονταν ένα μπροστά στην κάμερά του και στον σκοτεινό θάλαμο, όπου ο Shoji Ueda πειραματιζόταν, έκοβε και συναρμολογούσε τις εικόνες του. Οι συγγενείς του, ιδιαίτερα η σύζυγός του και τα παιδιά του, συμμετείχαν επίσης πολύ στη δημιουργική του διαδικασία. Πόζαραν τακτικά μπροστά στην κάμερα του Shoji Ueda, όπου ο ίδιος ο φωτογράφος μερικές φορές τους συνόδευε, σαν να μας υπενθυμίζει, με πολύ χιούμορ, ότι ήταν τόσο ηθοποιός όσο και θεατής. Φανταζόταν τον κόσμο του, αλλά πάνω απ’ όλα, ζούσε μέσα σε αυτόν.

Shoji Ueda

Ο θάνατος της συζύγου του το 1983 σηματοδότησε μια αλλαγή στο έργο του. Μη μπορώντας να διατηρήσει την ελαφρότητα στο έργο του, ο γιος του πρότεινε, ως μορφή θεραπείας, μια σειρά συνεργασιών με ιαπωνικές μάρκες μόδας, μεταξύ των οποίων και ο Takeo Kikuchi. Σε αυτές τις σειρές, βρίσκουμε το ίδιο στυλ σύνθεσης, την ίδια αίσθηση του χιούμορ, μερικές φορές εκτοξευμένη στα άκρα, και τις αναφορές στον σουρεαλισμό… αλλά με μια πρόσθετη απόσταση. Η φωτογραφία έπαψε να είναι παιχνίδι και έγινε επάγγελμα. Αυτές οι εικόνες που καθόρισαν τις τάσεις έφεραν επανάσταση στη φωτογραφία μόδας και παραμένουν μέχρι σήμερα τολμηρές και μοντέρνες.

Shoji Ueda

Οι εικόνες υψηλής αντίθεσης του είναι εμπνευσμένες από το έργο πρωτοποριακών προγόνων όπως ο Shiotani Teikō και ο Man Ray .

Η ιμπρεσιονιστική χρωματική σειρά Shiroi Kaze (Λαμπρές Σκηνές) 1980-1981, στην οποία οι άνθρωποι και τα τοπία στα οποία εμφανίζονται είναι ελαφρώς θολά και τα χρώματά τους ξεθωριάζουν σαν να ανήκουν σε μια άλλη εποχή. Σε ένα εκπληκτικό πλάνο, το φάντασμα ενός ενιαίου πυλώνα ηλεκτρικού ρεύματος αναδύεται από ένα ξέσπασμα απαλού κίτρινου σε έναν γκρίζο ουρανό. Μοιάζει τόσο με πίνακα με νερομπογιές όσο και με φωτογραφία. Είναι σαν, στα γεράματα, ο Shoji Ueda να είδε τον κόσμο από την αρχή – μυστηριώδη και φωτεινό, αλλά να ξεθωριάζει από τα μάτια του.

Shoji Ueda

Μεγαλώνοντας στην οικογένεια ενός κατασκευαστή τσόκαρων, ο Shoji Ueda ενδιαφέρθηκε για τις εικαστικές τέχνες σε νεαρή ηλικία. Σπούδασε φωτογράφος στο Τόκιο και άνοιξε το δικό του φωτογραφικό στούντιο στην πόλη του, το Sakaiminato, σε ηλικία 19 ετών. Ήταν ενεργός σε φωτογραφικούς συλλόγους και έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη δημιουργία φωτογραφικών ομάδων καθ’ όλη τη διάρκεια της καριέρας του. Αν και ο Ueda ήταν δεμένος με την πατρίδα του και ταξίδεψε ελάχιστα, εμπνεύστηκε νωρίς από την ευρωπαϊκή πρωτοποριακή τέχνη. Τον 20ό αιώνα, τα ιαπωνικά φωτογραφικά περιοδικά και έντυπα ήταν τα πιο σημαντικά μέσα για τους Ιάπωνες φωτογράφους να προβάλλουν το έργο τους και να συμμετέχουν σε συζητήσεις για τη φωτογραφία. Αυτά τα περιοδικά ήταν που έδωσαν στον Ueda τις πρώτες του ματιές στην ευρωπαϊκή φωτογραφία και τον τεχνικό πειραματισμό.

Παρά το γεγονός ότι σπούδασε φωτογραφία στο Τόκιο, παρουσίαζε τον εαυτό του σε όλη του τη ζωή απλώς ως ένας φωτογράφος γειτονιάς. «Ποτέ δεν θεωρούσα τον εαυτό μου επαγγελματία. Η φωτογραφία για μένα παρέμεινε ένας τρόπος να αναπνέω ελεύθερα, μακριά από τις απαιτήσεις της αγοράς», έχει δηλώσει …

Shoji Ueda

Στο έργο του η μόνη ευρωπαϊκή αναφορά είναι ο Jacques Henri Lartigue, ένας άλλος «ερασιτέχνης» με τον οποίο νιώθει κοντά και τον οποίο θαυμάζει. Αυτή η απόσταση από το Τόκιο και τα μεγάλα καλλιτεχνικά κέντρα της μεταπολεμικής Ιαπωνίας του επέτρεψε να αναπτύξει ένα μοναδικό σύμπαν, που κυμαίνεται από σκηνοθετημένα φωτογραφικά σουβενίρ μέχρι τον σουρεαλισμό. Η χρήση της σύνθεσης δίνει στις εικόνες του ένα μοναδικό βάθος, ή μάλλον την έλλειψή του. Δημιουργεί φρέσκες, ειλικρινείς και ευρηματικές σκηνές της οικογένειάς του. Ο Shoji Ueda παίζει με τη φωτογραφία. Εργάζεται σαν ερασιτέχνης με την καλύτερη έννοια της λέξης, αλλά εκτελεί με επαγγελματική αυστηρότητα.

Ο Ueda έχτισε φήμη στο Τόκιο νωρίς στην καριέρα του, αλλά η διεθνής προβολή ήρθε μόνο αφού ο Edward Steichen παρουσίασε το έργο του σε μια έκθεση στο Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης το 1964 και φυσικά μετά την έκθεσή του στο Φεστιβάλ Φωτογραφίας της Αρλ το 1978 κέρδισε διεθνή αναγνώριση για το έργο του, κερδίζοντας τελικά και την αναγνώριση στη χώρα του. Το 1995, το αναμνηστικό Μουσείο Φωτογραφίας Shoji Ueda άνοιξε στην επαρχία Tottori, φιλοξενώντας περίπου 12.000 φωτογραφίες του. Το 1996, η γαλλική κυβέρνηση του απένειμε τον τίτλο του Ιππότη των Τεχνών και των Γραμμάτων.

Το έργο του Shoji Ueda έχει εκτεθεί σε όλο τον κόσμο και βρίσκεται σε πολλές έγκριτες συλλογές, συμπεριλαμβανομένων εκείνων του Μουσείου Φωτογραφικής Τέχνης του Τόκιο και του Εθνικού Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης στο Τόκιο, του MoMA στη Νέα Υόρκη και του Κέντρου Πομπιντού στο Παρίσι.

Shoji Ueda

Περί των φωτογραφιών του
Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό των εικόνων του Shoji Ueda είναι η σχέση μεταξύ των μορφών στις φωτογραφίες του. Συχνά, αγνοούν η μία την άλλη, δεν κοιτάζονται, αγνοούν την παρουσία της άλλης δίπλα τους. Με λίγα λόγια, χρησιμοποιεί συμβάσεις αντίθετες με την παραδοσιακή σκηνοθεσία. Σε συνδυασμό με την υψηλή ταχύτητα κλείστρου που παγώνει τη σκηνή και την απουσία οποιουδήποτε ουσιαστικού φόντου, δημιουργείται μια μοναδική ατμόσφαιρα. Σαν να υπάρχουν πολλές φωτογραφίες μέσα στην ίδια εικόνα.

Το φως είναι μερικές φορές σκληρό στις εικόνες του Ueda, καθώς εργάζεται όταν ο ήλιος είναι ψηλά στον ουρανό. Χρησιμοποιεί επίσης λήψεις από χαμηλή γωνία για να κάνει τα θέματά του να ξεχωρίζουν στον ουρανό. Όλα αυτά στοχεύουν στην παρουσίαση των συνθέσεών του με το πιο μινιμαλιστικό δυνατό φόντο. Σε αυτά τα σκηνικά, η απουσία οπτικών ενδείξεων, σκιών και κατευθυντήριων γραμμών περιπλέκει περαιτέρω την εκτίμηση του θεατή για την πραγματική κλίμακα των εικόνων. Αυτή η αίσθηση ενισχύεται από το γεγονός ότι οι φιγούρες, τοποθετημένες σε διαφορετικά επίπεδα της εικόνας, δεν επικοινωνούν καθόλου μεταξύ τους.

Shoji Ueda

Ο Shoji Ueda πίστευε ότι κάθε φωτογραφία ήταν ένα είδος σκηνοθεσίας της πραγματικότητας. Για αυτόν, ένας φωτογράφος που κινούνταν σε σχέση με το θέμα του ήταν σαν ένας σκηνοθέτης που ζητούσε από τους ηθοποιούς να κινηθούν στη σκηνή.

Δεν με ενδιαφέρει να αποτυπώσω τον κόσμο ακριβώς όπως είναι. Θέλω να δημιουργήσω έναν κόσμο που υπάρχει μόνο μέσα στο μυαλό μου και να τον ζωντανέψω μπροστά στην κάμερα

Shoji Ueda

Ορισμένες από τις συνθέσεις του θυμίζουν τον κόσμο του René Magritte. Είναι άγνωστο αν ο φωτογράφος ήταν εξοικειωμένος μαζί του εκείνη την εποχή. Και εδώ, το χιούμορ και η φρεσκάδα είναι τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα του Shoji Ueda. Η επιθυμία του να πειραματιστεί αργότερα θα εμπλουτιστεί από τις συναντήσεις του με κορυφαίους Αμερικανούς και Ευρωπαίους φωτογράφους της εποχής, όπως ο Edward Steichen, ο Man Ray και άλλοι.

Τις δεκαετίες του 1940 και 1950, η ιαπωνική φωτογραφία κυριαρχούνταν από τον σκληρό κοινωνικό ρεαλισμό, το φωτορεπορτάζ και την καταγραφή των τραυμάτων του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Ο Ueda «έσπασε» αυτή την εμμονή με την ωμή πραγματικότητα. Οι κριτικοί τονίζουν ότι κατάφερε να αποσπάσει μια «παγκόσμια αλήθεια» από τα καθημερινά αντικείμενα, αρνούμενος να κάνει φωτογραφία προπαγάνδας ή απλής τεκμηρίωσης. Το εμβληματικό του έργο «Papa, Mama and Children» (1949) δέχτηκε αρχικά αρνητική κριτική στην Ιαπωνία. Ο κριτικός Yoshiaki Watanabe είχε γράψει υποτιμητικά ότι τα μέλη της οικογένειάς του έμοιαζαν με «κλόουν διάσπαρτους σε λευκό χαρτί». Σήμερα, η ίδια ακριβώς σύνθεση θεωρείται το απόλυτο αριστούργημα του ιαπωνικού μοντερνισμού.

Shoji Ueda              

Shoji Ueda

Οι κριτικοί φωτογραφίας εξαίρουν τον τρόπο με τον οποίο ο Ueda χειριζόταν το κενό, χρησιμοποιώντας τους αμμόλοφους της Tottori ως έναν απέραντο καμβά.  Ο τεράστιος φυσικός χώρος (negative space) λειτουργεί ως ενισχυτής του συναισθήματος. Απομονώνοντας τις φιγούρες στην άμμο, ο Ueda δημιουργεί μια αντίθεση ανάμεσα στη μικρή ανθρώπινη κλίμακα και το άπειρο της φύσης. Αυτή η προσέγγιση συνδέεται άμεσα με την ιαπωνική φιλοσοφία του «Ma» (ο χρόνος και ο χώρος ανάμεσα στα πράγματα), προσφέροντας μια αίσθηση γαλήνης και μυστηρίου.

 

Ένα από τα πιο σύγχρονα στοιχεία της κριτικής για τον Ueda αφορά τη σκηνοθετημένη φύση των εικόνων του. Αν και οι φωτογραφίες του είναι απόλυτα τεχνητές και στημένες, οι κριτικοί επισημαίνουν ότι παραμένουν βαθιά ειλικρινείς. Δεν καταγράφουν ένα τυχαίο γεγονός, αλλά αποκαλύπτουν τις εσωτερικές σχέσεις μεταξύ της μνήμης, της φαντασίας και των ανθρώπινων δεσμών. Σε αντίθεση με άλλους σουρεαλιστές της εποχής του (όπως ο Man Ray ή ο René Magritte) που συχνά επεδίωκαν το σοκ ή το απόκοσμο, το έργο του Ueda χαρακτηρίζεται από μια ιδιότυπη ζεστασιά, τρυφερότητα και λεπτό χιούμορ. Οι κριτικοί της γαλλικής σχολής, που λάτρεψαν το στυλ του, σημειώνουν ότι ακόμη και οι πιο αφαιρετικές, ασπρόμαυρες σιλουέτες του εκπέμπουν μια βαθιά αγάπη για την ανθρώπινη ύπαρξη και την παιδική αθωότητα.

Shoji Ueda

Η κάμερα μου επέτρεψε να εκφράσω και να δημιουργήσω μια νέα προσέγγιση που δεν υπήρχε πριν. Για πρώτη φορά στην Ιταλία, η φωτογραφία άρχισε να εστιάζει στην κοινωνία, στο φυσικό πρόσωπο    

Paolo di Paolo

Πριν από περίπου 30 χρόνια, ενώ έψαχνε στο κελάρι του πατέρα της ψάχνοντας για ένα ζευγάρι σκι, η Sylia di Paolo βρήκε ένα μπαούλο που περιείχε 250.000 αρνητικά, εκτυπώσεις και διαφάνειες. Σε ηλικία 20 ετών τότε, δεν είχε ιδέα ότι ο πατέρας της, Paolo di Paolo, ήταν φωτογράφος – πόσο μάλλον ο κορυφαίος συνεργάτης του  Il Mondo, ενός από τα πιο δημοφιλή περιοδικά επικαιρότητας της Ιταλίας .

Γεννημένος στο Larino της Νότιας Ιταλίας το 1925, ο Paolo di Paolo μετακόμισε στη Ρώμη μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ελπίζοντας να γίνει φωτογράφος. Εξασφάλισε τη δουλειά στο  Il Mondo το 1954,  όπου εργάστηκε για 14 χρόνια, συνεισφέροντας 573 φωτογραφίες, από ρεπορτάζ στην Ιαπωνία, το Ιράν και τη Νέα Υόρκη, μέχρι πορτρέτα μερικών από τα μεγαλύτερα ονόματα του κινηματογράφου και της τέχνης, όπως ο Πιερ Πάολο Παζολίνι, η Τζίνα Λολομπριτζίντα, Άννα Μανιανι, Τενεσί Γουίλιαμς, Σοφία Λόρεν…

Paolo di Paolo

Δουλεύοντας σχεδόν ως ανθρωπολόγος το 1959, παρέα με τον διάσημο Ιταλό σκηνοθέτη Πιερ Πάολο Παζολίνι, ταξίδεψε με το Φιατάκι του την Ιταλία έχοντας σκοπό να καταγράψει και να αποκαλύψει το ευρύ φάσμα των αμέτρητων, πολυποίκιλων και πολύπλοκων πολιτισμών που ζουν και αναπτύσσονται στην Ιταλία. Κατά μήκος εκείνης της διαδρομής, ο Di Paolo φωτογράφιζε οτιδήποτε ερέθιζε τη ματιά του. Από τις ξαπλώστρες των παραλιών, μέχρι τις βαθιές ρυτίδες των γυναικών της υπαίθρου ο Di Paolo πάντα έβρισκε εκείνα τα σημεία που θα αναδείκνυαν τους ήρωές του.

Paolo di Paolo

Λίγο μετά το κλείσιμο του περιοδικού το 1966, ο di Paolo εγκατέλειψε τη φωτογραφία. Ένιωθε ότι «δεν ήταν πλέον σε αρμονία με την εποχή» και έστρεψε την προσοχή του στη φιλοσοφία και την ιστορία, κρύβοντας το εντυπωσιακό αρχείο εικόνων του σε ένα κελάρι μέχρι την ανακάλυψή τους περισσότερα από 20 χρόνια αργότερα.

Kατέγραψε την αναγέννηση της Ιταλίας μετά τις σκοτεινές μέρες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, αποτυπώνοντας την αίγλη της χώρας των δεκαετιών του 1950 και του 1960.

Paolo di Paolo

Οι φωτογραφίες του αποτύπωσαν την αλλαγή από μια πιο αθώα, αγροτική ζωή, σε ένα στυλ που αντικατόπτριζε το νεορεαλιστικό κίνημα στον ιταλικό κινηματογράφο, όπως ενσαρκώνεται στο πλάνο τριών αγοριών σε έναν βουκολικό λόφο που κοιτάζουν προς την έκταση της Ρώμης. Το οξύ του μάτι κατέγραψε την κοινωνική ένταση μεταξύ φτωχών και πλουσίων, αλλά η ουμανιστική του προσέγγιση τόνιζε την κομψότητα κάθε ανθρώπου, ανεξάρτητα από τις περιστάσεις. Είπε: «Μπορεί να μην γνωρίζεις το θέμα, αλλά καταλαβαίνεις την κατάσταση. Σε κάθε εικόνα υπάρχει μια ιστορία να πεις… αυτός είναι ο νόμος μου».

Paolo di Paolo

Ο Di Paolo ξεκίνησε ως αυτοδίδακτος ερασιτέχνης, τραβώντας φωτογραφίες για ευχαρίστηση με μια μελετημένη προσέγγιση. «Κάθε λήψη έπρεπε να είναι καλή. Αν η κατάσταση δεν ήταν όπως την είχα στο μυαλό μου, δεν θα έβγαζα τη φωτογραφία».

Paolo di Paolo

Οι φωτογραφίες του είναι μια ματιά από την καρδιά, το μυαλό και το μάτι ενός φωτογράφου που ήξερε πώς να δώσει σε αυτές τις εικόνες εκτός από το συνηθισμένο πολιτισμικό, ψυχολογικό, καλλιτεχνικό και ανθρωπολογικό βάθος.

Για αυτόν, η Dolce Vita δεν υπήρξε ποτέ. Είναι ένα φαινόμενο που τροφοδοτήθηκε από τον Φελίνι. Ωστόσο, κοιτάζοντας τις εικόνες του – αυτά τα πορτρέτα διάσημων Ιταλών ή συναρπαστικών ανώνυμων ατόμων – είναι πράγματι μια ονειρική, ίσως κάπως φανταστική, Ιταλία που ανακαλύπτουμε.

Αυτές οι εικόνες είναι για εμάς οι μάρτυρες μιας νεότητας, ενός έντιμου καλλιτέχνη και μιας περασμένης εποχής που συνεχίζει να μας θαμπώνει.

Paolo di Paolo

Η κριτική ανάλυψη για το έργο του Paolo Di Paolo τοποθετεί τον φωτογράφο ανάμεσα στους κορυφαίους ανθρωπιστές της εικόνας. Οι κριτικοί τέχνης και οι επιμελητές εκθέσεων τονίζουν ότι η ματιά του ξεχώριζε για την καλλιέργεια, την ενσυναίσθηση και την αποφυγή του φθηνού εντυπωσιασμού.

Οι κριτικοί υπογραμμίζουν ότι οι φωτογραφίες/πορτρέτα καλλιτεχνών δεν ήταν προϊόντα «κατασκοπείας», αλλά αποτέλεσμα αμοιβαίας εμπιστοσύνης και οικειότητας. Πολλές από τις πιο προσωπικές λήψεις του δεν δημοσιεύθηκαν ποτέ όσο ήταν ενεργός, καθώς ο ίδιος θεωρούσε ανήθικο να εκθέσει την ιδιωτική ζωή των φίλων του στον Τύπο.

Paolo di Paolo

Ο Di Paolo κατάφερε να αποτυπώσει το διπλό πρόσωπο της μεταπολεμικής Ιταλίας. Στο έργο του συνυπάρχουν αρμονικά η λάμψη των αστέρων του σινεμά με τη σκληρή πραγματικότητα των αγροτικών κοινωνιών της επαρχίας. Οι εικόνες του αναδεικνύουν τις αντιθέσεις του οικονομικού «θαύματος»: ιερείς με ράσα δίπλα σε θορυβώδη αυτοκίνητα, και παραδοσιακές γυναίκες με μαντίλες δίπλα σε νεαρές με μίνι σορτς. Οι κριτικοί στο Arts Fuse σημειώνουν ότι αυτές οι αντιπαραθέσεις είναι «περισσότερο γοητευτικές παρά σοκαριστικές».

Paolo di Paolo

Λόγω των σπουδών του στη Φιλοσοφία, η προσέγγισή του ήταν βαθιά πνευματική. Όπως αναφέρεται σε κριτικές του περιοδικού Wallpaper*, για το περιοδικό Il Mondo, η φωτογραφία του Di Paolo δεν λειτουργούσε ως απλή εικονογράφηση ενός κειμένου. Χρησιμοποιούσε την κάμερα σαν γραφομηχανή, δημιουργώντας αυτόνομες οπτικές ιστορίες με χιούμορ και ελαφρύ άγγιγμα.

Πολλοί σύγχρονοι αναλυτές τον παρομοιάζουν με τον Γάλλο μετρέ του φωτορεπορτάζ, Henri Cartier-Bresson. Όπως και εκείνος, ο Di Paolo διέθετε τη μοναδική ικανότητα να συλλαμβάνει το «μαγικό ρεαλισμό» της καθημερινότητας, ανακαλύπτοντας το ασυνήθιστο μέσα στο απόλυτα συνηθισμένο.

Paolo di Paolo

Το “λάθος” και το απρόβλεπτο της χημείας είναι αυτά που δίνουν ψυχή στην εικόνα. Η ψηφιακή τελειότητα συχνά στερείται μυστηρίου.

Luca Anzani

Ιταλός φωτογράφος με καταγωγή από τη Νάπολη, ο οποίος είναι ιδιαίτερα γνωστός για το έργο του στον χώρο της αναλογικής και πειραματικής φωτογραφίας.
Ο Luca Anzani γεννήθηκε το 1966 στη Νάπολη, όπου ζει και εργάζεται.
Απόφοιτος Φιλοσοφίας, άρχισε να ενδιαφέρεται για τη φωτογραφία ως εκφραστικό μέσο και την χρησιμοποιεί με πάθος. Λάτρης της βιομηχανικής μουσικής, κάνει τον πειραματισμό κεντρικό στοιχείο του φωτογραφικού του έργου.

Luca Anzani

Το έργο του Luca Anzani χαρακτηρίζεται από μια βαθιά αφοσίωση στην αναλογική φωτογραφία και μια διαρκή ανάγκη για πειραματισμό στον σκοτεινό θάλαμο. Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι φωτογραφίζει σχεδόν αποκλειστικά για τον εαυτό του, δίνοντας τεράστια σημασία στην υλική και χειροκίνητη διαδικασία παραγωγής της εικόνας. Αντί για τις σύγχρονες ψηφιακές ευκολίες, επιλέγει συνειδητά παραδοσιακά, ιστορικά και συχνά καταργημένα και ξεπερασμένα μέσα. Χρησιμοποιεί εξεζητημένες μεθόδους, όπως η κυανοτυπία (cyanotype), η σολαριζασιόν (solarization) και εκτυπώσεις πειραματιζόμενος συστηματικά με ληγμένα φωτογραφικά χαρτιά και παλιές χημικές φόρμουλες εμφάνισης, γεγονός που δίνει στις εικόνες του μια μοναδική, ατμοσφαιρική και ελαφρώς αλλοιωμένη υφή

Luca Anzani

Ο ίδιος λέει: ««Πάντα τραβούσα φωτογραφίες σχεδόν αποκλειστικά για τον εαυτό μου. Αυτό που αγαπώ περισσότερο είναι το υλικό της φωτογραφίας, γι’ αυτό και χρησιμοποιώ κυρίως φιλμ με παραδοσιακό και ιστορικό εξοπλισμό και τεχνικές όπως η κάμερα προβολής, το μεσαίο φορμά, η οπή pinhole, η κυανοτυπία, η ηλιακή ακτινοβολία. Η φωτογραφική μου έρευνα είχε πάντα ως στόχο τον πειραματισμό. Συχνά χρησιμοποιώ αχρησιμοποίητο εξοπλισμό επειδή με ενδιαφέρει να δουλεύω με μέσα που δεν είναι πλέον απαραίτητα χρήσιμα και πολύ συχνά τα χρησιμοποιώ με εντελώς λάθος τρόπο. Πολλές δοκιμές και πολλά λάθη, αυτό είναι που με ενδιαφέρει. Σε αντίθεση με τη λεκτική γλώσσα, η φωτογραφική εικόνα δεν μπορεί να πει ψέματα. Βλέπεις αυτό που υπήρξε, αναμφίβολα. Αλλά πώς να αναγνωρίσεις αυτό που υπήρξε, αν αυτό που βλέπεις είναι πάντα διαφορετικό από τον εαυτό του; Προκαλώ τον θεατή σε αυτόν τον ανταγωνισμό, δείχνοντας ότι η αλήθεια δεν συμπίπτει απαραίτητα με την πραγματικότητα, αλλά μάλλον εκρήγνυται σε πολλαπλές και απρόβλεπτες παραλείψεις, οι οποίες μας επιτρέπουν να την περάσουμε, ακόμα κι αν δεν εστιάζουμε σε αυτήν».

Luca Anzani

Οι σπουδές του στη Φιλοσοφία καθορίζουν τον τρόπο που αντιλαμβάνεται τον χρόνο, την ύλη και την ίδια την πράξη της δημιουργίας. Η φωτογραφία του δεν είναι απλώς μια καταγραφή της πραγματικότητας, αλλά μια βαθιά υπαρξιακή και οντολογική αναζήτηση. Σε έναν σύγχρονο κόσμο που κυριαρχείται από την ταχύτητα και την ψηφιακή αμεσότητα, ο Anzani προτείνει μια φιλοσοφία της επιβράδυνσης: Η επιλογή της αναλογικής φωτογραφίας απαιτεί χρόνο για τη λήψη, την εμφάνιση και την εκτύπωση. Αυτή η σκόπιμη καθυστέρηση μετατρέπει τη φωτογραφία σε μια μορφή διαλογισμού. Αντί να κυνηγά την «τέλεια» και γρήγορη ψηφιακή λήψη, εστιάζει στη διαδικασία, όπου η αναμονή στο σκοτεινό θάλαμο αποκτά τελετουργικό χαρακτήρα. Ακόμη η χρήση ληγμένων υλικών και εναλλακτικών χημικών διαδικασιών κουβαλά ένα έντονο φιλοσοφικό υπόβαθρο γύρω από την παροδικότητα και τη φθορά. Στις τεχνικές εκτύπωσης, που ακολουθεί, το αποτέλεσμα δεν είναι ποτέ πλήρως ελεγχόμενο. Ο Anzani ασπάζεται το τυχαίο και το απρόβλεπτο, αναγνωρίζοντας ότι η ατέλεια είναι μέρος της φύσης και της τέχνης. Τα ληγμένα φωτογραφικά χαρτιά φέρουν ήδη τη δική τους «ιστορία» και τον δικό τους χρόνο φθοράς. Όταν αποτυπώνεται πάνω τους μια νέα εικόνα, δημιουργείται ένας φιλοσοφικός διάλογος ανάμεσα στο παρελθόν του υλικού και το παρόν της λήψης.

Το ληγμένο χαρτί έχει τη δική του μνήμη. Όταν αποτυπώνεις μια νέα εικόνα πάνω του, δεν φωτογραφίζεις μόνο το παρόν, αλλά ξεκινάς έναν διάλογο με το παρελθόν του ίδιου του υλικού.

Luca Anzani

Luca Anzani

Έχει δηλώσει ότι χρησιμοποιεί συχνά εξοπλισμό που έχει καταργηθεί ή θεωρείται άχρηστος. Το ενδιαφέρον του εστιάζεται στο να χρησιμοποιεί αυτά τα μέσα με έναν εντελώς «λανθασμένο» τρόπο, προκειμένου να εκβιάσει τη χημεία και να πάρει απρόβλεπτα αποτελέσματα.

Ο ίδιος έχει πει σε συνέντευξή του: «Η φωτογραφία για μένα είναι ένα αργό βήμα (andamento lento). Είναι μια κίνηση και ένας χρόνος που έρχονται από τα βάθη των συναισθημάτων, των αμφιβολιών, των εμμονών και των ονείρων. … Στον σκοτεινό θάλαμο δεν ελέγχεις απλώς μια εικόνα· μαθαίνεις να περιμένεις. Και η αναμονή είναι μια πράξη αντίστασης στην εποχή μας».

Για τον Anzani, η δημιουργία μιας φωτογραφίας είναι μια σωματική και πνευματική εμπειρία. Η ανάμειξη των χημικών, το άγγιγμα του χαρτιού και η εργασία με τα χέρια στο σκοτάδι αποτελούν μια μορφή αντίστασης στην αποξένωση που φέρνει η σύγχρονη τεχνολογία, επαναφέροντας τον καλλιτέχνη σε μια πρωταρχική, σχεδόν οργανική σχέση με το δημιούργημά του.

Luca Anzani

Το 2012 ίδρυσε το Centro di Fotografia Indipendente στη Νάπολη με τους φωτογράφους Mario Spada και Biagio Ippolito, όπου διδάσκει φωτογραφία και Σκοτεινό Θάλαμο. Από τη δεκαετία του ’90 και μετά, βοήθησε ενεργά στο να στηθούν και να λειτουργήσουν αναλογικοί σκοτεινοί θάλαμοι μέσα σε διάφορους κοινωνικούς και αυτοδιαχειριζόμενους χώρους της Νάπολης. Από το 2015 ασχολείται με τη σκηνική φωτογραφία για ανεξάρτητα projects.

Luca Anzani

Μου αρέσει να δημιουργώ ατμοσφαιρικές φωτογραφίες. Το να παίζω με τον τόνο είναι η θεμελιώδης προσέγγισή μου στη δημιουργία της ασπρόμαυρης φωτογραφίας μου.

Hengki Koentjoro

Ο Hengki Koentjoro γεννήθηκε στο Semarang της Κεντρικής Ιάβας της Ινδονησίας στις 24 Μαρτίου 1963. Είναι ένας από τους πιο αναγνωρισμένους σύγχρονους φωτογράφους fine art της Νοτιοανατολικής Ασίας, γνωστός παγκοσμίως για την προσήλωσή του στην ασπρόμαυρη μινιμαλιστική φωτογραφία τοπίου.

Η επαφή του με τη φωτογραφία ξεκίνησε στην εφηβεία του. Στα 11α γενέθλιά του, έλαβε ως δώρο μια φωτογραφική μηχανή τσέπης Kodak Pocket Camera, η οποία πυροδότησε το ενδιαφέρον του για την καταγραφή του κόσμου.

Hengki Koentjoro

Μεγαλώνοντας σε μια νησιωτική χώρα όπως η Ινδονησία, ανέπτυξε από πολύ νωρίς μια βαθιά, σχεδόν πνευματική σχέση με τον ωκεανό και το υγρό στοιχείο, το οποίο αργότερα έγινε ο κεντρικός πυρήνας του έργου του.

Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, μετακόμισε στην Καλιφόρνια των ΗΠΑ για να σπουδάσει επαγγελματικά το αντικείμενο στο Brooks Institute of Photography.  Αποφοίτησε το 1991 με πτυχίο Bachelor of Arts (BA), έχοντας ειδικευτεί στη Φωτογραφία Κινηματογράφου (Motion Picture Video) και στο Fine Art Mainstream. Η εκπαίδευσή του εκεί του έδωσε τα τεχνικά εφόδια για τη διαχείριση του φωτός και τη σύνθεση. Μετά τις σπουδές του, επέστρεψε στην Τζακάρτα. Αρχικά εργάστηκε στον χώρο της παραγωγής βίντεο και των τηλεοπτικών διαφημίσεων ως ελεύθερος επαγγελματίας. Εμβαθύνοντας σε αυτό που πιστεύει ότι είναι ο πραγματικός του σκοπός στο ταξίδι έκφρασης της ζωής του, εντρυφεί  παράλληλα στην τέχνη της ασπρόμαυρης φωτογραφίας στην εξερεύνηση κατά μήκος των ορίων του φωτός και της σκιάς, του γιν και του γιανγκ. Με τη φωτογραφία του συνδυάζει την πολυπλοκότητα στο μινιμαλιστικό.

Hengki Koentjoro

Όπως εξομολογείται ο ίδιος: «Οι γονείς μου μού έδωσαν μια φωτογραφική μηχανή τσέπης Kodak ως δώρο για τα 11α γενέθλιά μου. Από εκεί ξεκίνησαν όλα. Τη χρησιμοποίησα κυρίως για να καταγράψω δραστηριότητες γύρω από το σπίτι: επισκέπτες που έρχονταν και έφευγαν, ο ήλιος όταν δύει και ανατέλλει, τα κατοικίδια της οικογένειάς μας και πολλά άλλα αντικείμενα γύρω μου που τράβηξαν την προσοχή μου. Ερωτεύτηκα την έννοια του παγώματος του χρόνου. Μετά έγινε πιο βαθιά. Άρχισα να μελετώ τις εκφράσεις των ανθρώπων και τη φύση του φωτισμού γύρω από το σπίτι. Ιδιαίτερα ο φωτισμός με κέντρισε το ενδιαφέρον. Έπαιξα με μια λάμπα γραφείου για να φωτίζω θέματα με διάφορους τρόπους. Εξερευνώντας την αλληλεπίδραση των φώτων και των σκιών, έμαθα ποια αποτελέσματα αναπτύσσουν σε ορισμένα θέματα, θέματα ή σκηνές. Η νύχτα ήταν η αγαπημένη μου ώρα της ημέρας για πειραματισμούς. Ακόμη και όταν το ηλεκτρικό ρεύμα ήταν απενεργοποιημένο, το φως των κεριών θα μπορούσε να είναι μια τόσο όμορφη πηγή δραματικού φωτισμού».

Το πιο εμβληματικό του βιβλίο, το Monohydra (2015), είναι αφιερωμένο αποκλειστικά στην υποβρύχια fine art φωτογραφία. Εκδόθηκε από τον οίκο Afterhours Books και περιλαμβάνει πρόλογο από τον παγκοσμίου φήμης μινιμαλιστή φωτογράφο Michael Kenna. Παρουσιάζει τη μυστικιστική ζωή του ωκεανού μέσα από 48 εντυπωσιακές μονοχρωματικές λήψεις.

Hengki Koentjoro

Ο Koentjoro ασκεί το Miksang, μια ειδική μορφή φωτογραφίας στην οποία ο καλλιτέχνης χρησιμοποιεί την κάμερα για να εκφράσει τις οπτικές του αντιλήψεις ακριβώς όπως τις βιώνει. Μεταφρασμένο από τα Θιβετιανά, το Miksang σημαίνει «καλό μάτι», ζητώντας από τον θεατή να δει τον κόσμο με έναν νέο τρόπο, χωρίς επικαλύψεις νοήματος και αξίας, ευχαρίστησης, αντιπάθειας ή αδιαφορίας. Η φωτογραφία Miksang τείνει να επαναφέρει τον παρατηρητή στην αρχική κατάσταση στοχασμού της εικόνας του καλλιτέχνη. Ο Koentjoro επιδιώκει να «χάνεται στη φύση χωρίς προσδοκίες» και να «βουτάει στο πνευματικό μέσα από το υλικό». Βλέπει τη φωτογραφία όχι ως μέσο επίδειξης ικανοτήτων, αλλά ως μια μορφή ενεργού διαλογισμού (meditation in action).

Hengki Koentjoro

Η δουλειά του χαρακτηρίζεται από:
– Μονοχρωμία: Εστιάζει αποκλειστικά στο φάσμα μεταξύ του απόλυτου μαύρου και του λευκού.
– Ζεν μινιμαλισμός: Χρησιμοποιεί τον αρνητικό χώρο (negative space) για να μεταδώσει ηρεμία και σιωπή.
– Στοιχεία του νερού: Η θάλασσα, οι ακτές, οι υδρατμοί και ο υποβρύχιος κόσμος αποτελούν τα κεντρικά του θέματα.
– Μακρά έκθεση (Long Exposure): Εφαρμόζει μεγάλους χρόνους έκθεσης για να εξομαλύνει την κίνηση του νερού και των σύννεφων, δημιουργώντας ένα ονειρικό αποτέλεσμα. Όπως έχει δηλώσει: “Το αποτέλεσμα της μακράς έκθεσης μας διαχωρίζει από τον πραγματικό κόσμο και μας εισάγει σε έναν κόσμο περισυλλογής και βαθιού αναστοχασμού· κάτι που χρειάζεται κανείς για να ισορροπήσει την ψυχική του υγεία”. 

Hengki Koentjoro

Μου αρέσει να φωτογραφίζω ανθρώπους που κινούνται και κουλτούρες που αλλάζουν

Gary Monroe

Διακεκριμένος Αμερικανός φωτογράφος ντοκουμέντου, συγγραφέας και ακαδημαϊκός, ο οποίος έχει αφιερώσει το μεγαλύτερο μέρος της καριέρας του στην καταγραφή της κοινωνικής και πολιτιστικής ιστορίας της Φλόριντα και της Καραϊβικής.
Το φωτογραφικό του στυλ βασίζεται κυρίως σε ασπρόμαυρα φιλμ και στην άμεση, ανθρωποκεντρική προσέγγιση της καθημερινότητας.

Gary Monroe

Ο Gary Monroe γεννήθηκε το 1951 και μεγάλωσε στο μεταβαλλόμενο περιβάλλον του Miami Beach. Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο της South Florida  κι έκανε μεταπτυχιακό στις καλές τέχνες στο Πανεπιστήμιο του Colorado το 1977. Επιστρέφοντας στο Miami Beach, άρχισε να φωτογραφίζει τη ζωή στο South Beach και συγκεκριμένα την εξαφανισμένη εβραϊκή κουλτούρα. Για δέκα χρόνια κατέγραψε τις αλλαγές που συνέβαιναν στην περιοχή και άφησε ένα εκπληκτικό οπτικό αρχείο της περιόδου. Το 1980 o Monroe άρχισε να ενδιαφέρεται για τους πρόσφυγες από την Αϊτή που εφταναν στις ακτές της Νότιας Φλόριντα.

Gary Monroe

Μετακομίζοντας στην Κεντρική Φλόριντα το 1987, ο Monroe θα ενθουσιαζόταν με τουριστικά αξιοθέατα και συγκεκριμένα, με την Disney World. Πολλές από τις εικόνες του έχουν να κάνουν με ξένους πολιτισμούς καθότι από το 1990, ο  Monroe άρχισε να ταξιδεύει σε μέρη, όπως η Ινδία, η Αίγυπτος, το Ισραήλ και η Βραζιλία, καταγράφοντας την κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα των εθνών και να διοργανώνει εκθέσεις σχετικά με τις διάφορες φωτογραφικές του θεματικές.

Gary Monroe

Τα κυριότερα φωτογραφικά του projects:
– South Beach (1977–1986): Κατέγραψε για μια δεκαετία την παλιά εβραϊκή κοινότητα συνταξιούχων στο South Beach του Μαϊάμι, πριν η περιοχή μετατραπεί σε παγκόσμιο τουριστικό θέρετρο.
– Αϊτή και Μετανάστευση: Πραγματοποίησε περισσότερα από 20 ταξίδια στην Αϊτή και φωτογράφισε εκτενώς τις κοινότητες των Αϊτινών προσφύγων στη Φλόριντα, καθώς και το κέντρο κράτησης Krome.
– Τουρισμός στη Φλόριντα: Ερεύνησε τη μαζική κουλτούρα του τουρισμού, φωτογραφίζοντας εκατοντάδες φορές το θεματικό πάρκο της Disney World ως ένα σύγχρονο «τελετουργικό μύησης».

Garry Monroe

Στο γύρισμα της χιλιετίας φωτογράφισε το τοπίο, εστιάζοντας στον μετασχηματισμό του τόπου λόγω του εταιρικού σχεδιασμού. Το 2020 άρχισε να φωτογραφίζει ψηφιακά.
Το φωτογραφικό έργο του Gary Monroe χαρακτηρίζεται από μια βαθιά ανθρωποκεντρική προσέγγιση (όπως αναφέρθηκε παραπάνω) αλλά και την προσήλωσή του στις παραδοσιακές αξίες της φωτογραφίας δρόμου και του ντοκιμαντέρ.

Gary Monroe

Τα βασικά στοιχεία που ορίζουν το έργο του περιλαμβάνουν:

• Ασπρόμαυρο  film (Leica): Φωτογραφίζει σχεδόν αποκλειστικά με ασπρόμαυρο φιλμ, χρησιμοποιώντας κυρίως κάμερες Leica. Αυτό δίνει στο έργο του μια διαχρονική, συνεκτική οπτική ταυτότητα.
• Αυθορμητισμός χωρίς σκηνοθεσία: Δεν στήνει ποτέ τα κάδρα του και δεν καθοδηγεί τα υποκείμενά του. Οι λήψεις του είναι άμεσες, απροετοίμαστες και ειλικρινείς.
• Εστίαση στο «Μεταβατικό» και το «παραμελημένο»: Τον ελκύουν κοινωνίες, κοινότητες ή τοπία που βρίσκονται σε διαδικασία αλλαγής ή εξαφάνισης. Χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι οι ηλικιωμένοι του South Beach και οι Αϊτινοί πρόσφυγες.
• «Περιπλάνηση χωρίς Ατζέντα»: Όπως αναφέρει ο ίδιος, συχνά ταξιδεύει και περιπλανιέται άσκοπα (wanders aimlessly) σε χώρες όπως η Αϊτή, η Ινδία και η Βραζιλία, αφήνοντας το περιβάλλον να τον απορροφήσει χωρίς να έχει προκαθορισμένο πλάνο.
• Έμμεση κοινωνική κριτική: Μέσα από την καταγραφή καθημερινών στιγμών, καταφέρνει να σχολιάσει μεγαλύτερα ζητήματα, όπως η εμπορευματοποίηση του ελεύθερου χρόνου (στο πρότζεκτ του για τη Disney World) ή η πολιτισμική εκτόπιση.
• Εμμονική εργασιακή ηθική: Έχει περιγράψει τη μέθοδό του ως «ακατάπαυστη και εμμονική». Για να δημιουργήσει τα αρχεία του, έχει εμφανίσει και επιλέξει φωτογραφίες μέσα από χιλιάδες ρολά φιλμ.

Η εργασιακή μου ηθική ήταν ξεκάθαρη από την αρχή: ακατάπαυστη και εμμονική. Δεν υπάρχει άλλος τρόπος να ανασύρεις τους εσωτερικούς σου πόρους

Gary Monroe

Ο Gary Monroe γεννήθηκε το 1951 στο Μαϊάμι Μπιτς των ΗΠΑ. Μεγάλωσε σε μια εποχή που η περιοχή άλλαζε ραγδαία. Φοίτησε στο Τμήμα Τεχνών του University of South Florida (USF) το 1900. Εκεί ανακάλυψε την κλίση του στην καθαρή φωτογραφία δρόμου. Έλαβε Master of Fine Arts (MFA) από το University of Colorado at Boulder το 1977. Διετέλεσε επί σειρά ετών Καθηγητής Καλών Τεχνών και Φωτογραφίας στο Daytona State College της Φλόριντα. Στις αρχές της δεκαετίας του 2000, έγινε ο κορυφαίος μελετητής των The Highwaymen*. Έγραψε πολλά βιβλία για αυτούς, όπως το The Highwaymen: Florida’s African-American Landscape Painters, καθιερώνοντας τη θέση τους στην αμερικανική ιστορία τέχνης.
*Σημ: Οι Highwaymen ήταν μια ομάδα από 26 Αφροαμερικανούς αυτοδίδακτους καλλιτέχνες, οι οποίοι δημιούργησαν ένα μοναδικό πολιτιστικό κίνημα στη Φλόριντα από τα μέσα της δεκαετίας του 1950 έως τη δεκαετία του 1970. Το όνομά τους («Οι Άνθρωποι του Αυτοκινητόδρομου») τους δόθηκε επειδή, λόγω των φυλετικών διακρίσεων, πουλούσαν τα έργα τους απευθείας από τα πορτμπαγκάζ των αυτοκινήτων τους στην άκρη των κεντρικών δρόμων της Φλόριντα.

Gary Monroe

Φωτογραφίζω μόνο για να βρω την αλήθεια. Οι καλύτερες φωτογραφίες μου αφορούν περισσότερο τη σύνδεση, τις χειρονομίες των σωμάτων στον δημόσιο χώρο, που στη συνέχεια ενισχύονται από τα μυστήρια του φωτός και τις αφηγηματικές προτάσεις που δημιουργεί το φως. Το φως γίνεται ο ίδιος χαρακτήρας μέσα στη σκηνή. Αυτό αναζητώ. Είμαι μέσα σε αυτό.

Joseph Michael Lopez (JML)

Το φωτογραφικό έργο του Joseph Michael Lopez (JML) επικεντρώνεται στην ακατέργαστη, αναλογική φωτογραφία δρόμου (street photography), αποτυπώνοντας τη Νέα Υόρκη όχι ως τουριστικό αξιοθέατο, αλλά ως έναν ζωντανό, πολύπλοκο οργανισμό. Η προσέγγισή του συνδυάζει την κινηματογραφική ματιά με μια βαθιά ανθρωποκεντρική και ψυχολογική αναζήτηση.

Joseph Michael Lopez

Ο Joseph Michael Lopez χρησιμοποιεί κυρίως κάμερες της Leica. Δουλεύει με το έντονο, φυσικό φως της πόλης και τις σκληρές σκιές, θεωρώντας ότι το φως είναι ένας αυτόνομος χαρακτήρας μέσα στη σκηνή που αναδεικνύει την ανθρώπινη ευάλωτη φύση. Στις εικόνες του δεν θα δείτε τα κλασικά ορόσημα της Νέας Υόρκης (όπως το Empire State Building με τον παραδοσιακό τρόπο). Αντίθετα, εστιάζει σε λεπτομέρειες: αντανακλάσεις σε θολά τζάμια, φιγούρες που βγαίνουν από το μετρό ή ανθρώπους χαμένους στις σκέψεις τους. 

Joseph Michael Lopez

Ο Joseph Michael Lopez – JML, (γεν. 1973) είναι ένας freelance φωτογράφος που γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη από Πορτορικανό πατέρα και μητέρα που πέρασε στις ΗΠΑ κατά την Κουβανική Επανάσταση το 1967. Όπως έχει δηλώσει ο ίδιος, επειδή η παιδική του ηλικία ήταν κατακερματισμένη, η εικόνα έγινε γι’ αυτόν η πιο στέρεη πραγματικότητα για να κατανοήσει τον κόσμο. Με παππού και θείο που υπήρξαν πολιτικοί κρατούμενοι στην Κούβα, η φωτογραφία δρόμου λειτουργεί γι’ αυτόν ως μια απόλυτη πράξη ελευθερίας της έκφρασης. 

Ο Joseph Michael Lopez ξεκίνησε την καριέρα του ως αναλογικός κινηματογραφιστής στην πολυβραβευμένη ταινία του Bruce Weber, Chop Suey (2001). Επί του παρόντος, ο Joseph Michael Lopez μοιράζει τον χρόνο του μεταξύ έργων μεγάλης διάρκειας, διδασκαλίας και εμπορικής φωτογραφίας. Οι φωτογραφίες του έχουν εμφανιστεί στα εξώφυλλα των The Magazine for Leica M Photography , Leica Fotografie International , The Sunday Review of The New York Times , New York magazine και The New Yorker, μεταξύ άλλων.

Joseph Michael Lopez

Ο Joseph Michael Lopez δηλώνει ότι επηρεάζεται καθημερινά από τις αυθόρμητες ανθρώπινες εκδηλώσεις: την ευαλωτότητα των ανθρώπων σε δημόσιους χώρους, τις οικογενειακές σχέσεις, την ευγένεια και την οικειότητα που μπορεί να συναντήσει κανείς τυχαία στο μετρό ή στο πεζοδρόμιο.

Μέσα από συνεντεύξεις του σε μεγάλα φωτογραφικά περιοδικά και μέσα ενημέρωσης, ο Joseph Michael Lopez έχει διατυπώσει μερικές πολύ δυναμικές σκέψεις για τη φύση της φωτογραφίας δρόμου, την εμμονή του με την κάμερα και την αναζήτηση της ταυτότητάς του: 

Η παρόρμησή μου πηγάζει από ένα μέρος εμμονής. Είμαι πάντα «ανοιχτός». Είμαι φωτογράφος 24 ώρες το 24ωρο, 7 ημέρες την εβδομάδα. Μετακινώ το αυτοκίνητό μου; Η κάμερα είναι μαζί μου. Πάω να πάρω ένα κουτί γάλα; Η κάμερα είναι μαζί μου. Η κάμερα είναι μαζί μου όλη την ώρα.

Joseph Michael Lopez

Joseph Michael Lopez

Το να τραβάω φωτογραφίες είναι θέμα ενός ασταμάτητου πάθους και μιας αποφασιστικότητας να φτάσω… πού; Δεν ξέρω, αλλά έχω μάθει να ζω με αυτή την αβεβαιότητα.

Joseph Michael Lopez

Joseph Michael Lopez

Η φωτογραφία είναι σαν θέατρο. Είναι μια παρόρμηση, μια εμμονή, μερικές φορές ένας μηχανισμός αντιμετώπισης, ακόμα και μια μορφή ψυχοανάλυσης. Μπορεί να είναι ένας καθρέφτης που αντανακλά τον εαυτό μου, ή ένα παράθυρο που κοιτάζει έξω στον κόσμο.

Joseph Michael Lopez

Joseph Michael Lopez

Όλα έχουν να κάνουν με το να διοχετεύεις αυτό που έχεις στην καρδιά σου, να το βάζεις μέσα στο κάδρο και να ανακαλύπτεις πού πρέπει να σταθείς και τι πρέπει να υπερασπιστείς. Στο τέλος, όλα συνοψίζονται στο αν έχεις πραγματικά κάτι να πεις.

Joseph Michael Lopez

Joseph Michael Lopez

Πρέπει να έχεις έναν εμμονικό, εμφατικό τρόπο να αντιλαμβάνεσαι τα πράγματα. Πώς θα ξεχωρίσεις από όλο τον θόρυβο που υπάρχει ήδη εκεί έξω; Οι φωτογραφίες σου πρέπει να λένε κάτι, σαν να τραγουδάς ένα τραγούδι δυνατά.

Joseph Michael Lopez

Joseph Michael Lopez

Η φωτογραφία είναι μια πράξη της υποβολής ερωτήσεων. Αυτό είναι που βρίσκω ικανοποιητικό. Ο στόχος μου για μια καλή φωτογραφία είναι να με κάνει να ξανασκεφτώ τη σχέση μου με τον κόσμο. Υπάρχουν φωτογράφοι που λένε ότι δεν σκέφτονται τίποτα όταν φωτογραφίζουν. Αυτό είναι ηλιθιότητα

Joseph Michael Lopez

Μεταξύ άλλων ισχυρίζεται: «Βγάζω φωτογραφίες για μένα, βγάζω φωτογραφίες για να συνεχίσω να μεγαλώνω, να συνδεθώ με τους ανθρώπους, είναι το μόνο πράγμα που ξέρω να κάνω. Είμαι σαν νίντζα ​​που διαβάζω συναισθηματικές και ψυχολογικές ευπάθειες στον δημόσιο χώρο ή στιγμές ανθρώπινων διασυνδέσεων που είναι τόσο ξεχωριστές από αυτό που οι άνθρωποι πιστεύουν ότι κάνω ως φωτογράφος. Δίνω αγάπη».

Joseph Michael Lopez

Ο φωτογράφος είναι ένας υπερτουρίστας, προέκταση ενός ανθρωπολόγου…προσπαθεί πάντα να αποκτήσει νέες εμπειρίες…για να καταπολεμήσει την πλήξη.

Max Pam

Max Pam

Ο Max Pam είναι ένας Αυστραλός φωτογράφος που γεννήθηκε το 1949 στα προάστια της Μελβούρνης, την οποία ως έφηβος θεωρούσε ότι ήταν ζοφερή, καταπιεστική και πολιτιστικά απομονωμένη. Βρήκε καταφύγιο στην αντικουλτούρα του σερφ και στις εικόνες του National Geographic και του περιοδικού Surfer και αποφάσισε  να ταξιδέψει στο εξωτερικό.

Έφυγε από την Αυστραλία στα 20, αφού δέχτηκε δουλειά ως φωτογράφος βοηθώντας έναν αστροφυσικό. Μαζί του οδήγησε ένα VW Beetle από την Καλκούτα στο Λονδίνο. Αυτή η περιπέτεια αποδείχθηκε εμπνευσμένη και τα ταξίδια παρέμειναν κρίσιμος και συνεχής σύνδεσμος για τη δημιουργική και προσωπική του ανάπτυξη. Όπως σημείωσε ο Gary Dufour στο δοκίμιό του στο Indian Ocean Journals (Steidl, 2000): «Κάθε φωτογραφία διαμορφώνεται από περιστατικά που βιώνει κάποιος ταξιδιώτης. Κάθε φωτογραφία είναι μια καταγραφή μιας εμπειρίας, μια προσωπική αφήγηση μιας συνάντησης κάπου στον κόσμο. Κάθε ματιά είναι μέρος μιας ιστορίας που εκτυλίσσεται και όχι απλώς μια καταγραφή ενός τόπου που παρατηρήθηκε. Ενώ τα ταξίδια υπογραμμίζουν την παραγωγή του, οι φωτογραφίες του Max Pam δεν είναι τυχαία απόδειξη ενός τουρίστα».

Ποτέ δεν βγάζω «κρυφές» φωτογραφίες. Τις θεωρώ κλεμμένες φωτογραφίες και μια επιθετική πράξη.

Max Pam

Max Pam

Ο Max Pam «δίδαξε» ότι ο φωτογράφος δεν είναι ένας αόρατος παρατηρητής, αλλά μέρος της ιστορίας. Η επιμονή του στο να μην «κλέβει» φωτογραφίες αλλά να χτίζει σχέση με το υποκείμενο (street portraits), αποτελεί πρότυπο για τους σύγχρονους φωτογράφους που αναζητούν την αυθεντικότητα έναντι της τουριστικής εκμετάλλευσης. Το έργο του Max Pam οδηγεί τον θεατή σε συναρπαστικά ταξίδια σε όλο τον κόσμο, καταγράφοντας παρατηρήσεις με μια συχνά σουρεαλιστική ένταση. Το έργο συχνά υποδηλώνει ένα εσωτερικό, ψυχικό ταξίδι, που αντιστοιχεί στο φυσικό ταξίδι του ταξιδιού.

Max Pam

Το έργο του επικεντρώνεται στην εμπειρία του ταξιδιού ως αντίδοτο στην πεζή καθημερινότητα. Οι εικόνες του είναι συχνά «ωμές», άμεσες και καταγράφουν την επαφή του με διαφορετικές κουλτούρες, ιδιαίτερα στην Ασία (Ινδία, Νεπάλ) και την Ευρώπη. Το έργο του σε ασιατικές χώρες εκπροσωπείται καλά σε εκδόσεις, όπως και τα ταξίδια του στην Ευρώπη, την Αυστραλία και τους πολιτισμούς του Ινδικού Ωκεανού, όπως η Ινδία, το Πακιστάν, η Μιανμάρ, η Υεμένη, η Δημοκρατία της Τανζανίας, ο Μαυρίκιος, η Μαδαγασκάρη κ.λπ. Οι εικόνες αφήνουν τον θεατή, όπως είπε ο Tim Winton στο Going East (Marval 1992), «ευγνώμονα που τραβήχτηκαν τόσο μυστηριωδώς από έκπληξη και τόσο μακριά στο εξωτερικό».

Max Pam

Χρησιμοποιεί συχνά το ασπρόμαυρο φιλμ και συνδυάζει τις φωτογραφίες του με χειρόγραφες σημειώσεις, ημερολόγια και σκίτσα, δημιουργώντας μια αίσθηση οπτικού ημερολογίου. Η χρήση του χειρόγραφου κειμένου είναι το «σήμα κατατεθέν» του Max Pam, μετατρέποντας τα βιβλία του από απλά φωτογραφικά λευκώματα σε πολυεπίπεδα οπτικά ημερολόγια (visual journals). Ο Pam συχνά οργανώνει το χειρόγραφο κείμενό του σε τετράγωνα μπλοκ, αντιμετωπίζοντας τις λέξεις ως οπτικά στοιχεία. Αν μια λέξη δεν χωράει στο τέλος της γραμμής, την «κόβει» αυθαίρετα για να διατηρήσει το γεωμετρικό σχήμα του κειμένου, αγνοώντας τους παραδοσιακούς κανόνες γραμματικής. Έχει επηρεαστεί βαθιά από τις ασιατικές παραδόσεις εικονογραφημένων βιβλίων, όπως τα ινδικά χειρόγραφα με μινιατούρες και τα ιαπωνικά μπλοκ του Hokusai. Ταξιδεύοντας συχνά μόνος σε απομονωμένα μέρη, η καταγραφή των εμπειριών του στο χαρτί λειτούργησε ως «αντίδοτο» στη μοναξιά και τη σκληρότητα του δρόμου. Πιστεύει ότι η φωτογραφία είναι κυρίως περιγραφική. Το χειρόγραφο κείμενο του επιτρέπει να εκφράσει λεπτές αποχρώσεις συναισθημάτων που ο φακός αδυνατεί να συλλάβει. Τα ημερολόγια αυτά, που ξεκίνησαν όταν ήταν 20 ετών, αποτελούν μια συνεχή καταγραφή της ζωής του, κάνοντας το έργο του βαθιά προσωπικό και εξομολογητικό. Το «Ramadan in Yemen» είναι ένα εξαιρετικό δείγμα όπου το κείμενο λειτουργεί ως γραφιστικό «σώμα» δίπλα στις εικόνες.

Max Pam

Ο Max Pam θεωρείται ένας από τους «πατέρες» της σύγχρονης υποκειμενικής ταξιδιωτικής φωτογραφίας. Η επιρροή του εντοπίζεται στη μετάβαση από την απλή καταγραφή ενός τόπου στην προσωπική αφήγηση και το βιωματικό ταξίδι. Αντίθετα με την παράδοση του National Geographic, ο Pam εισήγαγε τη γοητεία του κοινότοπου και του καθημερινού. Σύγχρονες τάσεις φωτογραφίας δρόμου και lifestyle εστιάζουν πλέον στις αληθινές, συχνά «ακατάστατες» στιγμές της ζωής, μια προσέγγιση που ο Pam πρωτοστάτησε.

Η χρήση τεχνικών όπως το φλουτάρισμα (motion blur) για την απόδοση της ενέργειας, και όχι της στατικής ακρίβειας, άνοιξε τον δρόμο για μια πιο καλλιτεχνική και συναισθηματική προσέγγιση στο ταξίδι.

Max Pam

Έχει δημοσιεύσει πολλές πολύ αναγνωρισμένες φωτογραφικές μονογραφίες: Twenty Years of Asian Photography (1992), Max Pam (1999), Ethiopia (1999) και Indian Ocean Journals (2000). Το Going East κέρδισε το μεγάλο βραβείο φωτογραφικού βιβλίου της Ευρώπης το Grand Prix du Livre Photographique το 1992. Έχει δημοσιεύσει εργασίες σε κορυφαία διεθνή περιοδικά και εκπροσωπείται σε μεγάλες δημόσιες και ιδιωτικές συλλογές στην Αυστραλία, τη Μεγάλη Βρετανία, τη Γαλλία και την Ιαπωνία.

Max Pam

Η φωτογραφία είναι μια απάντηση στον κόσμο, όχι μια αντανάκλασή του. Είναι μια προσπάθεια να φέρεις την τάξη μέσα από το χάος, την κατανόηση μέσα από τη σύγχυση, τη σοφία μέσα από την άγνοια και, τέλος, την ομορφιά μέσα από την απόγνωση

Rodney Smith

Rodney Smith

Το να βυθιστείς στο σύμπαν του Rodney Smith σημαίνει να μπεις σε έναν κόσμο όπου ο χρόνος σταματάει και η ελαφρότητα γίνεται μορφή. Κάθε λήψη του Rodney Smith είναι μια πρόσκληση να διασχίσεις ένα κατώφλι: αυτό μεταξύ του πραγματικού και του φανταστικού, μεταξύ αυστηρότητας και ελαφρότητας, μεταξύ συγκεκριμένου και λυρικού. Οι εικόνες του – χωρίς ποτέ ρετούς, φωτισμένες μόνο από φυσικό φως – κινούνται ανάμεσα στη νοσταλγία του ασπρόμαυρου και την ανακάλυψη του χρωματισμού, παρέχοντας ένα οικείο αλλά ταυτόχρονα καθολικό όραμα. Ο Rodney Smith παρατηρεί την πραγματικότητα για να τη μεταμορφώσει: παίζει με τη βαρύτητα, αναλογίζεται τους χώρους, ξεπερνά τους συμβολικούς και χρονικούς κανόνες. Μαθητής και ακόλουθος μεγάλων δασκάλων (όπως ο Walker Evans και ο Henri Cartier-Bresson), εμπνευσμένος από τον κινηματογράφο και τη φιλοσοφία, έχει κάνει τη φωτογραφία τη γλώσσα που προσφέρει μια πρόσκληση να σταματήσεις, να παρατηρήσεις και να αφήσεις τον εαυτό σου να μεταφερθεί, με θαυμασμό, στη αιωρούμενη στιγμή όπου όλα φαίνονται πιθανά.

Φυσικά και δεν υπάρχει καμία φωτογραφία εκεί έξω. Δεν υπάρχει ποτέ· είναι δική σου δουλειά να φτιάξεις μια φωτογραφία εκεί που δεν υπάρχει καμία!

Rodney Smith

Rodney Smith

Ο Rodney Smith (1947–2016) ήταν Αμερικανός φωτογράφος μόδας και πορτρέτων, του οποίου οι κομψά σουρεαλιστικές ασπρόμαυρες εικόνες δημιούργησαν μαγευτικούς κόσμους γεμάτους ανεπαίσθητες αντιφάσεις και εκπλήξεις. Γεννημένος στη Νέα Υόρκη, ανακάλυψε την καλλιτεχνική του κλίση κατά τη διάρκεια μιας επίσκεψης στη φωτογραφική συλλογή του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης κατά τη διάρκεια του τρίτου έτους του σχολείου. Αφού απέκτησε πτυχίο Bachelor of Art από το Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια το 1970, ολοκλήρωσε μεταπτυχιακό δίπλωμα στη θεολογία στο Πανεπιστήμιο Γέιλ ενώ παράλληλα στο ίδιο Πανεπιστήμιο εκπαιδεύτηκε στη φωτογραφία υπό τον Walker Evans.

Rodney Smith

Ο Rodney Smith ταξίδεψε εκτενώς — στον αμερικανικό Νότο, την Αϊτή και την Ουαλία — δημιουργώντας οικεία, ενδοσκοπικά πορτρέτα εργατών και αγροτών και απαθανατίζοντας τοπία με ποιητικό μάτι. Επηρεασμένος από την τεχνική ακρίβεια του Anse Adams, τελειοποίησε κάθε στοιχείο της φωτογραφικής διαδικασίας — κάμερα, φιλμ, έκθεση, εμφανιση, εκτύπωση— για να αποδώσει κάθε θέμα σε ένα πλούσιο φάσμα τόνων, από καθαρές φωτεινές ενδείξεις μέχρι βελούδινες σκιές. Οι ιδιότροπες συνθέσεις του, που συχνά συγκρίνονται με το έργο σουρεαλιστικών ζωγράφων όπως ο René Magritte, ήταν πάντα χωρίς ρετούς, βασιζόμενος αποκλειστικά στο φως και το φιλμ για να επιτύχει την ονειρική τους ποιότητα.

Rodney Smith

Οι χαρακτήρες που κατοικούν στις εικόνες του Smith φαίνεται να ξεφεύγουν από την κατάστασή τους ως βαριά σώματα. Μεταφερόμενοι ή προβαλλόμενοι σ’ αυτή την αίσθηση του αιωρούμενου χώρου, ξεφεύγουν από τη δική τους βαρύτητα και, κατά συνέπεια, από την ανθρώπινη υπόστασή τους. Σε αυτό το διπλό πλαίσιο πραγματικότητας, σε αυτό το ονειρικό και μη πραγματικό σύμπαν , οι νόμοι της βαρύτητας και της γήινης έλξης αμφισβητούνται. Είναι ο Rodney Smith που τους επαναπροσδιορίζει, τους εφαρμόζει και τους κυβερνά. Εδώ είναι μάγος και ταχυδακτυλουργός , όπως ο Georges Méliès, ο οποίος, στην αυγή της ιστορίας του κινηματογράφου, κατάφερε να μεταφέρει τους θεατές στο έργο του “Ταξίδι στη Σελήνη ” (1902) μέσω ενός έξυπνου τεχνάσματος. Από την πλευρά του, ο Smith μας οδηγεί στον παράδεισο των ονείρων του, «σε έναν κόσμο όπως θα ήθελε να είναι».

Rodney Smith

Oι χαρακτήρες του Σμιθ κινούνται σε χώρους στα όρια μεταξύ της ανθρώπινης και της ουράνιας σφαίρας. Απλώνονται πάνω από το μεγάλο κοσμικό κενό ή πάνω από τον κόσμο των ανθρώπων, και δεν ξέρουμε αν πρόκειται να πετάξoυν ή να πέσουν. Και στις δύο περιπτώσεις, είναι ευαίσθητα σώματα που αλλάζουν χώρο και πειραματίζονται.  Είναι σαν να έχουν πρόσβαση στον κόσμο της φαντασμαγορίας, της παραπλανητικής εικόνας, που μαγεύει και μας εμμονεύει, που μας κάνει να αφήσουμε την πραγματικότητα και μας μεταφέρει μακριά, στην παιδική μας φαντασία.

Rodney Smith

Κάθε φωτογραφία του είναι μια αντανάκλαση, μια ανεστραμμένη ηχώ της πραγματικότητας, μια εντύπωση. Κάθε εικόνα του Smith αν και είναι ένα αντίγραφο της πραγματικότητας, που δημιουργεί, στην ουσία είναι ένα φανταστικό αντίγραφο του κόσμου, που διατηρεί μόνο το ουσιώδες του στοιχείο, που κατοικεί στο όνειρο. Αιθέριες και εκστατικές στη φύση τους, οι φωτογραφίες του περιέχουν μόνο ό,τι είναι πρωτότυπο , χωρίς να αφήνουν κανένα ίχνος, καμία ένδειξη για τους τόπους, τον χρόνο ή τις συνθήκες αυτού που μας δείχνει ο Smith. Κρύβουν αντί να αποκαλύπτουν, αποσύρονται αντί να συναντούν τον παρατηρητή. Στην ουσία, πάντα κρύβουν κάτι αντί να αποκαθιστούν μια πραγματικότητα της οποίας η ουσία είναι τελικά άγνωστη. Οι εικόνες του είναι σαν ελλείψεις που ξετυλίγουν τον ιστό του ονείρου με τον οποίο είναι υφασμένες οι ζωές μας , όπως λέει ο μάγος Πρόσπερο στην Τρικυμία του Σαίξπηρ. Φαίνεται να σκιάζουν την επιδερμίδα των πραγμάτων χωρίς ποτέ να περνούν από μέσα τους.

Rodney Smith

Οι εικόνες του Smith είναι τόποι μετάβασης, σχεδόν μετουσίωσης, όπου το μέσα και το έξω συναντώνται σε ένα σημείο: αυτό του φωτός που αστράφτει. Εικόνες σαν βέλη που εκτοξεύονται μέσα στους αιώνες, σκίζουν τον ανθρώπινο ουρανό και ανοίγουν σε μια προγονική νύχτα μακρινών εποχών. Αν η ζωγραφική είναι ένα «νοητικό πράγμα», όπως είπε ο Leonardo da Vinci, ο Smith καταδεικνύει σε ποιο βαθμό η τέχνη αντλεί έμπνευση από την πλατωνική ιδέα που την προηγείται.

Υπάρχουν χιλιάδες άνθρωποι που βγάζουν φωτογραφίες, αλλά πολύ λίγοι φωτογράφοι, γιατί πρέπει να έχεις μάτι, πρέπει να έχεις όραμα, πρέπει να έχεις κάτι να πεις.

Rodney Smith

Rodney Smith

Βασικά Χαρακτηριστικά του έργου του
-Ασπρόμαυρη Αισθητική: Παρόλο που πειραματίστηκε με το χρώμα αργότερα στην καριέρα του, είναι κυρίως γνωστός για τις διαχρονικές του ασπρόμαυρες λήψεις.
-Φυσικό Φως και Φιλμ: Φωτογράφιζε αποκλειστικά με φιλμ και χρησιμοποιούσε μόνο φυσικό φως, αρνούμενος το ψηφιακό ρετούς.
-Γεωμετρία και Σύνθεση: Οι εικόνες του διακρίνονται για την ακρίβεια, την ισορροπία και την αρμονία τους, θυμίζοντας σχεδόν μαθηματικούς νόμους.

Rodney Smith

Πιο ειδικά, το έργο του Rodney Smith αντλεί έμπνευση από πολλαπλούς τόπους και ιστορικές περιόδους. Κατά καιρούς, όπως αναφέρθηκε, αντλεί έμπνευση από τη λογοτεχνία, την ποίηση, τη φιλοσοφία. Διασχίζει την ιστορία της ζωγραφικής σε όλα τα μήκη και πλάτη της για να εξερευνήσει τα βάθη της φωτογραφίας. Ακρίβεια, ισορροπία και αρμονία σχημάτων, μαζών και όγκων: κάθε εικόνα του Ρόντνεϊ Σμιθ φαίνεται να διέπεται από τους νόμους των μαθηματικών. Τελικά, οι φωτογραφίες του φαίνονται να ανταποκρίνονται στην προγονική ιδέα της θεϊκής αναλογίας, στη χρυσή τομή, στην ιερή εξίσωση που βρίσκεται στη βάση πολλών αριστουργημάτων στην ιστορία της τέχνης και της φύσης.

Βγαίνω στον κόσμο, για να αναπνεύσω τη φήμη και το χιούμορ του, για να μπορέσω να δω πιο καθαρά, να αναζητήσω κατανόηση και σκοπό, να ανοιχτώ και να αναζητήσω ενθουσιωδώς και αδυσώπητα το φως.

Rodeny Smith

Rodney Smith

Στη Νέα Υόρκη, ο Smith συνεργάστηκε με τους The New York Times, το W Magazine, το Vanity Fair, το Departures και το New York Magazine, ενώ οι δουλειές του στη μόδα για τους Neiman Marcus, Bergdorf Goodman, Ralph Lauren και Paul Stuart ανέδειξαν την αναδυόμενη κλίση του για τον αυθορμητισμό, το χιούμορ και το απροσδόκητο. Εμπιστευόταν το ένστικτό του για να βρει τη σωστή τοποθεσία και το σωστό φως, πιστεύοντας ότι μόλις αυτά βρεθούν στη θέση τους, «όλα τα άλλα προκύπτουν από εκεί».

Rodney Smith  (Για τη συγκεκριμένη φωτογραφία έχουν γράψει στο  1 δια 2 η Σοφία Δαλαμάγκα και η Χριστίνα Καλλιγιάννη: https://www.photologio.gr/photo%ce%b8%ce%ad%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82/1-dia-2-fotografiki-dialektiki-sofia-dalamagka-xristina-kalligianni/)

Σε όλη του τη ζωή, ο Smith παρέμεινε βαθιά αφοσιωμένος στην εκτύπωση ως ένα κατασκευασμένο τεχνούργημα. Περιέγραφε την εκτύπωση ως «τη δημιουργία, τον σκοπό, το αποτέλεσμα της προσπάθειάς μου» και η αφοσίωσή του στη φυσική ομορφιά των εικόνων του βοήθησε να διασφαλίσει τη φήμη του.
Αν και απεβίωσε το 2016, ο μοναδικός συνδυασμός πνεύματος, κομψότητας και αισιοδοξίας του Rodney Smith συνεχίζει να εμπνέει φωτογράφους και συλλέκτες, και το έργο του εκτίθεται τακτικά σε μουσεία και γκαλερί σε όλο τον κόσμο.

Rodney Smith

Προσπαθήστε να φανταστείτε τι θέλετε από μια σκηνή πριν σηκώσετε την κάμερα και συνεχίστε μέχρι να έχετε κάτι που να πλησιάζει την εικόνα που φανταστήκατε

Chris Friel

Ο Chris Friel είναι ένας Βρετανός φωτογράφος με αχρωματοψία, γνωστός για τις αφηρημένες φωτογραφίες του. Οι τεχνικές του περιλαμβάνουν τη χρήση πολλαπλών μεγάλων εκθέσεων, σκόπιμες κινήσεις της κάμερας ή την ενσωμάτωση της χρήσης φακού κλίσης-μετατόπισης. Στόχος του Chris Friel σε όλες τις περιπτώσεις είναι να προσφέρει μια μοναδική ερμηνεία ενός θέματος και όχι μια αληθινή αναπαράσταση.

Chris Friel

Ο Chris Friel γεννήθηκε στο Bristol το 1959. Παράλληλα με μια επιτυχημένη καριέρα ως ηχολήπτης ντοκιμαντέρ για τον κινηματογράφο και την τηλεόραση, ο Friel εργάστηκε επίσης ως ζωγράφος. Το 2006, απέκτησε μια πρώιμη ψηφιακή φωτογραφική μηχανή και γρήγορα γοητεύτηκε από το δημιουργικό δυναμικό ενός νεοσύστατου μέσου που του προσέφερε την αμεσότητα που λαχταρούσε.

Τα πρώτα φωτογραφικά του έργα ήταν ασπρόμαυρα. Ο λόγος ήταν ότι έχει μερική αχρωματοψία και «δεν ένιωθε αρκετά σίγουρος για να φωτογραφίσει τοπία με τη σωστή ισορροπία χρωμάτων». Ωστόσο, από το 2009, το μεγαλύτερο μέρος της παραγωγικής του παραγωγής είναι έγχρωμη. Όπως λέει ο ίδιος: «Απλώς την αγνοώ [την αχρωματοψία] και προσπαθώ να δημιουργήσω εικόνες που αρέσουν σε μένα. Συνειδητοποίησα προ πολλού ότι δεν είμαι ικανός να βγάλω τοπία με ρεαλιστικούς τόνους [ … ]  «Όταν συνειδητοποίησα ότι η απόδοση των χρωμάτων δεν χρειάζεται να είναι πιστή, απομακρύνθηκα από το ασπρόμαυρο, αν και συνεχίζω να τραβάω ασπρόμαυρα όταν νιώθω κακόκεφος». Κριτικοί επισημαίνουν ότι η αχρωματοψία του δεν ήταν εμπόδιο, αλλά ο καταλύτης που τον οδήγησε να εγκαταλείψει την πιστή αναπαράσταση των χρωμάτων και να υιοθετήσει μια παλέτα βασισμένη στο συναίσθημα και την αντίθεση.

Chris Friel

Όπως ισχυρίζεται, φωτογραφίζει 1000 εικόνες την ημέρα. Έχει αναφέρει τις πρώτες του επιρροές ως τον Ρώσο φωτογράφο Alexey Titarenko , τον Καναδό ιμπρεσιονιστή φωτογράφο τοπίων Frank Grisdale και τον Βρετανό ζωγράφο Kurt Jackson, καθώς και ως άλλες επιρροές όπως οι James Wainwright, Peter Scammell, Toshihiro Oshima και Luis Montemeyer, ενώ έχει επισημανθεί η επιρροή των Fay Godwin , Bill Brandt και Harry Callahan.

Πολλοί κριτικοί σημειώνουν ότι είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι οι εικόνες του είναι φωτογραφίες και όχι πίνακες ζωγραφικής. Οι τεχνικές του θεωρείται ότι προσομοιάζουν τέλεια τις πινελιές ενός ζωγράφου.

Τα τελευταία είκοσι χρόνια, ο Friel  έχει τραβήξει περισσότερες από δύο εκατομμύρια φωτογραφίες, πειραματιζόμενος με συνεχώς εξελισσόμενες ψηφιακές και ενσωματωμένες στην κάμερα τεχνικές. Από το 2020, χρησιμοποιεί προγράμματα τεχνητής νοημοσύνης για να ενώνει, να παραμορφώνει και να αναπαράγει τις δικές του εικόνες – μια διαδικασία που, όπως λέει ο καλλιτέχνης, «άλλαξε τα πάντα». Ο ίδιος πάντως δηλώνει: «Η αποστροφή μου να κάθομαι μπροστά σε υπολογιστές σημαίνει ότι κάνω ελάχιστη επεξεργασία μετά την παραγωγή στις εικόνες».

Chris Friel

Το έργο του Friel έχει εκτεθεί παγκοσμίως. Οι φωτογραφίες του έχουν δημοσιευτεί στους Times, The Guardian, Wall Street Journal και Rolling Stone Magazine, και έχει συμπεριληφθεί τρεις φορές στη βραχεία λίστα για το βραβείο Φωτογράφου Τοπίου της Χρονιάς των Sunday Times.

Ο Chris Friel, όπως αναφέρθηκε, είναι εξαιρετικά παραγωγικός, έχοντας δημιουργήσει δεκάδες σειρές που εξερευνούν το τοπίο, τη μνήμη και την αφαίρεση. Οι συλλογές του συχνά μοιάζουν με ημερολόγια της ψυχικής του κατάστασης.

Εδώ είναι μερικές από τις πιο σημαντικές και αναγνωρίσιμες συλλογές του:

1. After (2016-2017)
Ίσως η πιο συναισθηματικά φορτισμένη σειρά του. Δημιουργήθηκε μετά τον θάνατο του γιου του, Joe. Περιλαμβάνει σκοτεινά, μελαγχολικά τοπία, κυρίως από την περιοχή του Dungeness, που αποτυπώνουν την απώλεια και το πένθος μέσα από την απόλυτη αφαίρεση.

2. Hypergraphia (2022)
Πρόκειται για ένα τιτάνιο έργο-slideshow που περιλαμβάνει περίπου 150.000 εικόνες. Η συλλογή αυτή εξερευνά την έννοια της “υπεργραφίας” (την καταναγκαστική παρόρμηση για δημιουργία) και δείχνει την εξέλιξη της ματιάς του μέσα από χιλιάδες λήψεις που εναλλάσσονται γρήγορα.

3. Framing the View
Μια σειρά που εστιάζει στα τοπία του Kent και της ακτογραμμής της Μεγάλης Βρετανίας. Εδώ χρησιμοποιεί έντονα την τεχνική της αργής κίνησης της κάμερας μετατρέποντας τη θάλασσα και τους αγρούς σε λωρίδες καθαρού χρώματος και φωτός, θυμίζοντας πίνακες του Mark Rothko.

4. Dream Variations (AI Series)
Από το 2020 και μετά, ο Friel ξεκίνησε να πειραματίζεται με την Τεχνητή Νοημοσύνη (AI). Σε αυτή τη συλλογή, τροφοδοτεί αλγόριθμους με δικές του παλιότερες φωτογραφίες, τις οποίες το AI ανασυνθέτει. Το αποτέλεσμα είναι εικόνες που μοιάζουν με όνειρα ή παραισθήσεις, διατηρώντας όμως την “πινελιά” του δημιουργού.

5. Black and White
Οι πρώιμες δουλειές του, αλλά και μεταγενέστερες προσθήκες, όπου η έλλειψη χρώματος τονίζει τη δομή και τη φόρμα. Λόγω της μερικής αχρωματοψίας του, αυτές οι συλλογές έχουν μια ιδιαίτερη τονική ποιότητα και δραματικότητα.

6. Isolation (2020)
Μια σειρά που δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της πανδημίας. Περιλαμβάνει εικόνες από τον άμεσο περιβάλλοντα χώρο του, αποτυπώνοντας την αίσθηση του εγκλεισμού και της μοναξιάς μέσα από θολές, απόκοσμες λεπτομέρειες.

Chris Friel

Ο Friel ζει και εργάζεται στην αγροτική περιοχή του Kent.

Έχει συνεργαστεί με πολλούς καταξιωμένους καλλιτέχνες, συγγραφείς και μουσικούς και το έργο του έχει εμφανιστεί σε πολλά εξώφυλλα βιβλίων και άλμπουμ. Το 2022, η Hypergraphia ήταν μια από τις μεγαλύτερες φωτογραφικές εκθέσεις που διοργανώθηκαν ποτέ, περιλαμβάνοντας 150.000 εικόνες που παρουσιάστηκαν ως μια σειρά από καθηλωτικές παρουσιάσεις. Αυτές συνοδεύονταν από μια πρωτότυπη μουσική επένδυση του Βρετανού συνθέτη, Matthew Herbert.

Chris Friel

Ο Chris Friel είναι πλέον γνωστός για την ειλικρινή και συχνά αντισυμβατική του στάση απέναντι στη φωτογραφική τέχνη. Οι δηλώσεις του αντικατοπτρίζουν τη μετάβασή του από τη ζωγραφική στη φωτογραφία και την εμμονή του με τον πειραματισμό.

Ακολουθούν μερικές από τις πιο χαρακτηριστικές του σκέψεις:
α) Για τη σύνθεση και την απλότητα
«Αν δεν μπορείς να οραματιστείς μια εικόνα την επομένη της λήψης της, τότε είναι πολύ περίπλοκη».
«Προσπαθήστε να φανταστείτε τι θέλετε από μια σκηνή πριν σηκώσετε την κάμερα και συνεχίστε μέχρι να έχετε κάτι που να πλησιάζει την εικόνα που φανταστήκατε».

β) Για τη φιλοσοφία και τον σκοπό της φωτογραφίας
«Για μένα, η φωτογραφία είναι μια πλήρης απόδραση από την πραγματική ζωή. Αν είχα μια εβδομάδα ζωής, θα περνούσα επτά ημέρες βγάζοντας φωτογραφίες. Είναι μια τυφλή εμμονή».
«Χρησιμοποιώ οτιδήποτε για να ερμηνεύσω μια σκηνή, αντί να την αναπαραγάγω απλώς».
«Τι κάνει μια τοπιογραφία σπουδαία; Οτιδήποτε προκαλεί μια αντίδραση. Δεν είμαι σίγουρος αν πρέπει να είναι θετική ή αρνητική. Αρκεί να είναι μια αντίδραση».

γ) Για την τεχνική και τη διαδικασία
«Βγάζετε 500 φωτογραφίες την ημέρα για πέντε χρόνια, αναγκάστε τον εαυτό σας να δημοσιεύει μία την ημέρα στα κοινωνικά δίκτυα και μετά επανεκτιμήστε την κατάσταση».
«Περιμένετε μερικές μέρες πριν διαγράψετε τις εικόνες που απορρίψατε. Είναι καλό να έχετε λίγη απόσταση από το θέμα».

Chris Friel

Οι κριτικοί και η φωτογραφική κοινότητα περιγράφουν τον Chris Friel ως έναν από τους πιο επιδραστικούς σύγχρονους πειραματικούς φωτογράφους, με το έργο του να χαρακτηρίζεται συχνά ως «Ψυχολογικός Εξπρεσιονισμός».
Αναγνωρίζεται ως ένας από τους κορυφαίους ειδικούς στο Ηνωμένο Βασίλειο στην τεχνική της ηθελημένης κίνησης της μηχανής (ICM). Οι ειδικοί λένε ότι έχει ωθήσει αυτή την τεχνική περισσότερο από οποιονδήποτε άλλο, δημιουργώντας ένα μοναδικό «αποτύπωμα» που τον κάνει άμεσα αναγνωρίσιμο.
Οι περισσότερι τον περιγράφουν ως έναν εξαιρετικά μετριόφρονα άνθρωπο, που αποφεύγει να «κηρύττει» ή να φαίνεται δήθεν. Συχνά υποτιμά τη δική του επιτυχία, δηλώνοντας πως ακόμα προσπαθεί να βγάλει μια φωτογραφία που θα του αρέσει πραγματικά.

Chris Friel

Η Amy Stein (γεν. 1970) είναι φωτογράφος και καθηγήτρια φωτογραφίας με έδρα τη Νέα Υόρκη. Το έργο της διερευνά την εξελισσόμενη απομόνωσή μας από την κοινότητα, τον πολιτισμό και το περιβάλλον. Σε αφηγηματικές φωτογραφίες, η Amy Stein αποτυπώνει ασυνήθιστες απόψεις της ζωής που εξερευνούν την περίπλοκη και συχνά διφορούμενη σχέση μεταξύ των ατόμων και του περιβάλλοντός τους.

Amy Stein

Amy Stein

Στη σειρά της “Domesticated”, η Amy Stein αναδημιουργεί πραγματικές συναντήσεις μεταξύ ανθρώπων και άγριας ζωής στη μικρή πόλη της Πενσυλβάνια, βασισμένη σε δημοσιεύματα εφημερίδων και προσωπικές ιστορίες. Στις σχολαστικά σκηνοθετημένες φωτογραφίες της, άγρια ​​ζώα εμφανίζονται στο κατώφλι της αυλής. Τα σύνορα της πίσω αυλής φαινομενικά χωρίζουν τη δημόσια και την ιδιωτική σφαίρα, αλλά το έργο της Stein τονίζει το γεγονός ότι αυτά τα όρια είναι ασταθή και ευάλωτα σε εισβολή ή εξωτερικό έλεγχο.

Όπως αναφέρει η Stein σε δήλωσή της: «Αναζητούμε αμέσως σύνδεση με το μυστήριο και την ελευθερία του φυσικού κόσμου, ωστόσο προσπαθούμε συνεχώς να δαμάζουμε την άγρια φύση γύρω μας και να ελέγχουμε καταναγκαστικά την άγρια φύση μέσα στη φύση μας».

Amy Stein

Amy Stein

Το “Halloween στο Χάρλεμ”,  εμπνευσμένο από τα πορτρέτα των παιδιών της Helen Levitt, δείχνει τη φαντασία της παιδικής ηλικίας ενάντια στην πολυσύχναστη και σκληρή γειτονιά του Χάρλεμ της Νέας Υόρκης. Καθώς τα παιδιά ζουν στους φανταστικούς κόσμους τους, παίρνοντας μέρος σε οικεία τελετουργικά που καθορίζουν το μεγάλωμα στην Αμερική, παίζουν τους ρόλους των υπερηρώων και των ζώων. Ζωντανά και πολύχρωμα κοστούμια έρχονται σε αντίθεση με την γκρίζα ευθύτητα της πόλης. Σε πολυσύχναστες λεωφόρους και δρόμους καλυμμένους με γκράφιτι, γλεντούν και μαζεύουν καραμέλες από τα πολλά αλκοολούχα μάρκετ, τα καταστήματα δολαρίων και τα καταστήματα μετρητών.

Amy Stein

Η Stein μεγάλωσε στην Ουάσιγκτον, DC και στο Καράτσι του Πακιστάν.

Η Amy Stein είναι κάτοχος πτυχίου Πολιτικών Επιστημών από το Πανεπιστήμιο James Madison και MS στις Πολιτικές Επιστήμες από το Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου στη Σκωτία. Το 2006, η Amy έλαβε το MFA της στη φωτογραφία από το School of Visual Arts στη Νέα Υόρκη.

Η Stein διδάσκει φωτογραφία στο Parsons The New School for Design και στο School of Visual Arts στη Νέα Υόρκη. Το 2006, κέρδισε το Saatchi Gallery/Guardian Prize for Domesticated. Το 2007, αναδείχθηκε μία από τις δεκαπέντε κορυφαίες ανερχόμενες φωτογράφους στον κόσμο από το περιοδικό American Photo και κέρδισε το Βραβείο Βιβλίου Critical Mass. Έχει εκτεθεί σε εθνικό και διεθνές επίπεδο και το έργο της παρουσιάζεται σε πολλές ιδιωτικές και δημόσιες συλλογές όπως το Μουσείο Τέχνης της Φιλαδέλφεια, το Μουσείο Σύγχρονης Φωτογραφίας, το Μουσείο Τέχνης της Νεβάδα, το SMoCA και τη Δυτική Συλλογή.

Amy Stein